Tuesday, July 18, 2017

වැ`දලා කියන්නම් මහත්තයෝ, ස්ට‍්‍රයික් කරන්න නම් එපා...


ස්ට‍්‍රයික්. සමහරු ස්ට‍්‍රයික් රේට් එක අඩු නිසා බැණුම් අහනවා. සමහරු ස්ට‍්‍රයික් රේට් එක වැඩි නිසා බැණුම් අහනවා. මේ ලියන්න යන්නේ, ස්ට‍්‍රයික් රේට් එක අඩු වෙලා ඇඩ‍්‍රස් නැති වෙලා ඉන්න ක‍්‍රිකට් ගැන නෙවෙයි. ක‍්‍රිකට් වල දිනුමක ආශ්වාදය තියෙන්නේ ඊලග පරාජය දක්වා විතරයි. ඒ වගේම, පරාජයක වේදනාව තියෙන්නේ ඊළ`ග ජයග‍්‍රහණය දක්වා විතරයි. එයාලා ඒවා හදා ගනියි.

මේ ලියන ස්ට‍්‍රයික් රේට් එක, හිතට වගේම ඇගට දැනෙන එකක්. අපේ රටේ රාජ්‍ය සේවකයෝ ඉන්නවා ලක්ෂ පහළවක් විතර. පුද්ගලික අංශයේ සහ ස්වයං රැුකියා වගේ දේවල් කරන අය ඉන්නවා තව ලක්ෂ හැත්තෑවක් විතර. මීට අමතරව තවත් ලක්ෂ පහළවක් විතර රට ගිහිං වැඩ කරනවා. මේ ඔක්කෝම අස්සේ, ස්ට‍්‍රයික් කීවහම මතක් වෙන එක පාර්ශවයක් තමයි අව්වට, වැස්සට, හුළකට, නියගෙට, දුකට, සැපට හැම ආශ්වාසයකටම ප‍්‍රාශ්වාසයකටම ස්ට‍්‍රයික් කරනවා කියලා කියන ස්ට‍්‍රයික් පිළිබ`ද විශේෂඥයින් වුණු දොස්තර මහත්තුරු. ඒ විතරක් නෙවෙයි, මේ මහාපරිමාණ වෛද්‍ය වර්ජන ව්‍යාපෘති නිසා යට ගිහිං තියන අනෙක් පාර්ශව රේල්ලූව, බස් එක, තැපෑල, හෙදියෝ, ලිපිකරුවෝ වගේ කී නොකී අයත් ස්ට‍්‍රයික් කතන්දරේදී මතක් නොවෙන්නේම නෑ.

සට‍්‍රයික්, එහෙම නැත්තං වර්ජන කියන්නේ අයිතිවාසිකම් දිනාගන්න සහ දේවල් කරවාගන්න තැනට පාලකයින්ව දක්කාගන්න තියන එක්තරා මට්ටමක ආයුධයක්. ඒක කිසිසේත්ම පළවෙනි පියවරේ ආයුධයක් නෙවෙයි. ඒ වගේම, වර්ජන කියන්නේ අවසාන උත්සාහයත් නෙවෙයි. ඒ වගේම තමයි, වර්ජන කියන්නේ රිලව් බල්ටි ගහනවා වගේ, හරක් උම්බෑ කියනවා වගේ, ගෙබ්බෝ බකබක ගානවා වගේ, නරි හූ කියනවා වගේ අතිශයින්ම සාමාන්‍ය දෙයක් වෙන්නත් බෑ. වර්ජනය කරනවා කියලා කීවහම මුලින් මුලින් මිනිස්සු බය වෙනවා. ඊළගට මිනිස්සුන්ට තරහා යනවා. ඊටත් පස්සේ මේක විහිළුවක් වෙනවා. අන්තිමේට මොකද්ද දන්නවද වෙන්නේ. මිනිස්සු පටන් ගන්නවා ප‍්‍රතිචාර දක්වන්න. ඒ නිසා තමයි ගම් වල කියන්නේ  ඕනම දෙයක්  ඕනවට වඩා  ඕනේම නෑ කියලා. මේ දොස්තර මහත්තුරු කරපු බැක්-ටු-බැක් ස්ට‍්‍රයික් නිසා දැන් ස්ට‍්‍රයික් කියන ආයුධය ඇවිත් තියෙන්නේ අර කළිං කියපු ජෝර්ක් ලෙවෙල් එකට. ඒ විතරක් නෙවෙයි, අනේ පුතේ ස්ට‍්‍රයික් කරන්න එපා කියලා උගන්නපු ගුරුවරු ගෝලයින්ට දණ ගහලා වදින තැනට පත් වෙලා තියෙන්නේ. ‘අනේ පුතේ බුදු වෙනවා’ කියලා නියත විවරණ දුන්නු අම්මලා තාත්තලා අහසට අත් උස්සලා දෙයියන්ට කියලා හෙණ බල්ලන තත්ත්වෙට පත්වෙලා. දේවල් වල බරපතල කම වැඩි වෙන්න වැඩි වෙන්න වගකීම වැඩි වෙනවා. වගකීම වැඩි වෙනවා කියන්නේම දෙයක් කරනකොට ගොඩක් හිතන්න උවමනායි කියන එක.

 ඕනම සටනක් දිනන්න පුළුවන් වෙන්න සද්භාවී මිනිස්සුන්ගේ ආශීර්වාදයත් එක්ක. ඒ ආශීර්වාද ලැබෙන්න නම් අපේ සටන සද්භාවී වෙන්න වෙනවා. පොදු අරමුණක් වෙනුවෙන් කාගේත් යහපත වෙනුවෙන් කරපු සටනක් කවදාවත් පරාජය වෙලා නෑ. එකට බලපාන්නේ සටනට කොච්චර හේවායෝ, පාර්ශවකාරයෝ ඉන්නවද කියන එක මත නෙවෙයි. බුදුන්වහන්සේ, යේසුස් වහන්සේ සටන් කළේ තනියම. හැබැයි දිනුවා. චිකාගෝ හේමාර්කට් එකේ කම්කරුවෝ සටන් කළේ පොකුරු පිටින්. කියුබාවේ සටන් කළේ පොකුරු පිටින්. ඒවාත් දිනුම්. ඒ හැම එකකම උඩින් වගේම යටින් තිබුණෙත් පොදු ඇගයීමට  සහ ගෞරවයට පත් වුණු අරමුණු. තනියම හෝ වේවා පොකුරු පිටින් හෝ වේවා ‘නංගි පෙන්නලා අක්කා දෙන්න’ ගිය ගොඩක් අරගල, කැරලි, විප්ලව, සටන් ඉවර වුණේ කපුවෝ කපෝති වෙලා.

අපි හැමෝටම ඉගැන්නුවේ මේ රටේ මිනිස්සු. ඒ කියන්නේ රජය. (රජය කියන්නේ යූඇන්පී, ශ‍්‍රී ලංකා, පෙරමුණු, සන්ධාන ආණ්ඩු නෙවෙයි.* ආණ්ඩුයි මිනිස්සුයි මේ මහ පොළවයි මේ හැමෝම. ඒ නිසා කන්න දීපු අත හපාකන්න කළිං වරක් දෙවරක් නෙවෙයි, සිය වාරයක් කල්පනා කරන්න  ඕනේ. පාන් රාත්තල, පරිප්පු හොද්ද, බස් ටිකට් එක, හාල් පොල් සීනි පිටි විතරක් නෙවෙයි, සංසේචනය වෙච්චි මොහොතේ ඉ`දං හත් දවසේ දානේ දීලා පෙරේත ගොට්ට පිළිකන්නෙන් තියනකල්ම අපි හෝ අපි වෙනුවෙන් කවුරුහරි බදු ගෙවනවා. අවසානේ අපේ අපේ දේවල් වෙනුවෙන් වැය වෙන්නේ ඒ සල්ලි. මේක මහා ආර්ථික විද්‍යාවක් නෙවෙයි. මහපොළවේ තියන ඇත්ත කතාව. ඔව් ඉගෙන ගන්නේ හරි වැඩ කරන්නේ හරි තමන් මහන්සි වෙලා තමයි. ඒත්, ඒ මහන්සියට ගෙවන්නේ අනෙක් අය එකතු වෙලා. ඒ නිසා වැ`දලා කියන්නේ, මහත්තයෝ. ස්ට‍්‍රයික් කරන්න එපා.
විශේෂයෙන්ම තමන්ට තියන කේවල් හයිය පෙන්නලා ඔ්න එකටයි එපා එකටයි හැම එකකටම ස්ට‍්‍රයික් කරනවා කියන්නේම නරුම වැඩක්. ඒක උගත් බුද්ධිමත් අයට ගැලපෙන්නේ නෑ. ඒවා ගැලපෙන්නේ මුග්ධයින්ට. කාර්ඞ් කුට්ටමේ තුරුම්පු ආසියා වගේ එකක්. හතේ කොළ තුනක් වැටෙන තැනකට ආසියා ගහලා බාල්දු කරගන්න එපා.

අනෙක් අතට ඔය ඒ ඒ වෙලාවට ගැම්මෙන් ස්ට‍්‍රයික් කරන, ගල් ගහන, වෙඩි තියන ගොඩක් අය පස්සේ කාලෙක ඒ වැඩ, තීන්දු, තීරණ ගැන දුක් වෙනවා. දුකටත් වඩා ලැජ්ජා වෙනවා. ඒ අයටම හිතෙනවා රට්ටුන්ගෙන් බැණුම් අහ අහා ස්ට‍්‍රයික් කළාට වඩා තව ගොඩක් දේවල් ඒ වෙලාවේ කරන්න තිබුණා කියලා. ඒක හරියට පෙරහැරේ යනකොට පෙරහැරේ ඇද නොපෙනුණාට පස්සේ කාලෙක පෙරහැරේ එළියේ ඉ`දලා පෙරහැර බලනකොට පෙරහැරේ ඇද හො`දට පේනවා වගේ එකක්. අපි හැම වෙලාවෙම වැඩ කරන්න  ඕනේ හෘදය සාක්ෂියත් එක්ක. ඔය ගැම්මට කරන ගොඩක් දේවල් ගැම්මට කළත් හෘදය සාක්ෂියත් එක්ක පෑහෙන්නේ නෑ. ඒ අරමුණට හෝ මතවාදයට එක`ග නැති නිසාම නෙවෙයි. අරමුණට මතවාදයට එක`ග වුණත් තෝරපු ක‍්‍රියාමාර්ගය එක්ක එක`ග නැති නිසා.

මේක මාරම මනස්ගාත යෝජනාවක් වගේ හිතෙන්න පුළුවන්. හැබැයි, හුරු වෙන්න එහෙම හිතන්න. ඒක පට්ට.

භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්
Bharatha Prabhashana Thennakoon  | Bharatha Prabhashana Thennakoon #lka #young

No comments: