Tuesday, July 25, 2017

"83 කලූ ජූලිය" - අවස්ථාවාදී දේශපාලනයේ සුරාන්තය.

හැම ජූලියක් කිට්ටු වෙනකොටම, අපේ අප්පච්චියි, කිරි අත්තයි ඉතා සංවේගයෙන් සිහි කරන සිද්ධි ටිකක් තියනවා. කුරුණෑගල ඉස්පිරිතාලේ හිටපු ශේක්ෂ්පියර් දොස්තර මහත්තයා ඉස්පිරිතාලේ හැර යාම, වදාකඩ  ඕසියර් මහත්තයාගේ (රජයේ වැඩ පරීක්ෂක) ගේ ගිණි තියලා මේස පුටු පවා පාර දිගේ ඇවි`ථණු හැටි, කොළඹ, නුවර, ගාල්ල, මාතර, නුවරඑළිය වගේ ලොකු ටවුන් වල විතරක් නෙවෙයි නාරම්මල වගේ තැන්වල පවා කඩ කඩලා ගිණි තියලා බඩු මුට්ටු පාරවල් යායවල් දිගේ මිනිස්සු ඇදගෙන ගිය හැටි, කිටි කිටියේ දිළිසෙණන ෆොර්ඞ්, ඔස්ටින්, මයිනර් අළු වෙනකල් ගිණි ගත්ත හැටි වගේ සිද්ධි ගාණක්. කොල්ලා කාලේ ඉ`දලි නිතර නිතර යාපනේ ගිය කිරි අත්තා යාපනේ, තිරිකුණාමලේ තිබුණු යා`ථකම් නැවතිලා ගමං බිමන් ඇණ හිටින්න මේ ගිණි බලපාපු එක ගැන තාම ඉතා සංවේදීයි. වැෙඩි පටන් ගත්තේ වෙන තැනක. වෙන අරමුණකට. පළවෙනි ගල ගැහුවේ කවුරු වුණත් අවසානේ දී බෙදිලා වෙන් වුණේ, පළුදු වුණේ ගල් සපයපු, ගිණි සපයපු මිනිස්සු නෙවෙයි. එකට කාලා බීලා හිනා වෙලා හිටපු එකට හුස්ම ගත්ත උඹලා අපි වගේ සාමාන්‍ය අහිංසක මිනිස්සු.

83 ජූලි විසි හතර වැනිදා ටිකක් දවල් වෙනකොට, ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරයක් හේතුවෙන් උතුරේ හමුදා සෙබළුන් පිරිසක් ජීවිතක්‍ෂයට පත්වීමක් පිළිබඳ ආරංචි මාත‍්‍රයන් කොළඹට කාන්දු විය. එදා රාත‍්‍රියේ සියල්ල ලක ලෑස්ති කෙරුණා. ලොරි, බස් යාන වාහනාදියේ නැ`ගී, ජනයා කුපිත කරමින් හැසිරිණු පුද්ගලයින් පිරිසක් උද්වේගකර වර්ගවාදී කතා පවත්වමින් වාර්ගික වෛරය මෙළවූවා. උඹලා අපි ත‍්‍රස්තවාදයයි ජාතියයි පටළවාගත්තා. ඇත්තටම වුණේ, අවස්ථාවාදයේ ප‍්‍රතිලාභී උඩහා අයත් පහළ අයත් උඹලාට අපිට මේ දෙක කවලම් කරලා පැටළෙව්වා. ඉනික්බිති ප‍්‍රතිඵලය වූණේ නිදමින් සිටි රටක්, ඇහැරවා හ`ඩවා ගිණි ගසා දවාලීමයි. අහස් කුස තෙක් නැගුණු ගිනි දැලින් පැතිරුණු දුමාරය හාත්පස වසාගෙන තිබුණා. ඒ බිහිසුණු රාත‍්‍රියේ ගෙවෙන හැම තත්ත්පරයක්ම දැනුණේ කල්පයක් කල් වාගේය. ඒ නිශ්චිත මෙහොතේ, පල්ලෙහා අය බාල්දිය කොක්කෙන් උස්සලා බාල්දියද වාල්දියද අහලා අනන්‍යතාව විගණනය කර ගත්තා. ඉහළ අයත් මේ විදිහටම.

ඇතැමෙක් මර ලතෝණි නගද්දී තවකෙක් වියරුවෙන් මෙන් ඒ ලතෝනියෙන් සතුටු විය. ගැහැණුන් පිරිමින් මහල්ලන් තරුණ තරුණියන් පමණක් නොව, කිරිසප්පයින් ළදරුවන් වාගේම මව් කුස සිටි එළියක්වත් දැක නොතිබූ අහිංසකයින් පවා බුර බුරා නැගෙන ගින්නේ ගොදුරු බවට පත් වුණා. පරම්පරා ගාණක් තිස්සේ හරි හම්බ කළ හැම දේම ඉසිඹුලන නිමේෂයකින් අළු වී ගියේය. තවත් දේ සොරා ගත්තේය. මේ අව්වස්සේ ඊර්ෂියාව වෛරය ක්‍රෝධය පමණක් නොව, කාලා බීලා ඇදලා පැළ`දලා ඉන්න මිනිස්සුන්ට එරෙහිව හිත් වල තිබුණු කුහකකම පවා මුදා හැරුණා. ඒ හැම තක්කඩිකමක්ම ජාතියේ නාමයෙන්, වර්ගයේ නාමයෙන්, භාෂාවෙන් නාමයෙන් සාධාරණීකරණය කර ගත්තා. මේ අමන වැඩ හැම එකක්ම දේශපේ‍්‍රමී සුදු සළුවෙන් වසා ගත්තා.

කලූ ජූලිය කියන්නේ, මේ කොදෙව්වේ ජීවත්වන හුස්ම ගන්නා සෑම මිනිසෙකුටම, එහි අවස්ථාවාදී දේශපාලනයේ සුරාන්තය පිළිබ`ද බොහෝ දේ කියා දුන් පැය කිහිපයකි. භාවිතාවෙන් කොදෙව් වෙන දේශපාලනයක පුටු පේළියේ කොතනක ඉ`දගන ඉන්න කෙනෙක්ගේ වුණත් උත්සාහය කමන්ගේ බලය තහවුරු කර ගැනීම. එහෙන් මෙහෙන් අලූ ¥විලි ඇවිස්සෙද්දී, අල්ලපු කෙඩි මුදලාලිව ව්‍යාපාරිකව පරාජය කිරීම වෙනුවට භෞතිකව පරාජය කරන්න අවස්ථාවක් කර ගත්තා. ආදරයෙන් දිනාගන්න බැරිවුණු යුවතිය පේ‍්‍රමයෙන් දිනා ගැනීම වෙනුවට ශාරීරිකව දිනාගන්න පොළඹවන්න තරම් ඒ රාත‍්‍රිය බිහිසුණුයි. ශිලාචාර අභිබවීම් වෙනුවට අසීලාචාර අභිබවීම්, වෙහෙස වී උපයා ගැනීම වෙනුවට කොල්ල කෑම, ලෙංගතුව සිටි මිනිස්සුන්ට එරෙහිම ප‍්‍රචණ්ඩත්වය මුදා හැරීම වගේ මහා බයානක හැසිරීම් වලින් ඒ රාත‍්‍රිය පිරී තිබුණා.

ඇවිලෙන ගිණි නිවන්න ඇල් වතුර හොය හොය ඉන්නකොට, ඔවුන් අපේ අතට දුන්නේ භූමිතෙල් බූලියක්. ඒකෙන් දමලා ගහපුවාම නට නටා නගින ගින්න දැක්ක අපි, ඒ ශෝකය ත‍්‍රිල් එකක් කරගත්තා. ඒ ගින්නට හුරේ දාලා ඔවුන් අපිව ෆෝර්ම් කළා. ඉතිං අපේ හිත්වල හිටපු මුග්ධයා අවදි වී අපිට අණ කළා මේ ආතල් එක තව තවත් හොයපං කියලා. (සමහරුන්ට අනුව තොග වෙළ`දපොළ අල්ලන්න මුදලාලිලා ගහපු ගේමක් අනුව මේ සිද්ධි ඔඩු දිව්වා. සමහරුන්ට අනුව, දේශපාලන මුදලාලිලා මල්ල තර කර ගන්න ගහපු ගේමක්. කොහොම වුණත්, ඒ මුදලාලිලාගේ ගේමක් බව ඇත්ත. 83 කියන්නේ ත‍්‍රස්තවාදී වැඩත් එක්ක ත‍්‍රස්තවාදී පන්නේ හැමෝම එක වේදිකාවකට නැග්ග වෙලාවක්.* මේ හැම දෙයක් දිහාම බලාගන හිටපු අවස්ථාවාදී දේශපාලනඥයෝ ඒ ගිණිදැල් අතරින් දැක්කේ තව අවුරුදු විස්සක් තිහක් ඉස්සරහට බලය අත්පත් කර ගන්න හැටි. තමන්ට පමණක් නෙවෙයි, තමන්ගේ දරු මුණුපුරන් පවා ඒකෙන් ගන්න පු`ථවන් වාසිය ඔවුන් දැක්කා. ඒ නිසාම ඉන් උපයා ගත්ත ඊනියා ජාතිපේ‍්‍රමී, ඊනියා `දේශපේ‍්‍රමී හැදුනුම්පත් ඉදිරි මැතිවරණ වලදී තොග ගණනින් පාවිච්චි කරන්න උතුරට වගේම දකුණටත් අවස්ථාවක් උදා වුණා.

අවසන් ප‍්‍රතිඵලය වුණේ බොහෝ දෙනෙක් මිහිදන් වෙලා තවත් අය අතුරුදන් වෙලා සිය දහස් ගණනක් සංක‍්‍රමණය වීම විතරක් නෙවෙයි. ඔවුන් සහ අපි අතර තිබුණු පරතරය තව තවත් වැඩි වුණා. භෞතිකව වැටවල්, තාප්ප, දිය අගල් නොතැණුනාට අදටත් සිංහලයාට දෙමළාත් දෙමළාට සිංහලයාත් දුරස් කරපු කාණුව කැපුණේ එදා. මේ පරතරයේ පට්ට අවාසිදායක තත්ත්වයක් හැටියට අපි තේරුම්ගත්තට, සමහර අයට මේ සිදුවීම් මාලාව මාරම වාසිදායක තත්ත්වයක්. එදා විතරක් නෙවෙයි. තමන්ගේ ?න්ක එක පහළට යනකොට, ජනප‍්‍රියත්වය අඩු වෙනකොට ඒවා උඩා දා ගන්න අදටත් පාලකයෝ තෝරන්නේ ගිණිදැල් අතරින් මතු වෙන්න පුළුවන් වැඩ. ඔවුන් දන්නවා ජාතිය, ආගම, මව, කුලය, දීපය, දේශය, භාෂාව වගේ දේවල් තව කෙනෙක් අවුළුවන්න පුළුවන් අති සංවේදී කාරණා බව.

හමේ පාට මොකක් වුණත්, අදින ඇ`දුම මොකක් වුණත්, කතා කරන භාෂාව මොකක් වුණත්, ලියන අකුරු මොනවා වුණත් වැදගත්ම දේ තමයි මිනිස්සු හැටියට ඉපදුණු අපි මනුස්සකම් එක්ක ජීවත් වෙන එක. ආදරේ කරන එක. එදා වගේම, අදත් හෙටත් ගිණි තියන්න, ගල් ගහන්න කුරුමානම් අල්ලන කිසි එකෙක් අවසානේ දී එක කදුළු බි`දක්වත් හෙළන්නේ නෑ. ඇත්ත ඒකයි. ගිණි දැල් බුර බුරා නගිනකොටත් මේ රටේ දී බැරිනම් වෙන රටක දී හරි තරු හෝටල්වල සව්දිය පුරයි. එකට කාලා බීලා ජෝගි නටයි. එදා වගේම, අවස්ථාවාදී නරුමයින්ගේ මද්දට අහුවුණොත් අදත් හෙටත් කදුළු හෙළන්න සිද්ධ වෙන්නේ උඹලාට අපිට විතරයි.

°°° ✒ Bharatha Prabhashana  Thennakoon

No comments: