Friday, August 18, 2017

ඉතිහාසයට එක් වුණු "අවමංගල දුම්රිය"

සාමාන්‍යයෙන් අවමංගල්‍ය රථ හැටියට භාවිත වෙන බවට අපි දැකලා තියෙන්නේ මෝටර් රථ (කාර්) හෝ වෑන් රථ. විශේෂිත පුද්ගලයින්ගේ අවමංගල උත්සව වලදී විශේෂිත වූ අවමංගල රථ සූදානම් කරනවා අපි දැක තිඛෙනවා. නමුත්, අවමංගල රථයක් හැටියට දුම්රියක් භාවිත වීම පිළිබ`දව දකින්නට තබා අසන්නට ලැඛෙන්නේත් ඉතාම කලාතුරකින්. මේ සටහන දුම්රිය ඉතිහාසය පිළිබද ආශා කරන අය වෙනුවෙන් ඉතිහාසයේ ලියැවී ඇති රාජ්‍ය අවමංගල උත්සව සදහා භාවිත වූ අවමංගල දුම්රිය පිළිබ`ද සිහිපත් කිරීමටයි.

දුම්රිය, අවමංගල රථ ලෙස භාවිත වූ අවමංගල උත්සව අතර රුසියාවේ වී. අයි. ලෙනින්, 3 වන සාර් ඇලෙක්සැන්ඩර් අධිරාජ්‍යයා මෙන්ම මහා බි්‍රතාන්‍යයේ 7 වන එඩ්වර්ඩ් හා 6 වන ජෝර්ජ් රජවරුන් අවමංගල උත්සව ඉතිහාසයේ විශේෂ සිදුවිම් ලෙස ලියැවෙනවා. එසේම, වින්ස්ටන්ට් චර්චිල් අග්‍රාමාත්‍යවරයාගේද අවමංගල රථය වුණේ දුම්රියක්. එපමණක් නොව, අමරිකාවේ ජනාධිපතිවරුන් වූ ඒබ්‍රහම් ලින්කන්, ෆ්‍රෑන්ක්ලින් රූස්වේල්ට් සහ ඩී. අසෙන්හවර් යන අයගේ දේහයන් රැගෙන යාම ස`දහාද අවමංගල දුම්රිය භාවිත කර තිඛෙනවා. 

අවසන් වරට රාජ්‍ය අවමංගල උත්සවයක් වෙනුවෙන් අවමංගල දුම්රියක් භාවිත කර ඇත්තේ ඩෙන්මාර්කයේ දී. ඒ, 1972 ජනවාරි 24 වැනිදා ඩෙන්මාර්ක් 9 වන ෆෙඩි්‍රක් රජුගේ දේහය පිළිබ`ද අවසන් ආගමික මෙහෙයන් ස`දහා රොස්කිල්ඩිහී දේවස්ථානය වෙත රැගෙන ඒම ස`දහාය.

Lenin's Funeral Train
මෙම සියලු දුම්රියන් අතර ශ්‍රේෂ්ඨ වී. අයි. ලෙනින්ගේ දේහය රැගෙන ගිය අවමංගල දුම්රිය අද වන විට ඉතිහාසයට එක්ව ඇත්තේ පුරාවෘතමය වටිනාකමක් ඇති කෞතුක භාණ්ඩයක් ලෙසයි. එම දුම්රිය රුසියාවේ මොස්කව් නුවර දුම්රිය කෞතුගාකාරයේ තැන්පත් කර තිඛෙනවා. යූ-127 වර්ගයේ වාෂ්ප එංජිමක් සහිත මෙම දුම්රිය අංක 1691 ලෙස නම් කර තිඛෙනවා. රුසියාවේ දී එය හ`දුන්වන්නේ වයි 127 යනුවෙනි. මෙම කෞතුකාගාරය තුළ මෙම දුම්රිය හා සබැ`දුණු ඉතිහාසය සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ නිරූපණය වන අතර ආකෘති, ප්‍රදර්ශන භාණ්ඩ, ලිපි ලේඛනාදිය, ඡායාරූප, නිළ ඇදුම් හා සෙසු උපකරණ ද ප්‍රදර්ශනයට එක් කර තිබීම විශේෂත්වයකි.

මාලින්ද ජයතිලක

Tuesday, August 15, 2017

නම බ‍්‍රෑන්ඞ් එකක් වුණාම, ටයිට්ල් වැඩක් නෑ


ගිය සුමානේ දවසක කෝල් එකක් ආවා. ‘මම මේ කතා කරන්නේ යොවුන් පාර්ලිමේන්තුවේ හිටපු නියෝජ්‍ය අග‍්‍රාමාත්‍ය’ කියලා නමක් කීවා. පැහැදිලිව නෑසුණු නිසාම බැරිවෙලාවත් වික‍්‍රමසිංහ මහත්තයාවත්ද කියලා සැක ඇතිව කෝකටත් ආයේ පාරක් මම ඇහුවා ‘කවුද...’ කියලා. ආයෙත් මහපිරිත තරම් අර දිග කෑල්ල කීවා. මට මතක් වුණා මම අහලා තියන කතාවක්, ගාමිණී ෆොන්සේකාගේ නේම් කාර්ඞ් එක ගැන. ‘ගාමිණී ෆොන්සේකා, කොල්ලූපිටිය’ වගේ එකක් එක්ක දුරකතන අංකයක් තිබුණු බව. නමක්, නමක් හැටියට පැළ කරගන්නවා කියන්නේ හිතන තරම් ලේසි කියන තරම් වේගවත් වැඩක්් නෙවෙයි. ඒ වගේම, නමක් සැලකිය යුතු කාලයක් රැුව් දෙන ‘නමක්’ බවට පත් කරගන්නවා කියන්නේ නම නමක් බවට පත් කර ගන්නවාට වඩා ගොඩක් අමාරු වැඩක්. එහෙම පැළ වුණාට පස්සේ ඒ නමක මුලට අගට තියන හෑලි කෑලි මොනවද කියන එක අදාලම නෑ.

ලෝකේ කොයිතරම් බොබ් මාලේලා ඉපදුණත් ලෝකේ බොබ් මාලේ බ‍්‍රෑන්ඞ් තියෙන්නේ එකයි. ලෝකේ මොන තරම් ඔබාමලා හිටියත්, ලෝකෙට ඔබාමා බ‍්‍රෑන්ඞ් තියෙන්නේ එකයි. ඉතිහාසේ කොච්චර සොක‍්‍රටීස්ලා හිටියත් ලෝකෙට තියෙන්නේ සොක‍්‍රටීස් බ‍්‍රෑන්ඞ් එකයි. අයින්ස්ටයින්, ගැලීලියෝ, චේ, සිද්ධාර්ථ ආදීන් වගේම රට ඇතුළේ ලෙස්ටර්, අමරදේව, විජය, ජෝති, සංගා, මහින්ද, මෛත‍්‍රී, සෝම හාමුදුරුවෝ, ජේ.ආර්. වගේ ඒවා. ඒ වගේම මුලට නම නැතුව ‘මැතිණි’ කීවොත් ඒ කියන්නේ සිරිමාවෝ බණ්ඩාරණායක ගැන. ඒවා නම් වලට එහා ගිය බ‍්‍රෑන්ඞ්. ඒ කියන්නේ සන්නාම. නිෂ්පාදනේකට ඒ කියන්නේ ප‍්‍රඩක්ට් එකකට බලපත‍්‍රයක් ගන්න පුළුවන්. සංකල්පෙකට පේටන්ට් එකක් ගන්න පුළුවන්. ප‍්‍රමෝර්ට් කරන්න පු`ථවන්. ඇඞ්වර්ටයිස් කරන්න පු`ථවන්. එත් පුද්ගල චරිතෙකට ඔය මොකුත්ම බෑ. නමක් බ‍්‍රෑන්ඞ් එකක් හැටියට තහවුරු කර ගන්න එක කොච්චර පට්ට වැඩක් ද කියලා දැන් තවත් තේරෙයි. ඒක සල්ලි තිබුණු පමණින් හරි බලය තිබුණු පමණින් හරි හදාගන්න පුළුවන් එකක් නෙවෙයි. නමක් බ‍්‍රෑන්ඞ් එකක් වෙන්නේ ක‍්‍රියාවලියක ප‍්‍රතිඵලයක් හැටියට. උදේ ඉ`දලා ? වෙනකොටවත් ? එළිවෙන ටිකටවත් ඒවා සිද්ධ වෙන්නේ නෑ.

දන්නවද මාර්ටින් ලූතර් කිං. ඔහු මිය ගියේ 1968. ඒ කාලේ ඇමරිකන් ජනාධිපති ලින්ඩන් ජොන්සන්. ඒ වෙනකොට ඇමරිකාවේ හිටපු අංක එකේ ධනවතා හොවර්ඞ් හියුජ්ස්. මේ තුන් දෙනාගෙන් බලය වැඩි ජොන්සන්ට. ධනය වැඩි හියුජ්ස්ට. හැබැයි, මේ තුන්දෙනාගෙන් අදටත් ‘බ‍්‍රෑන්ඞ්’ එකක් වෙන්නේ විවාදයක් නැතුවම ලූතර් කිං. ඒත්, අදටත් ලූතර් කිංට හරිහමං ටයිට්ල් එකක් නෑ. ප්‍රොෆෙසර් කිං, ඩොක්ටර් කිං, ප‍්‍රසිඩන්ට් කිං, බිලියනර් කිං, බ්ලාබ්ලා කිං වගේ කෑලි නැති වුණාට ‘ලූතර් කිං’ කීවහම අර හැම එකකට වඩා ලොකු තැනක් තියනවා. නමක් බ‍්‍රෑන්ඞ් එකක් වෙන්නේ භූමිය හෝ පංතිය බලපාන්නේ නෑ. ලෝකේ වැඩිම ජනගහණයක් ඉන්නේ චීනේ. ඒත් මාවෝ සේතුං ඇරුණහම කිසිම චීනෙකුට බැරි වුණා ලොකු බ‍්‍රෑන්ඞ්නේම් එකක් හදාගන්න. ඒත් ජනගහනයෙන්වත් භූමියෙන්වත් චීනෙ අහලකටවත් එන්න බැරි වුණු තැනක ඉපදුණු යේසුස් වහන්නේ අදටත් සර්වකාලීන හිට් එකක් බවට පත් වෙලා. ලෝකේ හොල්ල ගොඩක් යුදෙව්වෝ අද වෙනකොට පට්ට බ‍්‍රෑන්ඞ් වුණේ තමන්ට කියලා හරිහමං රටක්වත් නැතිව. හින්දු ඉන්දියාවේ අසහාය න`ථවා වුණේ මුස්ලිම් ෂාරුක්. ඉන්දියාව රුසියාව ඇමරිකාව ල`ග ලයිස්තුගත කරපු කලාම් ගත්තත් එහෙමයි. අදටත් කුලවාදයේ මහගෙදර වුණු ඉන්දියාව සැලියුට් ගහන්නේ කුලහීන අම්බෙඞ්කාර් ලියපු ව්‍යවස්ථාවට. ඇමරිකාව අල්ලපු ඔබාමා, ජර්මනිය හොල්ලපු හිට්ලර්, කියුබාව ගොඩදාපු ගෙවාරා වගේ අය අඩුම තරමේ ඒ රටවල් වල ඉපදුණ අයවත් නෙවෙයි. ඒ කියන්නේ පොරක් වෙන්න බ‍්‍රෑන්ඞ් එකක් වෙන්න බහුතරයේ කෙනෙක්ද සු`ථතරයේ කෙනෙක් කියන එකවත් අදාල නෑ. දැන් ඉතිං පිළිවලට ගලපාගෙන ගලපාගෙන යන්න පුළුවන් එහෙම දන්න කියන නම්.

ඒත් තාම උත්තරේ හම්බුණේ නෑ. නමක් බ‍්‍රෑන්ඞ් එකක් වෙන්නේ කොහොමද. එහෙම බ‍්‍රෑන්ඞ් එකක් වුණාම ඇයි ටයිටල් වැඩක් නැත්තේ. අපි ගොඩක් අය ඔබ කවුද ඇහුවහම මුලින් කියන්නේ මම අහවල් කොම්පැනියේ අහවලා කියලා. එහෙම නැත්තං මම අහවලාගේ පුතා අහවලා කියලා. මෙහෙම අහවල් අහවල් හැදින්වීම් අස්සේ අපි අපේ අනන්‍යතාව හොයනවා. එහෙම නැත්තං අඩුම තරමේ අයිඩින්ටියක් හරි බෙල්ලේ එල්ලා ගන්නවා. සමහර මාධ්‍යවේදීන් තමන් ෆීල්ඞ් එකට ආපු දා ඉ`දං මාධ්‍ය හැදුනුම්පත් ටික තේඩාවක් වගේ එකක එල්ලාගෙන ඉන්නවා. ඒ එයා කොච්චර පරණද කියලා පෙන්නන්න. ඇත්තටම එහෙම නොකළොත් අනන්‍යතාව ගොඩ දා ගන්න එක අමාරුයි. ඒත්, මම කවදාවත් දැකලා නෑ කිසිම ‘ඒ’ ගේ‍්‍රඞ් ජර්නලිස්ට් කෙනෙක් එහෙම හැ`දුනුම්පත් රොත්තක් එල්ලාගෙන ඉන්නවා. සමහර අය පොඩි එකා කාලේ ඉදලා එක එක්කෙනා එක් ගහපු ෆොටෝ වගේ ඒවා ෆෝන් වල දාගෙන ‘මම මෙහෙම මෙහෙම පොරවල් එක්ක හිටපු පොරක් හොෙ`ද්’ වගේ එකක් නෙරාදක්වන්න උත්සාහ කරනවා.

එක පැත්තකට නමක් බ‍්‍රෑන්ඞ් එකක් වෙනවා කියන්නේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වයට පත්වීමක් වගේ එකක්. තව ආකාරයකට කීවොත් ලෙජන්ඞ් එකක් වෙනවා කියන එක. කිසිවෙකුට ශ්‍රේෂ්ඨත්වය, ලෙජසි ලංකරගන්න බෑ. ශ්‍රේෂ්ඨත්වය තමන් වෙත ල`ගා වෙනකල් ඉවසගෙන ඉන්න වෙනවා. දෙහි කප කප, මැජික් බෝල මිරික මිරික, බිල් බෝර්ඞ් කටවුට් පෝස්ටර් ෆෙස්බුක් ඇඞ්ස් වගේ දේවල් හරහා ඒ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය ල`ගා වෙන්නේ නෑ. ඒ කියන්නේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වයට, ලෙජසියක් බවට හෝ බ‍්‍රෑන්ඞ් එකක් බවට පත් විය යුතුයි කියලා දැඩිව අධිශ්ඨාන කරගන විසිහතර පැය තුන්සිය හැටපස් දවසේ ඒ වෙනුවෙන් තද කෑවාට එහෙම වෙන්න බෑ. එහෙම වුණාම වෙන්නේ පිස්සෙක් වෙන එක. ලියලා තියන්න සෙල්ලිපියක්වත් නැති මොහොතක ක‍්‍රියාවලියක ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ලෙජන්ඞ් එකක් බවට පත් වුණු චරිත එක්ක ගලපනකොට වැටහෙනවා. ඒක කොච්චර අමාරුද කියලා මයිකල් ජෝර්දාන් මෙහෙම කියනවා. ‘මට පහර නව දහසක් මගහැරුණා. තරග තුන්සීයක් විතර පැරදිලා තියනවා. විසි හය වතාවක් තීරණාත්මකම වෙලාවේ දැඩි විශ්වාසෙන් ගහපු පහරවල් වැරදිලා තරග පැරදුණා. ඒත්, මම මහන්සි වුණා. ඒක මෙපමණයි කියලා ප‍්‍රමාණයෙන් කියන්න බෑ. ඉතිං, ඇමරිකාවට ඉන්න විශ්වාසවන්තම තරග දිනවන්නා මම.’

මම කැමතියි අවසානේ දී මෙතෙන්ට පිකාසෝව ගේන්න. ඒ ඔහුගේ කතාවක් නිසා. පිකාසෝ මෙහෙම කියනවා. ‘මගේ අම්මා පොඩි කාලේ කියනවා, උඹ සොල්දාදුවෙක් වුණොත් ජෙනරාල් කනෙක් වෙයං. උඹ පැවිද්දෙක් වුණොත් පාප් වහන්සේ වෙනකල් පලයං කියලා. ඒත්, අවසානයේ දී මම පේන්ටර් කෙනෙක් වුණා. ඉතිං මම පිකාසෝ වුණා.’ පිකාසෝ පාප් කෙනෙක් වුණානම් ලිස්ට් එකක තවත් එක නමක් විතරයි. පිකාසෝ ජෙනරාල් කෙනෙක් වුණානම් ලිස්ට් එකක් තවත් එක නමක් විතරයි. පිකාසෝ පිකාසෝ වුණාම එතන ලිස්ට් එකක් නෑ. ලොකු ඉඩක ලොකු අකුරින් තනි නමක් තියනවා. ඒ පිකාසෝ කියලා. නම් බ‍්‍රෑන්ඞ් වෙන්නේ එහෙම.
 භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, August 8, 2017

උන්ට මතක නෑ | අපිට ලැජ්ජා නෑ

කවුරු වුණත්, මොනම කොලොප්පමක් වුණත් ඉවසන සීමාවක් තියනවා. ඒක උසාවියක, පාර්ලිමේන්තුවක ඉ`දලා හංදියේ කඬේ බජාර් එක දක්වාම වලංගු කාරණයක්. මට මතක නෑ, මම දන්නෑ කියලා උසාවියට වෙට්ටුවක් දාලා ගෙදර යන්න හිතාගන ආපු ගොඩක් අය වංගු නැතුව කෙළින්ම මහඋළු ගෙදරට, කොළ නැති ගහට ගිය හැටි අපි දැක්කා. ඒ ඒ අයට මතක තිබුණත් නැතත් කතාවේ සිද්ධියේ ඇත්ත නැත්ත තර්ක විතර්ක වල බර ආදිය අනුව අච්චු වෙනවද නැද්ද කියලා තීන්දු වෙයි. ඒ නිසා අපිට තියෙන්නේ, වෙලාව එනකල් බලාගන ඉන්න. හැබැයි මෙහෙමයි. හැම දේම අහසින් පහල වෙනකල් හරි පොළව පළාගන මතුවෙනකල් හරි බලාගන ඉදලා හරියන්නෑ. ඔය හැම සිද්ධියකදීම අපි අපිට අදාල කෑල්ල විගණනය කරගන්න ඕනේ. අපිට කරන්න පුළුවන් දේ තමයි, ඒ ඒ සිද්ධියට අදාලව අපිට වැරදුණු තැනක් තියනවානම් ඒකට අදාල නිවැරදි කිරීම කර ගන්න එක. ඓතිහාසිකවම අපි කරමින් ඉන්නේ තක්කඩින්ට නරුමයින්ට ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදී රිලේ බැටන් එක දීලා, ඔවුන් ඒක අරගන ඉබාගාතේ දුවනකොට දුරට වෙලා ෂික් ෂික් කිය කියා වද වෙන එක විතරයිනේ. ඊට පස්සේ හන්දිගාණේ බස් හෝල්ට් වල කඩවල් ල`ග ‘අපි මාරම හො`දයි. ඒත් එයාලා පට්ටම චාටර්’ වගේ සවෝත්තමවාදී ආත්මපොරවාදී ප‍්‍රකාශ නිකුත් කරමින් ඉන්න එක.

ඔබත් මමත් ඇතුළු අපි බෙහෝමයක් හැමදාම කළේ එක එක්කෙනාට ඇගිල්ල දික් කර කර මොන දේ වුණත් කාගේ හරි ඇගේ හේත්තු කරලා අපි සුදනෝ වෙන්න උත්සාහ කරපු එක. වෙලාවකට ආණ්ඩුවේ, වෙලාවකට දේශපාලනඥයින්ගේ, වෙලාවකට මීඩියාවල, අධ්‍යාපන ක‍්‍රමයේ, සමාජ ක‍්‍රමයේ වගේ ඒ ඒ වෙලාවට අපිට බයිට් එකට ගන්න එක එක දේවල් තිබුණා. ඒ නිසාම අපිට අපේ ඇහේ තියන පොල් ලී පෙණුනේ නෑ.

අපි ඡුන්දේ දාන ක‍්‍රම කීපයක් තියනවා. ඒකෙන් එකක් තමයි ට‍්‍රැෆික් නඩුවකට පෙරකදෝරුවෙක් අල්ලනවා වගේ ඡුන්දේ දාන එක. කොහොමත් ඉතිං වැරදිකාරයා කියලා දඬේ ගෙවලා එන එකනේ කියලා උසාවියට පය ගහනකොට හම්බෙන පළවෙනි කෙනාටම නඩුව දෙනවා. මොන අද්වකාත් උන්නැහේ ඇල්ලූවාත් අන්තිම උත්තරේ එකයිනේ. අනෙක් ක‍්‍රමේ තමයි ලොකු නඩු වලට නමගිය පෙරකදෝරුවෝ අල්ලන ක‍්‍රමේ. නම ලොකු නිසා නඩුව දෙනවා. අපි වගේම ගොඩක් අය එයාටම නඩු ගොඩක් දීලා නිසා එයාට අපිත් එක්ක කතා කරන්නවත් වැඩි වෙලාවක් නෑ. ඉතිං දින ගන්නවා, ජූනියර්ස්ලා එවනවා, මෙඩිකල් දානවා වගේ ඒවා. පෙරකදෝරු මහත්තයා දෙපාරක් හබම්බෙන කාලේ අතරවාරේ දී තොටළ`ග තොරණේ ජාතක තුනක් බැලියහැකි. අනිත් ක‍්‍රමේ තමයි, හො`දට ගට තියන හො`දට කට තියන අයට නඩු දෙන එක. ඇත්තටම කටට ගටට නඩුව දුන්නට අන්තිමේට දිනන්න වගේම සල්ලිත් නෑ ඇපත් නෑ වගේ උත්තරයක් එන්නත් පු`ථවන්. නඩු කියන්නේ කටවත් ගටවත් නෙවෙයි කියලා අපි ගොඩක් අයට තේරෙන්නෑ. ඊට අමතරව ලස්සන නෝනලාට, මාර වාහනේක එන මහත්තයාට, ලොකු ගෙයක් තියන මහත්තයාට, රාළහාමිලා හො`දයි කියන නෝනාට එහෙමත් අපි නඩු දෙනවා. හැදෑරීමකින් පස්සේ නඩුවක් දෙන්නේ හරි කලාතුරකින්. ඡුන්දේත් ඒ වගේම තමයි.

ඔය දේශපාලන පක්ෂ, අපේක්ෂකයෝ වගේ අය මිටි පිටින් අච්චු ගහලා බෙදන ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශ, මැතිවරණ පොරොන්දු වගේ ඒවගෙන් බෝට්ටු රොකට් හදලා පා කරලා යැව්වට අපි කීයෙන් කී දෙනාද ඒ කඩදාසි කියවන්නේ. ඉතිං ඇත්තටම අපි දන්නෑ, අපි ඡුන්දේ දුන්නේ කාටද මොකටද කියලා. ඒ නිසාම තමයි දිනන අයට කියපු දේ නොකරන්නත් නොකියපු දේ කරන්නත් පුළුවන් වෙලා තියෙන්නේ. එක අතකින් මෙහෙම දේකුත් තියනවා. ඒවගේ තියන දේවල් නොකියවන එකත් එක පැත්තකින් හො`දයි. සමහර අයගේ පත‍්‍රිකා වල තියෙන්නේ හ`දට ඉණිමගක්, නුවරට වරායක්, නළලට සෙරෙප්පුවක් කකුළට තැල්ලක් වගේ ඒවානේ.

ඉතිං අපි කොහොමද හරිම දේවල් දැනගන්නේ. පෙරයීමක් කරන්නේ. ඒක තමයි ලොකුම ප‍්‍රශ්නේ. හො`ද ඡුන්දදායකයෙක් කිසිම දවසක හැම ප‍්‍රවෘත්තියක්ම සමාජජාලා වලින් ගන්නේ නෑ. ඇත්තටම සෝෂල් මීඩියා කියන්නේ ඩොලර් මත නිව්ස් වැලිව් එක තීරණය වෙන තැනක්. ඕනම පට්ට මුසාවක් ඩොලර් පණහක් හැටක් වියදම් කරලා තථාගත දහමටත් වඩා සත්‍යයයි කියලා පෙන්නලා පතුරවන්න පුළුවන්. ඒ වගේම ඕනම සත්‍යයක් යට ගහන්නත් වියදම් වෙන්නේ ඒ වගේ පොඩි ගාණක්. එහෙව් තැනකින් ගත්ත ප‍්‍රවෘත්ති තමයි, අපි කියන්නේ ෆෙස්බුක් එකේ අරෙහෙම තිබ්බා මෙහෙම තිබ්බා කියලා. සෝෂල් මීඩියා කියන්නේ, කාගේ හරි ෆොටෝ එකක් බලන්න පොඩි චැට් එකක් දාන්න වගේ හීනි ප‍්‍රබෝධයකට හො`ද තැනක් වුණාට විශ්වසනීය ප‍්‍රවෘත්ති මූලාශ‍්‍රයක් නෙවෙයි. පස් දෙනා පණහක් කරලා පෙන්නන්නත්, පනස් දාහක් පනහක් වගේ පෙන්නන්නත් ඒ මීඩියා වලට පුළුවන්. අපි ආගමටත් වඩා විශ්වාස කළාට මීඩියා අපිට සත්‍යාවබෝධය ලබා දෙන්නේ එහෙමයි.

අපිට තියන එකම ආරක්ෂාව තමයි, අපේ නායකයින් තෝරා ගන්නකොට පොඩි හැදෑරීමක් කියවීමක් එක්ක තෝරාගන්න එක. ඇත්තම කාරණේ අපි හිතාගෙන හිටියට අපි මාරම ප‍්‍රඥාවන්තයි දාර්ශනිකයි කියලා අපිව අන්දන්න වැඩි මහන්සි ගන්න ඕනේ නෑ. කවුරු හරි අපිට රෙද්ද පෙන්නපු ගමන් අපි කපලා මහලා ඇ`ද ගන්නවා. ?ත් දවාලේත් ඉ`දගනත් හිටගනත් සැතපෙමිනුත් මේ වැඬේ කරමින් ඉන්නවා. අපි ආයේ ආයෙත් කරනවා. ලැජ්ජා වෙවී ලැජ්ජා වෙවී, ඒ වුණත් එකම දේ ආයේ ආයෙත් කරනවා. එහෙම නොවෙන්න පට්ට හොරු මාර පොරවල් බවට පත් වෙන්නේ නෑනේ. එහෙව් අපි, අපේ හැදෑරීම වගේ දේවල් ගැන වැඩියේ කතා නොකර ඉන්න එක හො`දයි.

ඒත්, එහෙමයි කියලා අපිට මේ දේවල් වලින් වියුක්තව හැසිරෙන්න, ජීවත් වෙන්න බෑනේ. එහෙනම් මොකද්ද කරන්නේ. අඩුම තරමේ, අපි එකම වරද දෙපාරක් නොකර ඉමු. එකම හොරා එකම තැනින් එකම ගෙදරට පැනලා හොරකම් කරනවානම්, දෙවෙනි වාරේ හොරකමේ වගකීම ලැජ්ජාවෙන් වුණත්, ගෙහිමියාට භාරගන්න සිද්ධ වෙනවා.
 භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Friday, August 4, 2017

තම රටට අභිමානය එක් කළ දුම්රිය කෞතුකාගාර - ADA NewsPaper

දුම්රියේ අතීතය වර්තමානය හා අනාගතය පදනම් කරගත් දුම්රිය කෞතුකාගාර ලෝකයේ දුම්රිය මූලික කර ගත් උප සංස්කෘතීන් ඇති බොහෝ රටවල ඇත. ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරය යැයි ඇ`ගිල්ල දිගු කොට පෙන්වීමට තරම් පරිපූර්ණ දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් මෙරට මෙතෙක් ස්ථාපිත වී නොතිබුණ ද දුම්රිය සම්බන්ධයෙන් උනන්දුවක් දක්වන අය වෙනුවෙන්, මෙතෙක් ලොව විවිධ ස්ථානයන්හි ස්ථාපති කර ඇති ලෝක මට්ටමේ ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාර මගින් අපට බොහෝ දේ දැන ඉගෙන ගත හැක.

මහා බි්‍රතාන්‍යයේ යෝර්ක්හි පිහිටුවා ඇති ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරයට දේශභ්‍යන්තරිකවත් ජාත්‍යන්තරවත් හිමිවන්නේ සුවිශේෂී වටිනාකමකි. දුම්රිය හා බැදුණු වසර තුන්සියයක ඉතිහාසය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රදර්ශන භාණ්ඩ පමණක් ලක්ෂයකට අධික සංඛ්‍යාවක් මෙම කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශන වස්තූන් ලෙස තැන්පත් කර ඇත. එපමණක් නොව, දුම්රිය පිළිබ`ද ලිපි, පෝස්ටර් ආදිය මෙන්ම කලා සාහිත්‍ය මාධ්‍යයන් තුළ දුම්රිය පිළිබ`ද වූ නිර්මාණයන් බොහෝමයක් මෙහි ඇත. අතීතයේ පටන් භාවිත වූ තාක්ෂණික උපකරණ, දුම්රිය සංඥාවන් ආදී සියල්ල මෙහිදී දැක ගත හැකිය. විෂය පිළිබ`ද පුළුල් දැනුමකින් හා අවබෝධයකින් යුතු උපකාරක සේවා සපයන්නන් විසින් මෙහි පැමිණෙන සංචාරකයින් වෙත ලබා දෙන දැනුම ශාස්ත්‍රාලීය අධ්‍යයනයකට සමානය. එසේම, දුම්රිය සේවය තුළ සාර්ථකත්වයට පත්වූ යෙදවූ මෙන්ම විවිධ කටයුතු වෙනුවෙන් විවිධ මට්ටම් දක්වා පමණක් සිදු කළ පර්යේෂණයන් සම්බන්ධයෙන් පවා තොරතුරු මෙහිදී දැක ගත හැකිය. එපමණක් නොව, යෝර්ක් කෞතුකාගාරය සතුව ඩිජිටල් පුස්තකාලයක්ද ඇති අතර ඒවාහි ඇති පොත පත ලේඛන මෙන්ම කාල සටහන්, සිතුවම් ආදියද පාඨකයින්ට පහසුවෙන් පරිශිලනය කළ හැකිය.

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ඉලිනෝයි ප්‍රාන්ත දුම්රිය කෞතුකාගාරය සාර්ථක හා විධිමත් දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් පිළිබ`ද ප්‍රතිමූර්ති සාක්ෂියක් සපයයි. වාෂ්ප, ඩීසල්, විද්‍යුත්, භාණ්ඩ ප්‍රවාහන සහ මගී ප්‍රවාහන උපකරණ හා රථ මෙන්ම දුම්රිය මාර්ග, සංඥා, ගොඩනැගිලි හා අනන්‍ය භූගෝලීය ලක්ෂණයන් විදහාපාන දේවල්, රේල් බස්, මෙහෙයුම් උපකරණ ආදී සියල්ල මෙහි විධිමත්ව ස්ථානගත කර ඇත්තේ පරම්පරා ගණනක් පිළිබ`ද අවබෝධයක් ලබා ගත හැකි පරිදිය. එසේම, පුස්තකාලයක් විද්‍යුත් මෙහෙයුම් පද්ධතීන්, අධ්‍යාපන කේන්ද්‍ර, සම්මන්ත්‍රණ ශාලා, අධ්‍යාපනික හා ප්‍රදර්ශනික භාණ්ඩ ආදියෙන් මෙය සමන්විත වන අතර දුම්රිය අත්දැකීම් බොහෝමයක් එහිදී අත්වි`දිය හැකිය.

අප දන්නා පරිදි අපේ රටේද දුම්රිය හා සබැ`දුණු ගීත, නාට්‍ය, සිනමා නිර්මාණ පමණක් නොව ජනකතා හා සමාන පෞරාණික කතා, ගීත ආදිය බොහෝමයක් ඇත. එමෙන්ම මහා බි්‍රතාන්‍යයේ හා අමරිකාවේ ද දුම්රිය හා සබැ`දුණු ජන සාහිත්‍යයක් පවතින බව ඔබ ඇතැම් විට නොදන්නවා ඇති. ඒ නිර්මාණ ද හැම එකක්ම පාහේ යෝර්ක් හා ඉලිනෝයි දුම්රිය කෞතුකාගාර වලදී දැක බලා ගත හැකි වීම විශේෂත්වයකි.
 
එසේම ලෝකප්‍රකට මෙම කෞතුකාගාර දෙකේදීම ටීෂර්ට් කැප් ඔරලෝසු වැනි සමරු සිහිවටන, මතක සටහන්, පොත පත මිලදී ගැනීමේ අවස්ථාවද ඇත. තවත් සදහන් කළ යුතු කරුණක් නම් මෙම කෞතුකාගාර වැඩිහිටියන්ට පමණක් නොව දරුවන්ට පවා ඉතාම ආකර්ෂණීය ස්ථානයන්ය. ඡායාරූප ලබා ගැනීම වෙනුවෙන්ම සෑදුණු ස්ථාන, දුම්රිය කෞතුකාගාර මිතුරු සමාජ, සමාජ හා සංවිධාන මෙන්ම කෞතුකාගාරය වෙනුවෙන් කෞතුක භාණ්ඩ හා ආධාර ප්‍රදානය කරමින් මීට දායක වීමේ අවස්ථාවක් ද පැවතීම තුළින් මෙහි යන එන පුද්ගලයින්ටද මෙහි ක්‍රියාකාරකම් හා එක්වීමට අවස්ථා සැලසීමක් සේ සැලකිය හැකිය.

බි්‍රතාන්‍යයේ හෝ අමරිකාවේ පමණක් නොව පමණක් නොව, අසල්වාසී ඉන්දියාවේ ද ස්වකීය ගමනාගමන හා ප්‍රවාහන ක්ෂේත්‍රයේ ජීවනාලිය වන් දුම්රිය සේවාව පිළිබ`ද වූ කෞතුකාගාරයක් නව දිල්ලි අගනුවර පිහිටුවා ඇත. ඔවුන්ට අනුවම, එය ඉන්දීය දුම්රිය උරුමය පිළිබද ලෝකයට කියාපාන අතුරුමුහුණතයි. ටෝකියෝ, හොන්කොන්, බුලවායෝ හෝ නයිරෝබි හෝ වේවා දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් යනු සිය ජාතියේ උරුමයකි. එපමණක් නොව, එවැන්නක් අවිධිමත් නමුත් පුළුල් අධ්‍යාපනයක් ලබා දෙන ශාස්ත්‍රාලයකට සමානය. ඇතැමුන්ට පැරණි කෝච්චි පෙට්ටි හා අත්හැර දැමූ දේවල් වල එකතුවක් ලෙස පෙණුන ද කෞතුකාගාරයක් යනු යුග ගණනක අත්දැකීම්වල සම්පිණ්ඩනයක් පැය කිහිපයක දී අත්වි`දිය හැකි තැනකි. පර්යේෂකයින්ට හොද පර්යේෂණාගාරයකි. විද්‍යාලයකි. ශාස්ත්‍රාලයකි.

- මාලින්ද ජයතිලක

Tuesday, August 1, 2017

ශිෂ්‍යත්ව විභාගය - පිළිවෙතින් පෙළගැසෙමු

බැලූ බැල්මටත් ප‍්‍රසිද්ධ මතයට අනුවත් ශිෂ්‍යත්ව විභාගය කියන්නේ පොඩි උන් විනාස කරන, තලලා පොඩි කරලා හප කරලා දාන, සූරලා මිරිකලා සූප්පු කරන තරම් පීඩාකාරී ඉවෙන්ට් එකක්. සෙල්ලම් වයසේ ඉන්න උන්ට සෙල්ලම් කරන්න නැති, හය හය හමාර වෙනකල් නිදා ගන්න  ඕන වයසේ උන් හතර හමාරට කූද්දලා බරපතල වැඩ ඇතිව අධ්‍යාපන දඩුවම් දෙන, නිදි කිරා වැටි වැටී නළල මේසේ වැදුණත් කිසි සමාවක් නැති ? පංති වගේ වධකාගාරගත ජීවිතයක් උරුම කරලා දෙන තත්ත්වයක්. මනෝ විද්‍යාඥයෝ, අධ්‍යාපනඥයෝ, දාර්ශනිකයෝ වගේ නානාප‍්‍රකාර උදවිය මාර ගේමක් දුන්නත් ඒ අයට අනුව අවුලක් කියලා කියන මේ තත්ත්වයෙන් රට මුදාගන්න ඒ සියලූ දෙනා අසමත් වෙච්ච බවක් හැර අබමල් රේණුවක ප‍්‍රතිඵලයක් ලැබිලා නෑ. ඒක එහෙම වෙන්නේ ඇයි.

මේක ලියන්න හිතුණේ කාරණා දෙකක් නිසා. එකක්, අගෝස්තු කියන්නේ ශිෂ්‍යත්ව මාසේ. අනෙක මේක.. මාධ්‍ය මිතුරෝ ටිකක් එකතු වුණු තැනක සාමිචියේ ඉන්නකොට ? හතහමාරට විතර එතනින් නැගිටින්න අවසර ඉල්ලපු යාළුවෙක් කීවා, ‘මචං පොඩි එකා ශිෂ්‍යත්ව පංතියෙන් ගන්න තියනවා. මම ගිහිං ආයේ එන්නම්’ කියලා. ගොඩක් අයගේ ප‍්‍රශ්නේ වුණේ, ‘පොඩි උන්ට ඇයි බං ඔය වද දෙන්නේ’.
ශිෂ්‍යත්වෙත් ගැන කතා කළාම, තියනවායි කියන ලොකුම අවුල තමයි මේ පුංචි උන්ගේ පුංචි වයසට දරාගන්න බැරි තරම් ලොකු බරක් ඒ වයසෙදි කරට දෙන එක හොද මදි කියන එක. ඔව් ඒක ඇත්ත. ඒ්ත්, අපි දැකලා තියනවනේ විභාග සමයේ ආතල් ගන්න ගොඩක් අය ජීවිතේ ඉතිරි කාලේ ආතල් කුඩු කරගෙන ජීවත් වෙන හැටි. විභාගයක් සමත් වෙනවා කියන්නේ හැමදේම සමත් වීම නෙවෙයි කියනවා වගේම විභාගයක් අසමත් වෙනවා කියන්නේ හැම දේම අසමත් වෙනවා කියන එක නෙවෙයි. ඒක ඇත්ත. නමුත්, විභාගයක් ගොඩ දා ගන්නවා කියන්නේ ගොඩක් දේවල් ගොඩ දා ගන්න අවශ්‍ය අඩිතාලම දාගන්නවා කියන එක. අනිත් එක තමයි, අපිට කිව්වට ‘එපා දරුවන්ට බර දෙන්න’ කියලා එහෙම කියන ගොඩක් අයගේ දරුවෝ ? හත අට වෙනකල් ශිෂ්‍යත්ව පංති වල. එහෙම නැත්තං එයාලගේ දරුවෝ ලිස්ට් එකෙන්, කෝටා එකෙන් දැනටමත් ලොකු ඉස්කෝල වල.

ශිෂ්‍යත්වය කියන්නේ නේරාංනාව, ඇමසන්, කොන්ගෝ, මිසුරි තරම් මහා පළල ගංගාවක් වෙච්චි ගමෙන් නගරයට- එහෙම නැත්නම් ගෙදර ළ`ග තියන පහසුකම් අඩු ඉස්කෝලෙකින් ‘හො`ද ඉස්කෝලෙකට’ යන්න තියන අනර්ඝතම අවස්ථාවක්.  අනුන්ගේ ගෙවල් වල ඇඩ‍්‍රස් දාලා පොඩි උන්ට ගල් පැළෙන බොරු කට පාඩම් කරවලා ලක්ෂ ගණන් මිල මුදලින් හා බඩු භාණ්ඩ වලින් එහා මෙහා සංසරණය වෙලා ළමයෙක්ව ටවුමේ ලොකු ඉස්කෝලෙකට දාගන්න හයියක් නැති වත්කමක් නැති අයට වගේම එහෙම පිට පාරෙන් යන්න වැඩි කැමැත්තක් නැති හැමෝම වෙනුවෙන් තියන අවස්ථාව වගේම, ශිෂ්‍යත්වය කියන්නේ කාගේවත් ලියුමක් නැතුව ලිස්ට් එකක් නැතුව වචනාර්ථයෙන්ම කඩඉම පණින ළමයෙකුට නිසි වටිනාකමක් හම්බෙන අවස්ථාවක්.

හැට හැත්තෑ ගණන් වලට වඩා අපි ශිෂ්‍යත්වේ ලියන අනූ ගණන්වල තත්ත්වය ගොඩක් වෙනස්. ඒ දවස් වල නොතිබුණු ටියුෂන් පංති, අනුමාන ප‍්‍රශ්න, ආදර්ශ ප‍්‍රශ්නෝත්ර එහෙම අපේ කාලෙදි ආවා. ඒත් ටියුෂන් පංති එහෙම තිබුණේ සීමිතව. හැබැයි අද වෙනකොට තුනේ ඉ`දලා පහ වෙනකල් එකයි හයේ ඉ`දලා අට වෙනකල් තව එකයි වශයෙන් දවස් හතට ටියුෂන් පංති දහයකට විතර යන්න සිද්ධ වෙලා. හැම පත්තරේකම ශිෂ්‍යත්ව අතිරේක. හැම පොත් කඬේකම වගේ වැඩියෙන්ම විකිණෙන දේවල් වලින් එකක් තමයි ශිෂ්‍යත්ව ප‍්‍රශ්නෝත්තර පොත්. ඊට අමතරව එක එක ජාතියේ තව තව දේවල් ගොඩක්. මේ හැම එකක්ම අලූතෙන් බිහි වෙන්නේ පැතිරෙන්නේ අදාල අංශයේ පවතින තරගකාරීත්වයට සමානුපාතිකව. ඒ තරගය ඇති වෙන්නේ ඉල්ලූම වැඩි වෙලා අවස්ථාවන් සීමිත වෙනකොට. මිෂනාරී, බෞද්ධ සහ ඒ ඒ කාලේ අලූතෙන් පාසල් හැදිලා අධ්‍යාපන ආයතන නිර්මාණය වුණාට පස්සේ සහ කන්නංගර මහත්තයා ජාතික පාසල් ටික හැදුවට පස්සේ මුළු රටේම ජනප‍්‍රිය සහ ප‍්‍රධාන පෙළේ පාසල් ගණයට වැටෙන ඉස්කෝල කීයද අලූතෙන් පටන් ගත්තේ. (ඉස්කෝල නම් පටන් ගන්න ඇති. ඒත්, ජනප‍්‍රිය සහ හො`ද කියන ක්ලාස් එකේ ඉස්කෝල.* අවුල තියෙන්නේ එතන. ඞී.එස්. එක, නුවර රණබිමේ සහ තව පාසල් කීපයක් විතරක් ඒ ලයිස්තුවේ මතකයට එනවා. කාටත් පිළිගන්න පුළුවන් කවුරුත් නිරායාසයෙන් පිළිගන්න ජනප‍්‍රිය සහ ඉහළ පහසුකම් සහිත පාසල් ටිකක් හදන්න  ඕනේ. ඒත්, ඒක බෝර්ඞ් මාරු කරලා කරන්න අමාරුයි. උගන්නන්නේ එකම සිලබස් එක වුණත් එකම ගුරුවරු වුණත් ඔය කියන ඉස්කෝලෙකුයි හරිහමං වැසිකිළියක්වත් නැති ඉස්කෝලෙකුයි අතර ලොකු වෙනසක් තියනවා.

ඇත්ත උවමනාව මොකක් වුණත්, ඇමතිට මන්ත‍්‍රීට ඊළග ඡුන්දෙදි උදව් ගන්න පුළුවන් වෙන්නේ ලොකු ඉස්කෝලේ ආදිශිෂ්‍ය සංගමේනුයි දෙමව්පිය සංගමේනුයි නිසාත් පොඩි ඉස්කෝල වල ඉන්න පොඩි මිනිස්සුන්ගේ ඡුන්දේ ගන්න  ඕනේ පාසල් සංවර්ධනය වගේ දේවල් නොවන වෙන වෙන දේවල් නිසාත් මැති ඇමතිලා අල්ලන්නේ ලොකු ඉස්කෝල ටික. ප‍්‍රතිපාදන, දීමනා, තෑගි බෝග වැඩියෙන් බෙදෙන්නේ එතෙන්ට. ලක්ෂ දහයක් පහළවක් වෙන් කරලා වැසිකිලියක්, පංති කාමරයක් හදන්න ඇඹරුණත් අර ඉස්කෝල වල දෙවෙනි පිහිනුම් තටාකෙට, ලොකු එකට අමතරව හදන පොඩි ඔඩිටෝරියම් එකට කෝටි ගාණක් අත දිගෑරලා දෙනවා. ඉති ඔය පරතරේ අඩු වෙයිද. එහෙව් රටක ? දවල් නැතුව පාඩම් කරලා ජීවිතේ ගොඩ දානවා ඇරෙන්න වෙන විකල්පයක් නෑ කියලා අමුතුවෙන් කියන්න  ඕනේ නෑ. හොදම පාසල ගෙදර ළ`ගට එන්නේ නැත්නම් දරුවන්ට සිද්ධ වෙනවා හො`දම පාසලක් හොයාගන යන්න.

මමත් ඇතුළුව ලක්ෂ ගාණක් ගෑණු පිරිමි එකං වුණේ ශිෂ්‍යත්ව කඹේ එල්ලිලා. එයාලගෙන් ඇහුවානම් කියයි, එහෙම නොවුණා නම් අද වෙනකොට දෛවය වෙනස් වෙන්න ඉඩ තිබුණු විදිහ. අපේ පංතියේ උන්ට තියන ගැලවුම්කාරී මාවත වුණු ශිෂ්‍යත්ව විභාගේ වටිනාකම දන්නේ කඹේ අල්ලගෙන මේ ඉවුරෙන් එහා ඉවුරට පැන්න මිනිස්සු විතරයි. උපන් දා ඉදං එහා ඉවුරේ ඉන්න අයට මේකේ බරපතලකම දැනෙන්නේ නෑ. ඒ නිසා කඹේ එපා කියනවා. ඒ වගේම, එහා ඉවුරේ ඉන්න මෙහා ඉවුරේ උන් එහා ඉවුරට මාරු වුණාම තමන්ගේ අධිකාරය සහ බලය බි`ද වැටෙයි කියලා බය පිරිස් දන්නවා මේ කඹේ තියන බරපතලකම. ඒ නිසා කඹේ කපන්න කියනවා. ඔව්.. ශිෂ්‍යත්වේ කියන්නේ ලෝකාවබෝධය ලබා ගෙන බුද්ධත්වයට පත් වුණා වගේ එකක් නෙවෙයි තමයි. හැබැයි, ඒක තීරණාත්මක කාරණයක්. ඒක කොච්චර තීරණාත්මකද කියනවා නම් හරියට සත්තිකුඹ ජාතකේ ගිරව් දෙන්නා වගේ. උන් දෙන්නගේ ජීවිතේ තීරණාත්මකම සිද්ධිය වුණේ වැටුණ පැත්ත මොකද්ද කියන එක.
ඔව්. මේ අවුල ලෙහන්න නම් සිස්ටම් එක වෙනස් කරන්න  ඕනේ. හැම පාසලක්ම එක සමාන තත්ත්වයට පත් කරන්න  ඕනේ. දරුවන්ට ආතතියකින් තොරව ජීවත් වෙන්න ඉඩ දෙන්න  ඕනේ. උන්ට උන්ගේ නිදහස දෙන්න  ඕනේ. ඒත් එහෙමයි කියලා, එක එක්කෙනාගේ දෙන්නම් කාසි පොරොන්දු වලට රැුවටිලා, ඔබේ දරුවාව අවධානමකට හෙළන්න එපා. ‘වැඩි සෙල්ලම් නවත්තලා පාඩම් කරපං කොල්ලෝ’ කියනකොට අද ක`දුළු බේරුණත්, දවසක් ඔවුන් ඔබට ස්තූති කරාවි. ඒ කතාව ජනප‍්‍රිය මතයට එක`ග නොවුණත්, අපිට සිද්ධ වෙනවා ලෝක යථාර්තයට මුහුණ දෙන්න.

භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්
Bharatha Prabhashana Thennakoon
Mawbima Young -යං

Wednesday, July 26, 2017

නව ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරක් අවශ්‍ය ඇයි | Rivira NewsPaper

ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය සහ දුම්රිය සේවය පරම්පරා ගණනාවක් පසුකර තිබේ. ප්‍රවාහන හා ගමනාගමන ක්ෂේත්‍රයේ කේන්ද්‍රීය හැරවුමක් සනිටුවන් කරමින් දහ නව වන සියවසේ දී එංගලන්තයෙන් ආරම්භ වූ දුම්රිය සේවාවේ අත්දැකීම් සහ ප්‍රතිලාභයන් ඉන් වසර කිහිපයක් ඇතුළතම ශ්‍රී ලාංකිකයින් වන අපට ද හිමි විය. ඉන් පසු අද දක්වා මෙරට දුම්රිය සේවාව ගමනාගමන මාධ්‍යයක් ලෙස මෙන්ම භාණ්ඩ ප්‍රවාහන මාධ්‍යයක් ලෙස ද ඉතාම ප්‍රචලිතව භාවිත කෙරේ.

පැය කිහිපයක් තුළ මුහුදුකරයේ සිට විවිධ අත්දැකීම විදිමින් සමාජ, සංස්කෘතික, පාරිසරික විචිත්‍රත්වය විදිමින් ගමන් කළ හැකි මාධ්‍යයක් වේ නම්, ඒ ශ්‍රී ලංකාවේ දුම්රිය සේවාවම පමණි. එය ලොව අන් කිසිදු රටක දී අත්විදිය නොහැකි විශේෂ තත්ත්වයකි. එලෙස, සංචාරක කර්මාන්තය වෙනුවෙන් සිදුකෙරෙන දායකත්වය මෙන්ම කාර්යාල සේවකයින්ගේ අති බහුතරයක් තම ගමනාගමන අවශ්‍යතා සපුරන්නේ දුම්රියෙනි. එදිනෙදා සිය ප්‍රවාහන පහසුකම් සපයා ගැනීම ස`දහා දුම්රිය භාවිත කරන පිරිසද විශාල ගණනකි. එකී දුම්රිය සේවාව තවදුරටත් සංවර්ධනය විය යුතු බවත් තව තවත් පහසුකම් වලින් අනූන සේවාවක් බවට පත් විය යුතු බවත් සියලු දෙනා පිළිගන්නා සත්‍යයකි. මේ කතා කරන්නට සූදානම් වන්නේ දුම්රිය සේවයේ එවැනි අඩුලුහු`ඩු පිළිබ`ද නම් නොවේ.

දුම්රිය පිළිබද කතා කිරීමේ දී "ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාර" ජනප්‍රිය මාතෘකාවක් බවට පත්ව ඇත. ඒ නව ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් ඇති කරන්නට යන බවත් ඊට ඇතැම් පිරිස් එරෙහි වන්නේ ය යන ප්‍රවෘත්තී සමගය. මේ නිසාම දුම්රියට ආදරය කරන සහ ඒ ගැන උන්නදුවක් දක්වන්නෙක් ලෙස මේ ගැන යමක් ලිවිය යුතු බව කල්පනා කළෙමි.

දුම්රිය සේවය තවත් ආයතන කිහිපයක් සමග එක්ව කොළඹ දී නව දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් ආරම්භ කිරීමට සූදානම් වන බවට මීට මාස කිහිපයකට පෙර වාර්තා විය. මේ පිළිබ`ද පියවරක් ගත් බවක් දක්නට නොලැබුණේ ඇයිදැයි සොයා බැලූ කල්හි දැනගන්නට ලැබුණේ දුම්රිය වෘත්තීය සමිති නියෝජිතයින් කිහිප පිරිසක් විසින් දිගින් දිගටම අකුල් හෙලීම නිසා මෙම ව්‍යාපෘති ප්‍රමාද වී ඇති බවයි. වෘත්තීය සමිති හා අයිතිවාසිකම් ඉල්ලන පිරිස් සමග අපේ රටේ කිසිදු ක්ෂේත්‍රයකට එතරම් දිගු ගමනක් යා නොහැකි බව නිදහසින් පසු ගෙවුණු වසර හැත්තෑව පුරාම අප දැක ඇත්තෙමු. වෘත්තීය සමිති හෝ කම්කරු සංවිධාන වලට කන්දුන්නා නම් අද වනතුරු කොළඹ කොටුවේ සිට මරදානටවත් දුම්රිය පාර සාදා නිමකරගන්නට නොහැකිව ම සුද්දෝ රට දමා යනු ඇත. ඉන් කියන්නේ වෘත්තීය සමිති නොසලකා හරින්නයැයි කියා නොව. නමුත්, දුම්රිය හෝ කුමන හෝ වේවා වෘත්තීය සමිති මොකකට වුවත් ආණ්ඩු කිරීමට හෝ රාජ්‍ය පාලනයේ යශ්ඨිය අතට ගැනීමට ඉඩ නොදිය යුතු බවයි. වෘත්තීය සමිතියක කාර්යය විය යුත්තේ, දුවන අශ්වයකුට ජවය හා ශක්තිය දෙමින් උපරිම සාර්ථක ජයග්‍රහණයක් වෙනුවෙන් දැක්කීම මිස අශ්වයාගේ අ`ඩු කැඩීම නොව.

යෝජිත නව දුම්රිය ජාතික කෞතුකාගාරයක් ඉදිකිරීමට සූදානම් වන බවට ප්‍රකාශ වීමත් සමග යටකී පරිදි දුම්රිය වෘත්තීය සමිති කෑ මොර දෙන්නේ කුමන කරුණු මත පිහිටා ද මෙන්ම කුමන හේතුවක් නිසා දැයි විමසා බැලිය යුතුය.

මෙම වෘත්තීය සමිති චෝදනා කරන්නේ ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාර කිහිපයක් ඇති විට, තවත් ජාතික කෞතුකාගාරයක් අවශ්‍ය ඇයි යන්නයි. මේ ගැන කියන්නට ඇත්තේ මෙපමණකි. කඩුගන්නාවේ හා බණ්ඩාරවෙල ඉදිකර ඇති ඊනියා ජාතික කෞතුකාගාර පිළිබ`ද කතා කරන්නට දෙයක් ඇත්තේම නැති තරම්ය. එහි යන ඕනෑම කෙනෙකුට ප්‍රත්‍යක්ෂ වන කරුණ වන්නේ, ඒවා ක්‍රියාත්මක වන්නේ ඕනෑවට එපාවට බවයි.

නවීනතම පහසුකම් සහ අංගසම්පූර්ණ අංගෝපාංගයන්ගෙන් සුසැදි කෞතුකාගාරයක් බව පවසමින් මීට වසර කිහිපයකට පෙර උත්සවශ්‍රීයෙන් කොළඹ නුවර ප්‍රධාන මාර්ගයට යාබද කඩුගන්නාව දුම්රිය ස්ථානය ආශ්‍රිතය ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරය නමින් ආයතනයක් විවෘත කරනු ලැබීය. ගොඩනැගිල්ලක් වෙන්කරවාගෙන ප්‍රවේශපත්‍රයක් අළෙවි කර අදාල ක්ෂේත්‍රයට සම්බන්ධ යම් යම් දේවල් ස්ථානගත කර ඇති තැනක් මහජනයාට ප්‍රදර්ශනය කළ පමණින් එය කෞතුකාගාරයක් වන්නේ නැත. ඒ අනුව, කඩුගන්නාවේ ඇති දුම්රිය කෞතුකාගාරය ප්‍රශ්නකාරී ආයතනයකි. දුම්රිය මැදිරි කිහිපයක් හා දුම්රිය එන්ජින් කිහිපයක් වැස්සට තෙමෙමින් අව්වේ වේලෙන සේ ගාල්කර ඇත. රාත්‍රියට පරෙයියන්ද දවාලට කපුටන්ද ලගින වහළක් ඇති නමුත් වැසි දාට අහසින් පොළවට වතුර වැටෙන වහළය පසුකර කෙළින්ම පැමිණ නවතින්නේ කෞතුකාගාර පොළොවේය. මේ කෞතුකාගාරයට ගොඩ වන කෙනෙකුට ටික වේලාවකින් දැනෙන්නේ පරණ සමූපාකාරයකට ගියා වැනි හැ`ගීමකි. සිත් සංසිදුවීමට අසමත් වටපිටාව සහ ලාච්චුවක ඇසිරූ බඩු භාණ්ඩ මෙන් අහුරා ඇති භාණ්ඩ තුළින් කෞතුකාගාරයකින් අපේක්ෂා කරන නිදහස් හා පර්යේෂණාත්මක සැරිසැරීමක් අහිමිය. ආගන්තුක සත්කාර ඉතා පහළ තැනක ඇති මෙහි, යමක් කමක් කියා දෙන්නට අයෙක් නැත. පැමිණෙන අය කෙරෙහි කිසි අවධානයක් නැත. තාක්ෂණික උපාංග පිළිබ`ද දැනුවත් කිරිමක් නැත. කාර්ය මණ්ඩලය උදාසීනය. ඇතුළත මෙන්ම පිටත තත්ත්වයද එසේය.

තවද, කඩුගන්නාව වැනි තැනක් මේ සදහා තෝරාගත්තේ ඇයි යන්න තවත් ප්‍රශ්නකාරී වන්නේ කොළඹ නුවර පාර කොළඹ පිරිස් නුවර යාමට හා නුවර පිරිස් කොළඹ යාමට භාවිත කළ ද එම ස්ථානය අද වන විට හො`ද කේන්ද්‍රස්ථානයක් නොවේ. පුත්තලම, කුරුණෑගල සිට පැමිණෙන පිරිස් මෙන්ම උතුරු, නැගෙනහිර, මාතලේ, නුවරඑළිය, ඌව සහ උතුරු මැද පළාත්වල පිරිස් නුවර එන්නේ කඩුගන්නාව හමු නොවන මාර්ග ඔස්සේය. නුවරට පැමිණෙන කෙනෙක් 'අමුතු ගමනකින්' කඩුගන්නාවට යා යුතුය. නමුත් එසේ නොයමට බලපාන ප්‍රධාන සාධකයක් ලෙස අධික රථවාහන තදබදය සැලකිය හැකිය. දුර අනුව සැතපුම් කිහිපයක් වුව ද කඩුගන්නාව ඇත්තේ මහනුවර සිට පැයකට වඩා දුරින් බව මෙම ස්ථානය තේරූ පුද්ගලයින් නොදන්නවා ඇත. සීමිත ඉඩක ජනාකීර්ණ වී ඇති කඩුගන්නාව නගරයේ ඇති අසහනකාරී පරිසරය මේ කෞතුකාගාරයට එක් කරන්නේ මෙම ස්ථානයේ මෙම ආයතනය පිහිටුවීමේ දී අපේක්ෂා කළ භූමි වාසිය නොවන බව ශක්‍යතා අධ්‍යනය කළෝ නොසලකා ඇත. මෙවැනි විවිධ ප්‍රායෝගික ගැටළු හේතුවෙන් කඩුගන්නාව කෞතුකාගාරය අපේක්ෂිත අරමුණු කරා ල`ගා වීමට සමත්ව නැත.

සෙසු කෞතුකාගාර පිළිබද කියන්නට ඇත්තේ ද මේ හා සමානම කතාවකි. දුම්රිය එංජිමක්, මැදිරියක් සහ සංඥා උපාංග කීපයක් අන් අයට පෙනෙන්නට සැලැස්වීම කෞතුගාකාරයක් නොවන බව, බණ්ඩාරවෙල ඇත්තේ දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් යැයි විශ්වාස කරන සියලු දෙනාටම ගෞරවයෙන් සිහිපත් කර දිය යුතුය. දුම්රිය වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ ජාතික කෞතුකාරයක් අවශ්‍ය බව කවුරුත් පිළිගන්නා දෙයකි. එනමුත්, සමහර දේ ඒ ඒ තැනම පල් වෙවී විස`දුම් සෙවිය නොහැක්කා කියන්නා වාගේ, මේ වන විට ස්ථාපිත කර ඇති එවන් කෞතුකාගාර ජාතික හෝ ජාත්‍යන්තර මට්ටමට සංවර්ධනය කළ නොහැකි බවද අප පිළිගත යුතුය. දුම්රිය කෞතුකාගාර අද පත්ව ඇත්තේ ප්‍රතිසංස්කරණයන් තුළින් ගොඩ ගත හැකි තැනක නොවේ. එහෙයින්, වෙනසක් අවශ්‍යය.

නාම පුවරුවකට පමණක් සීමා වූ ඊනියා ජාතික කෞතුගාරයට රැවටී, නව ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරයකට එරෙහිව ක`දවුරු බ`දින මෙම ඊනියා දුම්රිය වෘත්තීය සමිති නගන තවත් චෝදනාවක් වන්නේ, රජයේ බැංකුවක් වන මහජන බැංකුව දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් වෙනුවෙන් මුදල් යොදවන්නේ කුමන පදනමක පිහිටා ද යන්නයි.

දැනගන්නට ඇති පරිදි මෙම රාජ්‍ය බැංකුව යටකී නව දුම්රිය කෞතුකාගාර ව්‍යාපෘතිය සදහා මුදල් යොදවන්නේ දෙපාර්ශවයටම වාසිදායක පදනමක පිහිටාය. එක් පැත්තකින් ජාතික අවශ්‍යතාවක් වන ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් නිර්මාණය කිරීම සදහා එම බැංකුව මගින් මුදල් ආයෝජනය කෙරෙන අතර, එයට ප්‍රතිලාභ ලෙස (හිලව්වට) දිවයින පුරා දුම්රිය මාර්ග පද්ධතිය ආවරණය වන පරිදි නවීන පහසුකම් සහිත ස්වයං බැංකුකරණ පද්ධති ස්ථාපිත කිරීමට කටයුතු කෙරෙන බව එම තොරතුරු වල ස`දහන්ය. සාමාන්‍යයෙන් බැංකුවක් වැනි මුල්‍ය ආයතනයක් මෙවැනි ප්‍රවර්ධන සහ සේවා සැපයීමේ අවකාශයන් ලෙස දුම්රිය සේවය සතු දේපල භාවිත කිරීමේ දී ගෙවීමක් කළ යුතුය. එලෙස කරනු ලබන ගෙවීම් විවිධ සිල්ලර වැඩ ස`දහා යොදාගෙන එකවර ලැඛෙන ලොකු මුදල් කුට්ටිවලින් නිසි ප්‍රයෝජනයක් නොගත් අවස්ථාවන් දුම්රිය සේවයේ පමණක් නොව සෙසු සෑම ආයතනයකම පාහේ අප දැක ඇත. මෙහිදී මහජන බැංකුව එවැනි ගෙවීමක් නොකළ ද දුම්රිය සතු ඉඩ තමන්ට ලබා දීම වෙනුවෙන් සහ ජාතික අවශ්‍යතාවක් වෙනුවෙන් මහජන බැංකුව යොදවන මෙම මුදල් දිගුකල් පවත්නා මෙවැනි ව්‍යාපෘතියකට යොමු කිරිම පිළිබ`ද අප කළ යුතු වන්නේ දුම්රිය සේවයට ප්‍රශංසා කිරීමයි. එසේම, තමන් යොදවන මුදල් නාම පුවරු සවි කිරිම, බිත්ති පින්තාරු කිරිම වැනි සිල්ලර වැඩ ස`දහා නොයොදවා ජාතික කටයුත්තක් වෙනුවෙන් මුදල් යෙදවිය යුතු බවට වන කොන්දේසියක් මත පිහිටා ආයෝජනය කිරීම පිළිබ`ද මහජන බැංකුවට ද ජාතියේ ගෞරවය හිමි විය යුතුය.

වෘත්තීය සමිති විසින් නිකුත් කර තිබූ නිවේදනයකට අනුව, දුම්රිය සේවය යටතේ ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාර ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන්ම නව සමාගමක් ලියාපදිංචි කිරීම නීතිවිරෝධී බව කියැවේ. නීතිය දන්නා අය දන්නා කරුණ නම්, විශේෂිත වූ ව්‍යාපෘති වෙනුවෙන් රාජ්‍ය ආයතනයන් යටතේ උප ආයතන ඇති කිරීමේ ඕනෑ තරම් හැකියාවක් ඇත. එසේම, ඒ වෙනුවෙන් නීතීයේ ප්‍රතිපාදනද සලසා ඇත. රේල්වේ මියුසියම් ගැරන්ටී ලිමිටඩ් නම් සමාගම දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව යටතේ ස්ථාපිත කර ඇත්තේ ගැරන්ටීඩ් ලිමිටඩ් එකක් ලෙසය. මෙලෙස ගැරන්ටී ලිමිටඩ්, නැතිනම් ඇපයෙන් සීමිත සමාගම් ස්ථාපිත කරන්නේ ලාභ නොලබන සමාගම් ලෙසය. නිශ්චිත අරමුණක් වෙනුවෙන් ස්ථාපිත කරන මෙවැනි සමාගම් නියමිත මව් ආයතනයේ අධීක්ෂණය හා නියාමනය යටතේ පවත්වාගෙන යයි. එවැනි සමාගම් කිසිවෙක කවුරුන් සාමාජිකත්වය ලැබූව ද ඒවා ඒ ඒ පුද්ගලයින්ගේ අභිමතය පරිදි මෙහෙයවිය නොහැකිය. පැහැදිළිව දක්නට ඇති කරුණ නම්, මෙලෙස සමාගමක් ස්ථාපිත කර ඇත්තේ රාජ්‍ය සේවයේ දක්නට ඇති සාම්ප්‍රදායික අලස බව හා ප්‍රමාදය වලක්වාලමින් අවශ්‍ය අවස්ථාවන් වල දී අවශ්‍ය තීන්දු තීරණ ගෙන මෙම ව්‍යාපෘතිය කාර්යක්ෂමව අවසන් කිරීමේ අරමුණින් විය යුතුය.

තවදුරටත් කරුණු දක්වන මෙම වෘත්තීය සමිති පවසන්නේ දුම්රියේ දහසකුත් එකක් අඩුපාඩු හා අවශ්‍යතා ඇති හෙයින් දුම්රිය කෞතුගාකාරයක් වෙනුවෙන් නොව මහජන බැංකුවේ මෙම ප්‍රදානය ඒ නොයොදා එවැනි අවශ්‍යතා ඉටු කර ගැනීම වෙනුවෙන් යොදවන ලෙසයි. අප ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම එලෙස සිදුවූයේ යැයි මොහොතකට කල්පනා කළහොත්, කියන්නට ඇත්තේ එක දෙයකි. එසේ නම් මෙම කෝටි ගණනක මුදල්ද පෙර අප දන්නා පරිදිම යොමු වන්නේ උදාසීන හා අකාර්යක්ෂම නිළධාරීන් අතරටමය. තේරෙන භාෂාවෙන් කියන්නේ නම්, මේ වෘත්තීය සමිති අර අදින්නේ, දහදුක් විද උපයා ගත් වැටුපෙන් සීනි බෝල කා අවසන් කිරීමකටය. එය හාස්‍යයෙන් බැහැර කළ යුතුයැයි ලියුම්කරුවා විශ්වාස කරයි.

ලංකාවට ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි?

දුම්රිය පිළිබ`ද ඇත්තේ ඉහළ රසිකත්වයකි. දුම්රිය ප්‍රේමීන් හා දුම්රියට ආදරය කරන බොහෝ දෙනෙක් පිළිබද තොරතුරු සමාජ ජාලා හා මාධ්‍ය භාවිතයේ දී දක්නට ලැබේ. ඔවුහු තම රසිකත්වය හා විනෝදාංශ වෙනුවෙන් සාධාරණ මිලක් පවා ගෙවීමට සූදානම් වන පසුබිමක එය තවත් පසෙකින් දුම්රිය සේවයට හා රජයට ආදායම් මාර්ගයක් කර ගත හැක. එපමණක් නොව, සංරක්ෂණය, ප්‍රදර්ශනය හා අධ්‍යාපනය යන අංශයන්ගෙන් ද මෙරටට මෙවැනි ජාතික කෞතුකාගාරයක අවශ්‍යතාව දැඩිව දැනේ.

ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ කෞතුකාගාරයකින් බලාපොරොත්තු වන අභ්‍යන්තර හා බාහිර අපේක්ෂාවන් වේ. ඉන් ප්‍රධාන වන්නේ සංරක්ෂණය හා ප්‍රදර්ශනයයි. සංරක්ෂණය පැත්තෙන් සැලකූ විට පැරණි වන හා නවීන ආදේශකයන් හේතුවෙන් භාවිතයෙන් ඉවත් කරන හෝ අතීතයට එක් කරන වැදගත් සිහිවටනයන් මතු පරපුරේ පරිහරණය වෙනුවෙන් සංරක්ෂණය කළ යුතුය. එසේම, ඒවා සෙසු අයට දැක බලා ගැනීමට සැලැස්වීමෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ ජාතියක් පිළිබ`ද අභිමානයක්, ඉතිහාසය පිළිබද දැනුමක් මෙන්ම තොරතුරු ලබා දීමය. ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරය ද ජාතික කෞතුකාගාරය හෝ ජාතික මාර්ග කෞතුකාගාරය තරම්ම වැදගත්ය.
එසේම, කොළඹ දී ඉදිකිරීමට යෝජිත අභිනව කෞතුකාගාරය මෙරට සංචාරක කර්මාන්තයයේ ඉදිරි ගමන වෙනුවෙන් ද තීරණාත්මක වනු ඇත. එම කෞතුකාගාරය ඉදිකරන්නට අපේක්ෂා කරන්නේ කොළඹ වීම වැදගත් ලක්ෂණයකි. රටක අගනුවර යනු සෑම අංශයකින්ම වැදගත්ම සංධිස්ථානයයි. ලොව සෙසු බොහෝ රටවල ද මෙවැනි තැන් නිර්මාණය කර ඇත්තේ වෙළ`ද අගනුවර, වෙළ`ද හෝ සංචාරක මර්මස්ථාන මූලික කරගෙන ය. කොළඹට පැමිණෙන සංචාරකයින්ට මෙන්ම විශේෂයෙන්ම කෙටි කාලයක් සදහා කොළඹට පමණක් පැමිණෙන සංචාරකයින්ට කොළඹ දී නැරඹීමට අවස්ථාව උදාවන ස්ථානයන් අතර මෙම කෞතුකාගාරය ප්‍රමුඛස්ථානයක් වනු ඇත. එසේම, මුළු රට පුරා සිට කොළඹට පැමිණෙන දේශීය සංචාරකයින්ටද මෙම කෞතුකාගාරය නැරඹීමට අවස්ථාව උදාවනු ඇත.

ලෝක මට්ටමින් පිළිගත් ජාත්‍යන්තර ප්‍රමිතියෙන් යුතු ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාර යනු කවරක්දැයි ඉදිරි ලිපියකින් ලියා සිටීමට අදහස් කරමි.

- මාලින්ද ජයතිලක

Tuesday, July 25, 2017

"83 කලූ ජූලිය" - අවස්ථාවාදී දේශපාලනයේ සුරාන්තය.

හැම ජූලියක් කිට්ටු වෙනකොටම, අපේ අප්පච්චියි, කිරි අත්තයි ඉතා සංවේගයෙන් සිහි කරන සිද්ධි ටිකක් තියනවා. කුරුණෑගල ඉස්පිරිතාලේ හිටපු ශේක්ෂ්පියර් දොස්තර මහත්තයා ඉස්පිරිතාලේ හැර යාම, වදාකඩ  ඕසියර් මහත්තයාගේ (රජයේ වැඩ පරීක්ෂක) ගේ ගිණි තියලා මේස පුටු පවා පාර දිගේ ඇවි`ථණු හැටි, කොළඹ, නුවර, ගාල්ල, මාතර, නුවරඑළිය වගේ ලොකු ටවුන් වල විතරක් නෙවෙයි නාරම්මල වගේ තැන්වල පවා කඩ කඩලා ගිණි තියලා බඩු මුට්ටු පාරවල් යායවල් දිගේ මිනිස්සු ඇදගෙන ගිය හැටි, කිටි කිටියේ දිළිසෙණන ෆොර්ඞ්, ඔස්ටින්, මයිනර් අළු වෙනකල් ගිණි ගත්ත හැටි වගේ සිද්ධි ගාණක්. කොල්ලා කාලේ ඉ`දලි නිතර නිතර යාපනේ ගිය කිරි අත්තා යාපනේ, තිරිකුණාමලේ තිබුණු යා`ථකම් නැවතිලා ගමං බිමන් ඇණ හිටින්න මේ ගිණි බලපාපු එක ගැන තාම ඉතා සංවේදීයි. වැෙඩි පටන් ගත්තේ වෙන තැනක. වෙන අරමුණකට. පළවෙනි ගල ගැහුවේ කවුරු වුණත් අවසානේ දී බෙදිලා වෙන් වුණේ, පළුදු වුණේ ගල් සපයපු, ගිණි සපයපු මිනිස්සු නෙවෙයි. එකට කාලා බීලා හිනා වෙලා හිටපු එකට හුස්ම ගත්ත උඹලා අපි වගේ සාමාන්‍ය අහිංසක මිනිස්සු.

83 ජූලි විසි හතර වැනිදා ටිකක් දවල් වෙනකොට, ත‍්‍රස්ත ප‍්‍රහාරයක් හේතුවෙන් උතුරේ හමුදා සෙබළුන් පිරිසක් ජීවිතක්‍ෂයට පත්වීමක් පිළිබඳ ආරංචි මාත‍්‍රයන් කොළඹට කාන්දු විය. එදා රාත‍්‍රියේ සියල්ල ලක ලෑස්ති කෙරුණා. ලොරි, බස් යාන වාහනාදියේ නැ`ගී, ජනයා කුපිත කරමින් හැසිරිණු පුද්ගලයින් පිරිසක් උද්වේගකර වර්ගවාදී කතා පවත්වමින් වාර්ගික වෛරය මෙළවූවා. උඹලා අපි ත‍්‍රස්තවාදයයි ජාතියයි පටළවාගත්තා. ඇත්තටම වුණේ, අවස්ථාවාදයේ ප‍්‍රතිලාභී උඩහා අයත් පහළ අයත් උඹලාට අපිට මේ දෙක කවලම් කරලා පැටළෙව්වා. ඉනික්බිති ප‍්‍රතිඵලය වූණේ නිදමින් සිටි රටක්, ඇහැරවා හ`ඩවා ගිණි ගසා දවාලීමයි. අහස් කුස තෙක් නැගුණු ගිනි දැලින් පැතිරුණු දුමාරය හාත්පස වසාගෙන තිබුණා. ඒ බිහිසුණු රාත‍්‍රියේ ගෙවෙන හැම තත්ත්පරයක්ම දැනුණේ කල්පයක් කල් වාගේය. ඒ නිශ්චිත මෙහොතේ, පල්ලෙහා අය බාල්දිය කොක්කෙන් උස්සලා බාල්දියද වාල්දියද අහලා අනන්‍යතාව විගණනය කර ගත්තා. ඉහළ අයත් මේ විදිහටම.

ඇතැමෙක් මර ලතෝණි නගද්දී තවකෙක් වියරුවෙන් මෙන් ඒ ලතෝනියෙන් සතුටු විය. ගැහැණුන් පිරිමින් මහල්ලන් තරුණ තරුණියන් පමණක් නොව, කිරිසප්පයින් ළදරුවන් වාගේම මව් කුස සිටි එළියක්වත් දැක නොතිබූ අහිංසකයින් පවා බුර බුරා නැගෙන ගින්නේ ගොදුරු බවට පත් වුණා. පරම්පරා ගාණක් තිස්සේ හරි හම්බ කළ හැම දේම ඉසිඹුලන නිමේෂයකින් අළු වී ගියේය. තවත් දේ සොරා ගත්තේය. මේ අව්වස්සේ ඊර්ෂියාව වෛරය ක්‍රෝධය පමණක් නොව, කාලා බීලා ඇදලා පැළ`දලා ඉන්න මිනිස්සුන්ට එරෙහිව හිත් වල තිබුණු කුහකකම පවා මුදා හැරුණා. ඒ හැම තක්කඩිකමක්ම ජාතියේ නාමයෙන්, වර්ගයේ නාමයෙන්, භාෂාවෙන් නාමයෙන් සාධාරණීකරණය කර ගත්තා. මේ අමන වැඩ හැම එකක්ම දේශපේ‍්‍රමී සුදු සළුවෙන් වසා ගත්තා.

කලූ ජූලිය කියන්නේ, මේ කොදෙව්වේ ජීවත්වන හුස්ම ගන්නා සෑම මිනිසෙකුටම, එහි අවස්ථාවාදී දේශපාලනයේ සුරාන්තය පිළිබ`ද බොහෝ දේ කියා දුන් පැය කිහිපයකි. භාවිතාවෙන් කොදෙව් වෙන දේශපාලනයක පුටු පේළියේ කොතනක ඉ`දගන ඉන්න කෙනෙක්ගේ වුණත් උත්සාහය කමන්ගේ බලය තහවුරු කර ගැනීම. එහෙන් මෙහෙන් අලූ ¥විලි ඇවිස්සෙද්දී, අල්ලපු කෙඩි මුදලාලිව ව්‍යාපාරිකව පරාජය කිරීම වෙනුවට භෞතිකව පරාජය කරන්න අවස්ථාවක් කර ගත්තා. ආදරයෙන් දිනාගන්න බැරිවුණු යුවතිය පේ‍්‍රමයෙන් දිනා ගැනීම වෙනුවට ශාරීරිකව දිනාගන්න පොළඹවන්න තරම් ඒ රාත‍්‍රිය බිහිසුණුයි. ශිලාචාර අභිබවීම් වෙනුවට අසීලාචාර අභිබවීම්, වෙහෙස වී උපයා ගැනීම වෙනුවට කොල්ල කෑම, ලෙංගතුව සිටි මිනිස්සුන්ට එරෙහිම ප‍්‍රචණ්ඩත්වය මුදා හැරීම වගේ මහා බයානක හැසිරීම් වලින් ඒ රාත‍්‍රිය පිරී තිබුණා.

ඇවිලෙන ගිණි නිවන්න ඇල් වතුර හොය හොය ඉන්නකොට, ඔවුන් අපේ අතට දුන්නේ භූමිතෙල් බූලියක්. ඒකෙන් දමලා ගහපුවාම නට නටා නගින ගින්න දැක්ක අපි, ඒ ශෝකය ත‍්‍රිල් එකක් කරගත්තා. ඒ ගින්නට හුරේ දාලා ඔවුන් අපිව ෆෝර්ම් කළා. ඉතිං අපේ හිත්වල හිටපු මුග්ධයා අවදි වී අපිට අණ කළා මේ ආතල් එක තව තවත් හොයපං කියලා. (සමහරුන්ට අනුව තොග වෙළ`දපොළ අල්ලන්න මුදලාලිලා ගහපු ගේමක් අනුව මේ සිද්ධි ඔඩු දිව්වා. සමහරුන්ට අනුව, දේශපාලන මුදලාලිලා මල්ල තර කර ගන්න ගහපු ගේමක්. කොහොම වුණත්, ඒ මුදලාලිලාගේ ගේමක් බව ඇත්ත. 83 කියන්නේ ත‍්‍රස්තවාදී වැඩත් එක්ක ත‍්‍රස්තවාදී පන්නේ හැමෝම එක වේදිකාවකට නැග්ග වෙලාවක්.* මේ හැම දෙයක් දිහාම බලාගන හිටපු අවස්ථාවාදී දේශපාලනඥයෝ ඒ ගිණිදැල් අතරින් දැක්කේ තව අවුරුදු විස්සක් තිහක් ඉස්සරහට බලය අත්පත් කර ගන්න හැටි. තමන්ට පමණක් නෙවෙයි, තමන්ගේ දරු මුණුපුරන් පවා ඒකෙන් ගන්න පු`ථවන් වාසිය ඔවුන් දැක්කා. ඒ නිසාම ඉන් උපයා ගත්ත ඊනියා ජාතිපේ‍්‍රමී, ඊනියා `දේශපේ‍්‍රමී හැදුනුම්පත් ඉදිරි මැතිවරණ වලදී තොග ගණනින් පාවිච්චි කරන්න උතුරට වගේම දකුණටත් අවස්ථාවක් උදා වුණා.

අවසන් ප‍්‍රතිඵලය වුණේ බොහෝ දෙනෙක් මිහිදන් වෙලා තවත් අය අතුරුදන් වෙලා සිය දහස් ගණනක් සංක‍්‍රමණය වීම විතරක් නෙවෙයි. ඔවුන් සහ අපි අතර තිබුණු පරතරය තව තවත් වැඩි වුණා. භෞතිකව වැටවල්, තාප්ප, දිය අගල් නොතැණුනාට අදටත් සිංහලයාට දෙමළාත් දෙමළාට සිංහලයාත් දුරස් කරපු කාණුව කැපුණේ එදා. මේ පරතරයේ පට්ට අවාසිදායක තත්ත්වයක් හැටියට අපි තේරුම්ගත්තට, සමහර අයට මේ සිදුවීම් මාලාව මාරම වාසිදායක තත්ත්වයක්. එදා විතරක් නෙවෙයි. තමන්ගේ ?න්ක එක පහළට යනකොට, ජනප‍්‍රියත්වය අඩු වෙනකොට ඒවා උඩා දා ගන්න අදටත් පාලකයෝ තෝරන්නේ ගිණිදැල් අතරින් මතු වෙන්න පුළුවන් වැඩ. ඔවුන් දන්නවා ජාතිය, ආගම, මව, කුලය, දීපය, දේශය, භාෂාව වගේ දේවල් තව කෙනෙක් අවුළුවන්න පුළුවන් අති සංවේදී කාරණා බව.

හමේ පාට මොකක් වුණත්, අදින ඇ`දුම මොකක් වුණත්, කතා කරන භාෂාව මොකක් වුණත්, ලියන අකුරු මොනවා වුණත් වැදගත්ම දේ තමයි මිනිස්සු හැටියට ඉපදුණු අපි මනුස්සකම් එක්ක ජීවත් වෙන එක. ආදරේ කරන එක. එදා වගේම, අදත් හෙටත් ගිණි තියන්න, ගල් ගහන්න කුරුමානම් අල්ලන කිසි එකෙක් අවසානේ දී එක කදුළු බි`දක්වත් හෙළන්නේ නෑ. ඇත්ත ඒකයි. ගිණි දැල් බුර බුරා නගිනකොටත් මේ රටේ දී බැරිනම් වෙන රටක දී හරි තරු හෝටල්වල සව්දිය පුරයි. එකට කාලා බීලා ජෝගි නටයි. එදා වගේම, අවස්ථාවාදී නරුමයින්ගේ මද්දට අහුවුණොත් අදත් හෙටත් කදුළු හෙළන්න සිද්ධ වෙන්නේ උඹලාට අපිට විතරයි.

°°° ✒ Bharatha Prabhashana  Thennakoon

Sunday, July 23, 2017

“කවුද මේ නෙවිල් ප්‍රනාන්දු. ඉස්පිරිතාලේ බදු දුන්නද - ණය ගෙව්වද?” Interview by Bharatha

“කවුද මේ නෙවිල් ප්‍රනාන්දු. ඉස්පිරිතාලේ බදු දුන්නද - ණය ගෙව්වද?” • දොස්තර නෙවිල්ගෙන් Mawbima ප්‍රශ්න කරයි.

••• Interview by Bharatha Prabhashana Thennakoon

නෙවිල් ප්‍රනාන්දු. 1931 ඉපදුණු නෙවිල් ප්‍රනාන්දුට දැන් වයස 86යි. හැබැයි එයා හැප්පෙන්නේ අවුරුදු විස්සේ විසි පහේ කොල්ලොත් එක්ක. වයසින් තිස් හතලිස් ගණන් වල ඉන්න බලසම්පන්න වෛද්‍යවරු ඇතුළු සංවිධානත් එක්ක. මොකද්ද මේ ජවය. කවුද මේ නෙවිල්. අපි හම්බුණා.

1. පොඩි කාලේ ගෙවුණේ කොහොමද?
අපේ තාත්තා රජයේ සේවකයෙක්. ඒ නිසා අවුරුදු දොළහට ඉස්කෝල දහතුනක ඉගෙන ගත්තා. පානදුරේ ශ්‍රී සුමංගල විද්‍යාලයේ, අම්බලන්ගොඩ වගේම මහනුවර ධර්මරාජෙත් ටික කාලයක් ඉගෙන ගත්තා. ඊට පස්සේ කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයෙන් ලංකා විශ්වවිද්‍යාලයේ වෛද්‍ය පීඨයට ඇතුළත් වුණා. 1957 දි වෛද්‍යවරයෙක් හැටියට පිටවුණා.
ඊට පස්සේ වෛද්‍යවරයෙක් හැටියට වැඩ කළා. දේශපාලනයට සම්බන්ධ වුණා. ව්‍යවසායකයෙක් හැටියට විවිධ ක්ෂේත්‍ර වලට යොමු වුණා.

2. නෙවිල් ප්‍රනාන්දු කියන්නේ ඒ කාලේ ප්‍රයිවට් ප්‍රැක්ටිස් එකේ ප්‍රසිද්ධ වෛද්‍යවරයෙක්?
ඒ කාලේ මම තමයි ඒ පළාතේම හිටපු ප්‍රයිවට් ප්‍රැක්ටිස් කරපු ලාබාලම වෛද්‍යවරයා. 1959 ඉ`දලා අවුරුදු විස්සක් මම පානදුරේ මගේ ක්ලිනික් එකේ වැඩ කළා. ඒ කාලේ මගේ ගාස්තුව රුපියල් දෙකයි ශත පණහයි.

3. එතනින් පස්සේ?
හැත්තෑ ගණන් වල මට ආරාධනා කළා එක්සත් ජාතික පක්ෂයත් එක්ක සම්බන්ධ වෙන්න. මම පානදුරේ සංවිධායක වුණා. ඒ කාලේ පානදුරේ කියන්නේ වාමාංශික ආසනයක්. පානදුරේ සංවිධායක හැටියට හිටියේ ලෙස්ලි ගුණවර්ධන. 77 ඡන්දෙදි වාමාංශික අපේක්ෂක ලෙස්ලි ගුණවර්ධනව වැඩි ඡන්ද දහදාහකින් පරද්දලා මම පානදුරේ මන්ත්‍රී වුණා.

4. වාමාංශික ආසනයක් වුණු පානදුරේ අනිත් පැත්ත පෙරළුවේ කොහොමද?
ඕනම රෑක ඕන වෙලාවක කවුරු හරි ඇවිත් කීවොත් ප්‍රතිකාරයක් කියලා සල්ලි හම්බුණත් නැතත් මම ගියා. සමහර තැන් වලට ගිහිං වැඩ ඉවර වුණාම කියනවා සල්ලි නෑ කියලා. මම හිස් අතින්ම ආපහු එනවා. මම අවංකවම මිනිස්සුන්ට සේවය කළා. වෛද්‍යවරයෙක් හැටියට මට ලොකු කීර්තියක් තිබුණා. ඉතිං මම ඡන්දෙට ආපුහාම රතු පාටට තිබුණු පානදුරේ කොළ පාට වුණා.

5. ඡන්දෙට කීයක් වියදං කළාද?
මට මුළු ඡන්දෙටම වියදම් වුණේ රුපියල් විසි පන්දාහයි. මුළු කැන්වසින් එකම ගියේ ඩීසල් බැරල් හතරකින්. මගේ වාහන දෙකකින් මම මුළු ආසනේ පුරාම ගියා. ඒ හැමෝටම වගේ නම කියලා කතා කරන්න පුළුවන් දැන හැ`දුනුම්කමක් මට තිබුණා. පෝස්ටර් කටවුට් ගහලා ඒ කාලේ ඡන්ද දිනන්න බෑ. මිනිස්සුත් එක්ක වැඩ කරන්න ඕනේ. ආසනේ මන්ත්‍රී ආසනේට වැඩ කළේ නැත්නම් ඊළ`ග ඡන්දෙදි ජනතාව උත්තර දෙනවා.

6. 77 මන්ත්‍රී වුණාට මන්ත්‍රීකම වැඩි කාලයක් කරන්න වුණේ නෑ නේද?
77 අපි බලයට ආවේ ධර්මිෂ්ට සමාජයක් හදනවා කියලානේ. ඒත් ටික කාලයක් යනකොට ඒ පොරොන්දු ඉශ්ඨ නොවෙනකොට වෙන වෙන පාරවල් වල යනකොට මම පාර්ලිමේන්තුවේ රණ්ඩු කළා. ඥානම්ට සාරි ගේන්න දුන්නු පර්මිට් එකට කලිසම් රෙදි ගෙනාවම ලොකු දඩයක් ගැහුවා. ආණ්ඩුව මැදිහත් වෙලා ඒවා නිදහස් කළාට පස්සේ මම ඒක ප්‍රශ්න කළා. ඊට පස්සේ හිටපු ලීගල් ඩ්‍රාෆ්ට්මන්ව තනතුරෙන් ඉවත් කරන එකට විරුද්ධව මම කතා කළා.

ඊට පස්සේ මැතිණිගේ ප්‍රජා අයිතිය අහෝසි කරන යෝජනාව ඉදිරිපත් වුණා. ඒ වෙලාවේත් මම විරුද්ධ වුණා. ආණ්ඩු පක්ෂ රැස්වීමේ තිබුණු ඡන්ද විමසීමේදි මම ඡන්දය නොදී හිටියා. මගේ ල`ග හිටපු මන්ත්‍රීතුමා මගේ අතට තට්ටු කරලා කීවා අත උස්සන්න කියලා. මම මගේ අත ගසා දැම්මා. ජනාධිපති ඡේආර් ජයවර්ධන ඒක දැක්කා. එයා දැනගත්තා මම හරියන මිනිහෙක් නෙවෙයි කියලා.

ඊට පස්සේ එක එක අවවාද කළා. පණිවිඩ එව්වා. මාව අවනත කරගන්න උත්සාහ කළා.

7. එතකොට මන්ත්‍රීකම අත්හරින්නේ?
අච්චුවේලි වල ගුවන්හමුදා භටයෝ කීප දෙනෙක් ඝාතනය වෙලා කොළඹ ගෙනාවා. මම ඒ වෙලාවේ පානදුරේ රැස්වීමක් තියලා කීවා zඡේආර්ට මේක කරන්න බැරිනම් පුළුවන් කෙනෙකුට දීලා යන්නZ කියලා. මගේ කතාව පත්තරවල ගියා. මේක ගියා zසවුදි අරාබියාZ කියලා පත්තරේක. එතකොට ජනාධිපති ජයවර්ධන හිටියේ සවුදියේ.

ලංකාවට ආපු ගමං කෘත්‍යාධිකාරී මණ්ඩලය රැස් කරලා මාව පක්ෂෙන් අයින් කළා. මට උසාවි යනවද නැත්නම් පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවවකට මුහුණ දෙනවද කියන දෙකෙන් එකක් තෝරා ගන්න වුණා. මම පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාව තෝරා ගත්තා. ඊට පස්සේ පාර්ලිමේන්තු තේරීම් කාරක සභාවක් දැම්මා. ඒකෙන් පස්සේ ඡන්ද විමසීමක් තියන්න තීරණය කළා මට විරුද්ධව.

ජනාධිපති ජයවර්ධනගේ හයෙන් පහේ බලයක් එක්ක ඊට එරෙහිව පාර්ලිමේන්තුව ඇතුලේ ඡන්ද විමසීමකට මුහුණ දෙනවා කියන්නේ විහි`ථවක්. ඒ නිසා ඡන්දය ආරම්භ වෙනකොට මම මගේ ඉල්ලා අස්වීම භාර දීලා ගෙදර ගියා.

8. ඉතිං ඔබ ජේආර් ජයවර්ධන ගැන නොදන්නවා වෙන්න බෑනේ?
මම විතරක් නෙවෙයි හැමෝම දන්නවා ඡේආර් ජයවර්ධන ගැන...

9. එතනින් දේශපාලනේ නතර කළාද?
ඊට පස්සේ මැතිණි මට ආරාධනා කළා ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට එන්න කියලා. මම ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට සම්බන්ධ වෙලා ඒකේ උප ලේකම්වරයෙක් වුණා. මගෙත් එක්ක හිටපු අනිත් උප ලේකම් තමයි මහින්ද රාජපක්ෂ. 94 වෙනකල් ශ්‍රී ලංකා එකේ හිටියා.

10. ජේආර් සහ සිරිමාවෝ කියන නායකයින් දෙන්නා එක්කම ඔබ වැඩ කළා. කවුද වඩාත් සිත්ගත් නායකයා?
මැතිණි. උණුවෙන හිතක් තිබුණ කෙනෙක්. හැමෝටම කන්දීලා හැමෝගෙම දේවල් වලට අවස්ථාවක් දෙනවා.

11. අපි නෙවිල් ප්‍රනාන්දු කියන ව්‍යවසායකයා ගැන කතා කළොත්, ඔබ වෛද්‍යවරයෙක් හැටියට වැඩ කරනකොටම ව්‍යාපාර වලටත් අත ගැහුවද?
මම මුළින්ම කළේ දේපළ වෙළ`දාම්. ඉඩම් අරගෙන ගෙවල් හදලා විකුණුවා. ඒකෙන් හම්බුණු ලාභ වලින් ලක්ෂ නවය හමාරකට ඛෙන්තොට පටන් ගත්තා තරු පංතියේ සංචාරක හෝටලයක්. අක්කර පහක තිබුණු කාමර 31ක හෝටලයක්.

ඒක දියුණු වීගෙන එනකොට ඒක ලක්ෂ පහළවකට විකුණලා පොල් වත්තක් ගත්තා. හෝටලේ කොටස් අයිතිකාරයින්ට රුපියල් දහයේ කොටසකට රුපියල් පහළව ගාණේ ගෙව්වා. අක්කර හැත්තෑ පහක වත්ත 1972 ගෙනාපු උපරිම ඉඩම් අයිති නීතියෙන් මට අක්කර පණහක් ඉතිරි වෙලා ඉතුරු විසි පහ ආණ්ඩුවට ගත්තා. ඊට පස්සේ මම ඒක විකුණුවා.

ඊට පස්සේ අසූ ගණන් වල අක්කර විසිතුනක ඉඩමක මම පෝසිලීන් ෆැක්ටරියක් පටන් ගත්තා. හැම තැනම තිබුණේ වෙන වෙනම වැඩ කරන පෝසිලීන් ෆැක්ටරි. මම පටන්ගත්තා එකම තැනක හැම දේම කරන එකක්. ඒකේ පළවෙනි පෝසිලීන් තොගය එක්ස්පෝර්ට් කරාට පස්සේ මගේ කොටස මගේ හවුල්කාරයාට විකුණුවා. මම පටන් ගත්තා ඇඩ්වර්ටයිසින්, ප්‍රින්ටින් කරන්න පු`ථවන් සියලූම පහසුකම් තියන මුද්‍රණාලයක්. දැන් ඒකේ ශාඛා කීපයක් ලෝකේ රටවල් කීපයක තියනවා.

ඒ වෙනකොට කඩා වැටිලා තිබුණු ආශා සෙන්ට්‍රල් රෝහල මම ගත්තා. ඒක මම දියුණු කළා. 1998 දි පටන් ගත්ත ආශා සෙන්ට්‍රල් එක මිලියන එක්දාස් හයසීයකට විකුණලා සයිටම් එක පටන් ගත්තා.

12. ඇයි ව්‍යාපාර හද හද විකුණන්නේ?
මම කැමතියි අලුත් අභියෝග භාරගන්න.

13. ඔබ ජීවිතේ එක එක වෙලාවේ මහ අමුතු විදිහට දේවල් අත්හැරීම් කරලා තියනවා?
ඔව්. පටන් ගන්නවා. දියුණු කරනවා. අත්හරිනවා. තව පියවරක් ඉස්සරහට තියනවා. මගේ ජීවිත කාලේ ගොඩක් දේවල් කරන්න පු`ථවන් වුණේ ඒක නිසා. එකම දෙයක් අල්ලගෙන හිටියානම් මේ කිසි දෙයක් කරන්න වෙන්නෑ. කාට වුණත් ඒක පොදුයි. ඉස්සරහට ගියේ බදාගෙන හිටපු මිනිස්සු නෙවෙයි, අත්හැරපු මිනිස්සු.

14. ලංකාවේ හා හා පුරා කියලා පටන් ගත්ත පුද්ගලික වෛද්‍ය විද්‍යාලයත් අන්තිමේට රජයට ගත්තා. එහෙම තියෙද්දිත් ඇයි ඒ වගේ එකකටම අත ගැහුවේ?
මගේ පවුලේ ඉන්නවා දොස්තරලා පහළවක් විතර. තව ඉංජිනේරුවෝ පහක් හයක්. ඒ හැමෝම ඉගෙන ගත්ත අය. අපේ දෙමව්පියෝ අපිට හො`දට ඉගැන්නුවා. ඉතිං මට ඕන වුණා අපි ලබා ගත්ත අධ්‍යාපනය තව කෙනෙකුට දෙන්න. මට එහෙම උවමනාවක් තියනකොට තමයි විශ්වා වර්ණපාල ඇමතිතුමා ආරාධනා කළේ ලංකාවේ ව්‍යවසායකයින්ට පුද්ගලික අධ්‍යාපන ආයතන පටන් ගන්න එන්න කියලා.

15. සයිටම් කියන්නේ සල්ලි ගරන උපාධි කඩයක් නේද?
දැනටත් සයිටම් එකේ ඉගෙන ගන්න ළමයින්ගෙන් සීයට තිහක් ඉන්නේ ශිෂ්‍යත්වලාභීන්. මේ වෙනකොට මම දීලා තියනවා මිලියන 550ක් වටිනා ශිෂ්‍යත්ව. ඉගෙන ගන්න කැමති දක්ෂ ළමයින්ට ඒ උවමනාව ඉශ්ඨ කරගන්න උදව් කරනවා. මට සල්ලි වැඩක් නෑ. ආශා සෙන්ට්‍රල් එක විකුණලා ඒ මිලියන 1600 බැංකු පොතක දැම්මාත් මට හො`දට ජීවත් වෙන්න පුළුවන්. මගේ දරුවෝ, මුණුපුරෝ මිණිබිරියෝ හො`දට ඉගෙන ගත්ත අය. ඒ අයට මේ සයිටම් එකෙන් සල්ලි හොයගෙන ජීවත් වෙන්න උවමනා නෑ.

16. සයිටම් එකට දැන් මොකද වෙන්නේ?
මේ වෙනකොට වෛද්‍ය උපාධිදාරීන් අනූවක් විතර පිට වෙලා තියනවා. ඊට අමතරව ඉංජිනේරු උපාධිදාරීන් හාරසීයක් පමණ පිටවුණා. ලෝකේ පුරා එයාලා දැන් වැඩ කරනවා. තවත් ළමයි ඉගෙන ගන්නවා. එයාලාත් උපාධිදාරීන් හැටියට පිටවෙයි.
අද වෙනකොට සයිටම් කියන්නේ ඉතාම ශක්තිමත් විශ්වවිද්‍යාලයක්. මගේ රෝහල ප්‍රදානය කිරීමේ උත්සවයේ දී ගරු සෞඛ්‍ය ඇමතිතුමා යෝජනා කළා වෛද්‍ය පීඨයට ළමයි දෙසීයක් ගන්න අවශ්‍ය වැඩ කටයුතු කරන්න කියලා. ඊට පස්සේ පන්සීයක් දක්වා වැඩි කරන්න අවශ්‍ය පියවර ගන්න කියලා එතුමා කීවා. මම බලාපොරොත්තුවෙනවා ඇමතිතුමා යෝජනා කරපු ඉලක්කයට යන්න. ක්‍රමයෙන් සිසුන් සංඛ්‍යාව පන්සීය දක්වා වැඩි කරන්න. පළවෙනි අදියර විදිහට වෛද්‍ය පීඨයට සිසුන් දෙසීයක් සහ ඉංජිනේරු පීඨයට සිසුන් දෙසීයක් බදවාගෙන ඔවුන්ට හො`ද අධ්‍යාපනයක් ලබා දෙන්න මම සැලසුම් කරගෙන යනවා.

17. ඇයි තමන්ගේ සල්ලි වලින් හදපු රෝහල රජයට දුන්නේ?
මම කීවා මම ඒක පරිත්‍යාග කරන්නම් කියලා.
මම ඔය රෝහල පටන් ගත්තේ අපේ ළමයින්ට හෝමාගම රෝහලේදි සායනික පුහුණුව දෙන්න රජයේ වෛද්‍යවරු විරුද්ධ වෙලා එළවාගත්තට පස්සේ. ඒ ළමයින්ට ඉගෙන ගන්න තැනක් ඕනේ. තව ගොඩක් අයට සේවයක් කරන්න පුළුවන්. මම ඉංජිනේරු පීඨය පටන්ගන්න හිතාගෙන පටන්ගත්ත ගොඩනැගිල්ල රෝහලක් කළා.
ලංකාවේ ලොකුම පුද්ගලික රෝහල තමයි ඇ`දන් 1002ක් තියන නෙවිල් ප්‍රනාන්දු ශික්ෂණ රෝහල. සාමාන්‍ය වාට්ටු, නවීන පහසුකම් වලින් සමන්විත කාමර, රසායනාගාර, ශල්‍යාගාර වගේ හැම දේකින්ම අංගසම්පූර් රෝහලක්.

18. ඒ කියන්නේ අහම්බයක් වගේ ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට අලූත් රෝහලකුත් හැදුවා?
මම මුළින්ම රෝහලක් හැදුවේ 77 පානදුරේ. කේතුමතී කාන්තා රෝහල. හැබැයි, දැන් සති කීපෙකට කළිං මම පානදුරේ යනකොට ඒ රෝහලේ මට විරුද්ධවම කලූ කොඩි උස්සලා බැනර් එල්ලලා. මම එතන හිටපු අයට ඉතිහාසේ කියලා දීලා ඒවා ගලවලා දාලා ආවා.

කොළඹින් පිට අදටත් තියන එකම කාන්තා රෝහල. අදටත් ලංකාවේ තියන ඉහළම පහසුකම් සහිත රෝහලක් ඒක. ඒ ගොඩනැගිලි රජයට ප්‍රදානය කරලා තිබුණට වැඩක් අරගෙන තිබුණේ නෑ. මම කීවා මම මන්ත්‍රී වුණාම මේ ගොඩනැගිල්ලේ පූර්ණ පහසුකම් සහිත මාතෘ රෝහලක් හදනවා කියලා. ඉතිං මම ඒ ඡන්ද පොරොන්දුව අනුව ඒ රෝහල හැදුවා. ඒ වෙලාවේ සමහරු යෝජනා කළා ඒ රෝහලට මගේ නම දාන්න කියලා. මම කීවා අනුන්ගේ දේපල වල, අනුන්ගේ සල්ලි වලින් හදපු රෝහල් වලට මගේ නම දාන්නේ නෑ- ඒත් කවදා හරි මගේ සල්ලි වලින් හදපු රෝහලකට මගේ නම දානවා කියලා. මම මගේ වියකමින් හදපු රෝහලට නෙවිල් ප්‍රනාන්දු ශික්ෂණ රෝහල කියලා නම දැම්මේ ඒ නිසා.

19. දැන් ගොඩක් අය ප්‍රශ්න කරනවා නෙවිල් ප්‍රනාන්දු ශික්ෂණ රෝහල වෙනුවෙන් ගත්ත ණය ගෙවන්නේ කවුද කියන එක. ?
මම. සම්පූර්ණයෙන්ම මගේ ණය ගෙවන්නේ මම. මම ණය ගන්න බැංකුවට ගිය වෙලාවේ බැංකුව මගෙන් ඇහුවා, මගෙන් පස්සේ කවුද මේ වැඩ කරන්නේ කියලා. මගේ මිනිබිරීට ඒ හැම දේකම වගකීම පවරලා තියෙන්නේ. අපි ගත්ත හැම සතයක්ම වෙලාවට ගෙවලා ඉවර කරනවා.

20. රෝහලයි සයිටම් ප්‍රශ්නෙයි කියන්නේ දෙකක්. දැන් සයිටම් එකට මොකද වෙන්නේ?
සයිටම් එක ඉස්සරහට යනවා. රෝහල තමයි සායනික පුහුණුවට හැදුවේ. රෝහලයි සයිටම් එකයි කියන්නේ එකිනෙකට බැ`දුණු එකක්. සයිටම් එකට තමයි රෝහල අයිති වෙලා තිබුණේ. රෝහල රජයට පැවරුවට පස්සේ, රෝගීන් වැඩි වෙනවා. අද සල්ලි ගෙවන රෝහලක් නිසා රෝගීන් එනවා අඩුයි. රජයේ රෝහලක් හැටියට නොමිලේ සේවය සපයනකොට ගොඩක් රෝගීන්ට නොමිලේ ප්‍රතිකාර ලබන්න පුළුවන්. ඒක නිදහස් සෞඛ්‍යයටත් විශාල ශක්තියක්.
ඒ වගේම, අධිවේගී මාර්ග පද්ධතිය දියුණු වෙනකොට අධිවේගී මාර්ගවලින් කොළඹට එන ගිලන්රථ වලට පුළුවන් විනාඩි කීපයකින් මගේ රෝහලට එන්න. දැන් තියන විදිහට කොළඹට යන්න වැඩි වෙලාවක් යනවා. මේ රෝහලෙන් ඒ ප්‍රශ්නේ විසෙ`දනවා. ඒ නිසා රජය බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ඒ අරමුණු මුල් කරගෙන මේ රෝහලක් හැටියට පවත්වාගෙන යන්න.

21. රෝහල රජයට පවරා දීමට එකග වුණා කියන්නේ, ඔබ ටිකක් බය වෙලා අඩියක් පස්සට ගත්තා නෙවෙයිද?
නෑ. මම කවදාවත් අඩියක් පස්සට තියලා නෑ. මම අඩියක් ඉස්සරහට තිබ්බා. මම මේ දුන්නේ ධානයක්. අපේ පවුල්වල අවුරුදු සිය ගාණක් තිස්සේ ධාන දීලා තියනවා. අපි ධානයක් දුන්නට පස්සේ දුක් වෙන්නේ පසු තැවෙන්නේ නෑ. සන්තෝස වෙනවා. ඒ නිසා මම මේ ලොකූ ධානේ දීලා ගොඩක් සතුටු වෙනවා.

22. සයිටම් කියන්නේ වෛද්‍ය විද්‍යාලයක් විතරක් නෙවෙයි. ඔබ හිතන්නේ ඇයි මේ වෛද්‍ය උපාධියට විතරක් විරෝධතා?
ඒක තමයි රජයේ වෛද්‍ය නිළධාරීන්ගේ සංගමයේ තියන කුහකකම. එයාලා බයයි වෛද්‍යවරු වැඩි වැඩියෙන් වෛද්‍ය වෘත්තියට ඇවිත් එයාලගේ ප්‍රයිවට් ප්‍රැක්ටිස් එකට පාර වදියි කියලා. ඒක නොකියා වෙන එක එක හේතු කියනවා.

23. ඔබ ඉගෙන ගත්ත පාසලක් වුණු මහනුවර ධර්මරාජෙම ආදි ශිෂ්‍යයෙක් තමයි අන්තරේ මෙහෙයවන ලහිරු වීරසේකරත්...?
ඒක හරි අපූරුයි. එක එක්කෙනාගේ දේශපාලන වැඩ වලට ඒ ළමයි උසිගන්නලා තියෙන්නේ.

(ලහිරුලාට කදුළුගෑස් ගහන පොලීසියභාර පූජිත ජයසුන්දර මහත්තයාත් වගේම බන්ධනාගාරේ ලොක්කෝ කීප දෙනෙක්මත් ඒ ඉස්කෝලෙම ආදිශිෂ්‍යයෝ තමයි. ඒක හරි අපූරුයි තමයි)

24. ලංකාවේ අධ්‍යාපන ක්‍රමය ගැන මොකද්ද අදහස?
අපිට මහ විශාල කර්මාන්ත පටන් ගන්න, නිෂ්පාදන සිදු කරන්න සම්පත් නෑ. තියන සීමිත සම්පත් වලින් ගොඩක් දේවල් කරන්න බෑ. එහෙමනම් අපි කරන්න ඕනේ මොලේ විකුණන එක. අපේ ළමයින්ට දැනුම දීලා, ඒ වෙනුවෙන් ආයෝජනය කරලා ඒ දැනුමෙන් අපිට පුළුවන් රට දියුණු කරන්න. මේකට පුද්ගලික අංශය, රජය වගේම පුද්ගලික-රාජ්‍ය මැදිහත්වීමෙන් දේවල් කරන්න ඕනේ.

25. දැන් ඉතිං ඊළ`ගට මොකද්ද කරන්නේ?
තව අලුත් වැඩක් පටන් ගන්නවා. ඒක දැන්ම කියන්න කාලේ වැඩියි. බාගයක් ප්ලෑන් කරලා තියෙන්නේ. ඉතුරු බාගේ මගේ හිතේ තියනවා. ඒකත් කොහොම හරි කරනවා.

26. සාමාන්‍යයෙන් මිනිස්සු අවුරුදු 55-60 වෙනකොට විශ්‍රාම යනවා. දැන් ඔබට වයස 86ක්?
එහෙම හිතන නිසාම තමයි මේ රටවල් පස්සට යන්නේ. අලුතෙන් දේවල් හිතන්නැතුව ඉන්නකොට මොළේ මලකඩ කනවා. මොන අභියෝග ආවත්, මම ජීවිතේ අවසන් මොහොත වෙනකල්ම අලූත් දේවල් කරනවා.

Bharatha Prabhashana Thennakoon

Tuesday, July 18, 2017

වැ`දලා කියන්නම් මහත්තයෝ, ස්ට‍්‍රයික් කරන්න නම් එපා...


ස්ට‍්‍රයික්. සමහරු ස්ට‍්‍රයික් රේට් එක අඩු නිසා බැණුම් අහනවා. සමහරු ස්ට‍්‍රයික් රේට් එක වැඩි නිසා බැණුම් අහනවා. මේ ලියන්න යන්නේ, ස්ට‍්‍රයික් රේට් එක අඩු වෙලා ඇඩ‍්‍රස් නැති වෙලා ඉන්න ක‍්‍රිකට් ගැන නෙවෙයි. ක‍්‍රිකට් වල දිනුමක ආශ්වාදය තියෙන්නේ ඊලග පරාජය දක්වා විතරයි. ඒ වගේම, පරාජයක වේදනාව තියෙන්නේ ඊළ`ග ජයග‍්‍රහණය දක්වා විතරයි. එයාලා ඒවා හදා ගනියි.

මේ ලියන ස්ට‍්‍රයික් රේට් එක, හිතට වගේම ඇගට දැනෙන එකක්. අපේ රටේ රාජ්‍ය සේවකයෝ ඉන්නවා ලක්ෂ පහළවක් විතර. පුද්ගලික අංශයේ සහ ස්වයං රැුකියා වගේ දේවල් කරන අය ඉන්නවා තව ලක්ෂ හැත්තෑවක් විතර. මීට අමතරව තවත් ලක්ෂ පහළවක් විතර රට ගිහිං වැඩ කරනවා. මේ ඔක්කෝම අස්සේ, ස්ට‍්‍රයික් කීවහම මතක් වෙන එක පාර්ශවයක් තමයි අව්වට, වැස්සට, හුළකට, නියගෙට, දුකට, සැපට හැම ආශ්වාසයකටම ප‍්‍රාශ්වාසයකටම ස්ට‍්‍රයික් කරනවා කියලා කියන ස්ට‍්‍රයික් පිළිබ`ද විශේෂඥයින් වුණු දොස්තර මහත්තුරු. ඒ විතරක් නෙවෙයි, මේ මහාපරිමාණ වෛද්‍ය වර්ජන ව්‍යාපෘති නිසා යට ගිහිං තියන අනෙක් පාර්ශව රේල්ලූව, බස් එක, තැපෑල, හෙදියෝ, ලිපිකරුවෝ වගේ කී නොකී අයත් ස්ට‍්‍රයික් කතන්දරේදී මතක් නොවෙන්නේම නෑ.

සට‍්‍රයික්, එහෙම නැත්තං වර්ජන කියන්නේ අයිතිවාසිකම් දිනාගන්න සහ දේවල් කරවාගන්න තැනට පාලකයින්ව දක්කාගන්න තියන එක්තරා මට්ටමක ආයුධයක්. ඒක කිසිසේත්ම පළවෙනි පියවරේ ආයුධයක් නෙවෙයි. ඒ වගේම, වර්ජන කියන්නේ අවසාන උත්සාහයත් නෙවෙයි. ඒ වගේම තමයි, වර්ජන කියන්නේ රිලව් බල්ටි ගහනවා වගේ, හරක් උම්බෑ කියනවා වගේ, ගෙබ්බෝ බකබක ගානවා වගේ, නරි හූ කියනවා වගේ අතිශයින්ම සාමාන්‍ය දෙයක් වෙන්නත් බෑ. වර්ජනය කරනවා කියලා කීවහම මුලින් මුලින් මිනිස්සු බය වෙනවා. ඊළගට මිනිස්සුන්ට තරහා යනවා. ඊටත් පස්සේ මේක විහිළුවක් වෙනවා. අන්තිමේට මොකද්ද දන්නවද වෙන්නේ. මිනිස්සු පටන් ගන්නවා ප‍්‍රතිචාර දක්වන්න. ඒ නිසා තමයි ගම් වල කියන්නේ  ඕනම දෙයක්  ඕනවට වඩා  ඕනේම නෑ කියලා. මේ දොස්තර මහත්තුරු කරපු බැක්-ටු-බැක් ස්ට‍්‍රයික් නිසා දැන් ස්ට‍්‍රයික් කියන ආයුධය ඇවිත් තියෙන්නේ අර කළිං කියපු ජෝර්ක් ලෙවෙල් එකට. ඒ විතරක් නෙවෙයි, අනේ පුතේ ස්ට‍්‍රයික් කරන්න එපා කියලා උගන්නපු ගුරුවරු ගෝලයින්ට දණ ගහලා වදින තැනට පත් වෙලා තියෙන්නේ. ‘අනේ පුතේ බුදු වෙනවා’ කියලා නියත විවරණ දුන්නු අම්මලා තාත්තලා අහසට අත් උස්සලා දෙයියන්ට කියලා හෙණ බල්ලන තත්ත්වෙට පත්වෙලා. දේවල් වල බරපතල කම වැඩි වෙන්න වැඩි වෙන්න වගකීම වැඩි වෙනවා. වගකීම වැඩි වෙනවා කියන්නේම දෙයක් කරනකොට ගොඩක් හිතන්න උවමනායි කියන එක.

 ඕනම සටනක් දිනන්න පුළුවන් වෙන්න සද්භාවී මිනිස්සුන්ගේ ආශීර්වාදයත් එක්ක. ඒ ආශීර්වාද ලැබෙන්න නම් අපේ සටන සද්භාවී වෙන්න වෙනවා. පොදු අරමුණක් වෙනුවෙන් කාගේත් යහපත වෙනුවෙන් කරපු සටනක් කවදාවත් පරාජය වෙලා නෑ. එකට බලපාන්නේ සටනට කොච්චර හේවායෝ, පාර්ශවකාරයෝ ඉන්නවද කියන එක මත නෙවෙයි. බුදුන්වහන්සේ, යේසුස් වහන්සේ සටන් කළේ තනියම. හැබැයි දිනුවා. චිකාගෝ හේමාර්කට් එකේ කම්කරුවෝ සටන් කළේ පොකුරු පිටින්. කියුබාවේ සටන් කළේ පොකුරු පිටින්. ඒවාත් දිනුම්. ඒ හැම එකකම උඩින් වගේම යටින් තිබුණෙත් පොදු ඇගයීමට  සහ ගෞරවයට පත් වුණු අරමුණු. තනියම හෝ වේවා පොකුරු පිටින් හෝ වේවා ‘නංගි පෙන්නලා අක්කා දෙන්න’ ගිය ගොඩක් අරගල, කැරලි, විප්ලව, සටන් ඉවර වුණේ කපුවෝ කපෝති වෙලා.

අපි හැමෝටම ඉගැන්නුවේ මේ රටේ මිනිස්සු. ඒ කියන්නේ රජය. (රජය කියන්නේ යූඇන්පී, ශ‍්‍රී ලංකා, පෙරමුණු, සන්ධාන ආණ්ඩු නෙවෙයි.* ආණ්ඩුයි මිනිස්සුයි මේ මහ පොළවයි මේ හැමෝම. ඒ නිසා කන්න දීපු අත හපාකන්න කළිං වරක් දෙවරක් නෙවෙයි, සිය වාරයක් කල්පනා කරන්න  ඕනේ. පාන් රාත්තල, පරිප්පු හොද්ද, බස් ටිකට් එක, හාල් පොල් සීනි පිටි විතරක් නෙවෙයි, සංසේචනය වෙච්චි මොහොතේ ඉ`දං හත් දවසේ දානේ දීලා පෙරේත ගොට්ට පිළිකන්නෙන් තියනකල්ම අපි හෝ අපි වෙනුවෙන් කවුරුහරි බදු ගෙවනවා. අවසානේ අපේ අපේ දේවල් වෙනුවෙන් වැය වෙන්නේ ඒ සල්ලි. මේක මහා ආර්ථික විද්‍යාවක් නෙවෙයි. මහපොළවේ තියන ඇත්ත කතාව. ඔව් ඉගෙන ගන්නේ හරි වැඩ කරන්නේ හරි තමන් මහන්සි වෙලා තමයි. ඒත්, ඒ මහන්සියට ගෙවන්නේ අනෙක් අය එකතු වෙලා. ඒ නිසා වැ`දලා කියන්නේ, මහත්තයෝ. ස්ට‍්‍රයික් කරන්න එපා.
විශේෂයෙන්ම තමන්ට තියන කේවල් හයිය පෙන්නලා ඔ්න එකටයි එපා එකටයි හැම එකකටම ස්ට‍්‍රයික් කරනවා කියන්නේම නරුම වැඩක්. ඒක උගත් බුද්ධිමත් අයට ගැලපෙන්නේ නෑ. ඒවා ගැලපෙන්නේ මුග්ධයින්ට. කාර්ඞ් කුට්ටමේ තුරුම්පු ආසියා වගේ එකක්. හතේ කොළ තුනක් වැටෙන තැනකට ආසියා ගහලා බාල්දු කරගන්න එපා.

අනෙක් අතට ඔය ඒ ඒ වෙලාවට ගැම්මෙන් ස්ට‍්‍රයික් කරන, ගල් ගහන, වෙඩි තියන ගොඩක් අය පස්සේ කාලෙක ඒ වැඩ, තීන්දු, තීරණ ගැන දුක් වෙනවා. දුකටත් වඩා ලැජ්ජා වෙනවා. ඒ අයටම හිතෙනවා රට්ටුන්ගෙන් බැණුම් අහ අහා ස්ට‍්‍රයික් කළාට වඩා තව ගොඩක් දේවල් ඒ වෙලාවේ කරන්න තිබුණා කියලා. ඒක හරියට පෙරහැරේ යනකොට පෙරහැරේ ඇද නොපෙනුණාට පස්සේ කාලෙක පෙරහැරේ එළියේ ඉ`දලා පෙරහැර බලනකොට පෙරහැරේ ඇද හො`දට පේනවා වගේ එකක්. අපි හැම වෙලාවෙම වැඩ කරන්න  ඕනේ හෘදය සාක්ෂියත් එක්ක. ඔය ගැම්මට කරන ගොඩක් දේවල් ගැම්මට කළත් හෘදය සාක්ෂියත් එක්ක පෑහෙන්නේ නෑ. ඒ අරමුණට හෝ මතවාදයට එක`ග නැති නිසාම නෙවෙයි. අරමුණට මතවාදයට එක`ග වුණත් තෝරපු ක‍්‍රියාමාර්ගය එක්ක එක`ග නැති නිසා.

මේක මාරම මනස්ගාත යෝජනාවක් වගේ හිතෙන්න පුළුවන්. හැබැයි, හුරු වෙන්න එහෙම හිතන්න. ඒක පට්ට.

භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්
Bharatha Prabhashana Thennakoon  | Bharatha Prabhashana Thennakoon #lka #young

Saturday, July 15, 2017

ඊනියා ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාර වෙනුවට නව ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් - SathHanda NewsPaper

දුම්රිය සේවය තවත් ආයතන කිහිපයක් සමග එක්ව කොළඹ දී නව දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් ආරම්භ කිරීමට සූදානම් වන බවට මීට මාස කිහිපයකට පෙර වාර්තා විය. මේ පිළිබ`ද පියවරක් ගත් බවක් දක්නට නොලැබුණේ ඇයිදැයි සොයා බැලූ කල්හි දැනගන්නට ලැබුණේ දුම්රිය වෘත්තීය සමිති නියෝජිතයින් කිහිප පිරිසක් විසින් දිගින් දිගටම අකුල් හෙලීම නිසා මෙම ව්‍යාපෘති ප‍්‍රමාද වී ඇති බවයි. වෘත්තීය සමිති හා අයිතිවාසිකම් ඉල්ලන පිරිස් සමග අපේ රටේ කිසිදු ක්ෂේත‍්‍රයකට එතරම් දිගු ගමනක් යා නොහැකි බව නිදහසින් පසු ගෙවුණු වසර හැත්තෑව පුරාම අප දැක ඇත්තෙමු. වෘත්තීය සමිති හෝ කම්කරු සංවිධාන වලට කන්දුන්නා නම් අද වනතුරු කොළඹ කොටුවේ සිට මරදානටවත් දුම්රිය පාර සාදා නිමකරගන්නට නොහැකිව ම සුද්දෝ රට දමා යනු ඇත. ඉන් කියන්නේ වෘත්තීය සමිති නොසලකා හරින්නයැයි කියා නොව. නමුත්, දුම්රිය හෝ කුමන හෝ වේවා වෘත්තීය සමිති මොකකට වුවත් ආණ්ඩු කිරීමට හෝ රාජ්‍ය පාලනයේ යශ්ඨිය අතට ගැනීමට ඉඩ නොදිය යුතු බවයි. වෘත්තීය සමිතියක කාර්යය විය යුත්තේ, දුවන අශ්වයකුට ජවය හා ශක්තිය දෙමින් උපරිම සාර්ථක ජයග‍්‍රහණයක් වෙනුවෙන් දැක්කීම මිස අශ්වයාගේ අ`ඩු කැඞීම නොව.

යෝජිත නව දුම්රිය ජාතික කෞතුකාගාරයක් ඉදිකිරීමට සූදානම් වන බවට ප‍්‍රකාශ වීමත් සමග යටකී පරිදි දුම්රිය වෘත්තීය සමිති කෑ මොර දෙන්නේ කුමන කරුණු මත පිහිටා ද මෙන්ම කුමන හේතුවක් නිසා දැයි විමසා බැලිය යුතුය.

මෙම වෘත්තීය සමිති චෝදනා කරන්නේ ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාර කිහිපයක් ඇති විට, තවත් ජාතික කෞතුකාගාරයක් අවශ්‍ය ඇයි යන්නයි. මේ ගැන කියන්නට ඇත්තේ මෙපමණකි. කඩුගන්නාවේ හා බණ්ඩාරවෙල ඉදිකර ඇති ඊනියා ජාතික කෞතුකාගාර පිළිබ`ද කතා කරන්නට දෙයක් ඇත්තේම නැති තරම්ය. එහි යන ඕනෑම කෙනෙකුට ප‍්‍රත්‍යක්ෂ වන කරුණ වන්නේ, ඒවා ක‍්‍රියාත්මක වන්නේ ඕනෑවට එපාවට බවයි.

නවීනතම පහසුකම් සහ අංගසම්පූර්ණ අංගෝපාංගයන්ගෙන් සුසැදි කෞතුකාගාරයක් බව පවසමින් මීට වසර කිහිපයකට පෙර උත්සවශ‍්‍රීයෙන් කොළඹ නුවර ප‍්‍රධාන මාර්ගයට යාබද කඩුගන්නාව දුම්රිය ස්ථානය ආශ‍්‍රිතය ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරය නමින් ආයතනයක් විවෘත කරනු ලැබීය.

ගොඩනැගිල්ලක් වෙන්කරවාගෙන ප‍්‍රවේශපත‍්‍රයක් අළෙවි කර අදාල ක්ෂේත‍්‍රයට සම්බන්ධ යම් යම් දේවල් ස්ථානගත කර ඇති තැනක් මහජනයාට ප‍්‍රදර්ශනය කළ පමණින් එය කෞතුකාගාරයක් වන්නේ නැත. ඒ අනුව, කඩුගන්නාවේ ඇති දුම්රිය කෞතුකාගාරය ප‍්‍රශ්නකාරී ආයතනයකි. දුම්රිය මැදිරි කිහිපයක් හා දුම්රිය එන්ජින් කිහිපයක් වැස්සට තෙමෙමින් අව්වේ වේලෙන සේ ගාල්කර ඇත. රාත‍්‍රියට පරෙයියන්ද දවාලට කපුටන්ද ලගින වහළක් ඇති නමුත් වැසි දාට අහසින් පොළවට වතුර වැටෙන වහළය පසුකර කෙළින්ම පැමිණ නවතින්නේ කෞතුකාගාර පොළොවේය. මේ කෞතුකාගාරයට ගොඩ වන කෙනෙකුට ටික වේලාවකින් දැනෙන්නේ පරණ සමූපාකාරයකට ගියා වැනි හැ`ගීමකි. සිත් සංසිදුවීමට අසමත් වටපිටාව සහ ලාච්චුවක ඇසිරූ බඩු භාණ්ඩ මෙන් අහුරා ඇති භාණ්ඩ තුළින් කෞතුකාගාරයකින් අපේක්ෂා කරන නිදහස් හා පර්යේෂණාත්මක සැරිසැරීමක් අහිමිය. ආගන්තුක සත්කාර ඉතා පහළ තැනක ඇති මෙහි, යමක් කමක් කියා දෙන්නට අයෙක් නැත. පැමිණෙන අය කෙරෙහි කිසි අවධානයක් නැත. තාක්ෂණික උපාංග පිළිබ`ද දැනුවත් කිරිමක් නැත. කාර්ය මණ්ඩලය උදාසීනය. ඇතුළත මෙන්ම පිටත තත්ත්වයද එසේය.
තවද, කඩුගන්නාව වැනි තැනක් මේ සදහා තෝරාගත්තේ ඇයි යන්න තවත් ප‍්‍රශ්නකාරී වන්නේ කොළඹ නුවර පාර කොළඹ පිරිස් නුවර යාමට හා නුවර පිරිස් කොළඹ යාමට භාවිත කළ ද එම ස්ථානය අද වන විට හො`ද කේන්ද්‍රස්ථානයක් නොවේ. පුත්තලම, කුරුණෑගල සිට පැමිණෙන පිරිස් මෙන්ම උතුරු, නැගෙනහිර, මාතලේ, නුවරඑළිය, ඌව සහ උතුරු මැද පළාත්වල පිරිස් නුවර එන්නේ කඩුගන්නාව හමු නොවන මාර්ග ඔස්සේය. නුවරට පැමිණෙන කෙනෙක් ‘අමුතු ගමනකින්’ කඩුගන්නාවට යා යුතුය. නමුත් එසේ නොයමට බලපාන ප‍්‍රධාන සාධකයක් ලෙස අධික රථවාහන තදබදය සැලකිය හැකිය. දුර අනුව සැතපුම් කිහිපයක් වුව ද කඩුගන්නාව ඇත්තේ මහනුවර සිට පැයකට වඩා දුරින් බව මෙම ස්ථානය තේරූ පුද්ගලයින් නොදන්නවා ඇත. සීමිත ඉඩක ජනාකීර්ණ වී ඇති කඩුගන්නාව නගරයේ ඇති අසහනකාරී පරිසරය මේ කෞතුකාගාරයට එක් කරන්නේ මෙම ස්ථානයේ මෙම ආයතනය පිහිටුවීමේ දී අපේක්ෂා කළ භූමි වාසිය නොවන බව ශක්‍යතා අධ්‍යනය කළෝ නොසලකා ඇත. මෙවැනි විවිධ ප‍්‍රායෝගික ගැටළු හේතුවෙන් කඩුගන්නාව කෞතුකාගාරය අපේක්ෂිත අරමුණු කරා ල`ගා වීමට සමත්ව නැත.

සෙසු කෞතුකාගාර පිළිබද කියන්නට ඇත්තේ ද මේ හා සමානම කතාවකි. දුම්රිය එංජිමක්, මැදිරියක් සහ සංඥා උපාංග කීපයක් අන් අයට පෙනෙන්නට සැලැස්වීම කෞතුගාකාරයක් නොවන බව, බණ්ඩාරවෙල ඇත්තේ දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් යැයි විශ්වාස කරන සියලූ දෙනාටම ගෞරවයෙන් සිහිපත් කර දිය යුතුය. දුම්රිය වෙනුවෙන් ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ ජාතික කෞතුකාරයක් අවශ්‍ය බව කවුරුත් පිළිගන්නා දෙයකි. එනමුත්, සමහර දේ ඒ ඒ තැනම පල් වෙවී විස`දුම් සෙවිය නොහැක්කා කියන්නා වාගේ, මේ වන විට ස්ථාපිත කර ඇති එවන් කෞතුකාගාර ජාතික හෝ ජාත්‍යන්තර මට්ටමට සංවර්ධනය කළ නොහැකි බවද අප පිළිගත යුතුය. දුම්රිය කෞතුකාගාර අද පත්ව ඇත්තේ ප‍්‍රතිසංස්කරණයන් තුළින් ගොඩ ගත හැකි තැනක නොවේ. එහෙයින්, වෙනසක් අවශ්‍යය.

නාම පුවරුවකට පමණක් සීමා වූ ඊනියා ජාතික කෞතුගාරයට රැුවටී, නව ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරයකට එරෙහිව ක`දවුරු බ`දින මෙම ඊනියා දුම්රිය වෘත්තීය සමිති නගන තවත් චෝදනාවක් වන්නේ, රජයේ බැංකුවක් වන මහජන බැංකුව දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් වෙනුවෙන් මුදල් යොදවන්නේ කුමන පදනමක පිහිටා ද යන්නයි.
දැනගන්නට ඇති පරිදි මෙම රාජ්‍ය බැංකුව යටකී නව දුම්රිය කෞතුකාගාර ව්‍යාපෘතිය සදහා මුදල් යොදවන්නේ දෙපාර්ශවයටම වාසිදායක පදනමක පිහිටාය. එක් පැත්තකින් ජාතික අවශ්‍යතාවක් වන ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරයක් නිර්මාණය කිරීම සදහා එම බැංකුව මගින් මුදල් ආයෝජනය කෙරෙන අතර, එයට ප‍්‍රතිලාභ ලෙස (හිලව්වට* දිවයින පුරා දුම්රිය මාර්ග පද්ධතිය ආවරණය වන පරිදි නවීන පහසුකම් සහිත ස්වයං බැංකුකරණ පද්ධති ස්ථාපිත කිරීමට කටයුතු කෙරෙන බව එම තොරතුරු වල ස`දහන්ය. සාමාන්‍යයෙන් බැංකුවක් වැනි මුල්‍ය ආයතනයක් මෙවැනි ප‍්‍රවර්ධන සහ සේවා සැපයීමේ අවකාශයන් ලෙස දුම්රිය සේවය සතු දේපල භාවිත කිරීමේ දී ගෙවීමක් කළ යුතුය. එලෙස කරනු ලබන ගෙවීම් විවිධ සිල්ලර වැඩ ස`දහා යොදාගෙන එකවර ලැබෙන ලොකු මුදල් කුට්ටිවලින් නිසි ප‍්‍රයෝජනයක් නොගත් අවස්ථාවන් දුම්රිය සේවයේ පමණක් නොව සෙසු සෑම ආයතනයකම පාහේ අප දැක ඇත. මෙහිදී මහජන බැංකුව එවැනි ගෙවීමක් නොකළ ද දුම්රිය සතු ඉඩ තමන්ට ලබා දීම වෙනුවෙන් සහ ජාතික අවශ්‍යතාවක් වෙනුවෙන් මහජන බැංකුව යොදවන මෙම මුදල් දිගුකල් පවත්නා මෙවැනි ව්‍යාපෘතියකට යොමු කිරිම පිළිබ`ද අප කළ යුතු වන්නේ දුම්රිය සේවයට ප‍්‍රශංසා කිරීමයි. එසේම, තමන් යොදවන මුදල් නාම පුවරු සවි කිරිම, බිත්ති පින්තාරු කිරිම වැනි සිල්ලර වැඩ ස`දහා නොයොදවා ජාතික කටයුත්තක් වෙනුවෙන් මුදල් යෙදවිය යුතු බවට වන කොන්දේසියක් මත පිහිටා ආයෝජනය කිරීම පිළිබ`ද මහජන බැංකුවට ද ජාතියේ ගෞරවය හිමි විය යුතුය.

වෘත්තීය සමිති විසින් නිකුත් කර තිබූ නිවේදනයකට අනුව, දුම්රිය සේවය යටතේ ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාර ව්‍යාපෘතිය වෙනුවෙන්ම නව සමාගමක් ලියාපදිංචි කිරීම නීතිවිරෝධී බව කියැවේ. නීතිය දන්නා අය දන්නා කරුණ නම්, විශේෂිත වූ ව්‍යාපෘති වෙනුවෙන් රාජ්‍ය ආයතනයන් යටතේ උප ආයතන ඇති කිරීමේ ඕනෑ තරම් හැකියාවක් ඇත. එසේම, ඒ වෙනුවෙන් නීතීයේ ප‍්‍රතිපාදනද සලසා ඇත. රේල්වේ මියුසියම් ගැරන්ටී ලිමිටඞ් නම් සමාගම දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව යටතේ ස්ථාපිත කර ඇත්තේ ගැරන්ටීඞ් ලිමිටඞ් එකක් ලෙසය. මෙලෙස ගැරන්ටී ලිමිටඞ්, නැතිනම් ඇපයෙන් සීමිත සමාගම් ස්ථාපිත කරන්නේ ලාභ නොලබන සමාගම් ලෙසය. නිශ්චිත අරමුණක් වෙනුවෙන් ස්ථාපිත කරන මෙවැනි සමාගම් නියමිත මව් ආයතනයේ අධීක්ෂණය හා නියාමනය යටතේ පවත්වාගෙන යයි. එවැනි සමාගම් කිසිවෙක කවුරුන් සාමාජිකත්වය ලැබූව ද ඒවා ඒ ඒ පුද්ගලයින්ගේ අභිමතය පරිදි මෙහෙයවිය නොහැකිය. පැහැදිළිව දක්නට ඇති කරුණ නම්, මෙලෙස සමාගමක් ස්ථාපිත කර ඇත්තේ රාජ්‍ය සේවයේ දක්නට ඇති සාම්ප‍්‍රදායික අලස බව හා ප‍්‍රමාදය වලක්වාලමින් අවශ්‍ය අවස්ථාවන් වල දී අවශ්‍ය තීන්දු තීරණ ගෙන මෙම ව්‍යාපෘතිය කාර්යක්ෂමව අවසන් කිරීමේ අරමුණින් විය යුතුය.

තවදුරටත් කරුණු දක්වන මෙම වෘත්තීය සමිති පවසන්නේ දුම්රියේ දහසකුත් එකක් අඩුපාඩු හා අවශ්‍යතා ඇති හෙයින් දුම්රිය කෞතුගාකාරයක් වෙනුවෙන් නොව මහජන බැංකුවේ මෙම ප‍්‍රදානය ඒ නොයොදා එවැනි අවශ්‍යතා ඉටු කර ගැනීම වෙනුවෙන් යොදවන ලෙසයි. අප ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම එලෙස සිදුවූයේ යැයි මොහොතකට කල්පනා කළහොත්, කියන්නට ඇත්තේ එක දෙයකි. එසේ නම් මෙම කෝටි ගණනක මුදල්ද පෙර අප දන්නා පරිදිම යොමු වන්නේ උදාසීන හා අකාර්යක්ෂම නිළධාරීන් අතරටමය. තේරෙන භාෂාවෙන් කියන්නේ නම්, මේ වෘත්තීය සමිති අර අදින්නේ, දහදුක් විද උපයා ගත් වැටුපෙන් සීනි බෝල කා අවසන් කිරීමකටය. එය හාස්‍යයෙන් බැහැර කළ යුතුයැයි ලියුම්කරුවා විශ්වාස කරයි.

දුම්රිය පිළිබ`ද ඇත්තේ ඉහළ රසිකත්වයකි. දුම්රිය පේ‍්‍රමීන් හා දුම්රියට ආදරය කරන බොහෝ දෙනෙක් පිළිබද තොරතුරු සමාජ ජාලා හා මාධ්‍ය භාවිතයේ දී දක්නට ලැබේ. ඔවුහු තම රසිකත්වය හා විනෝදාංශ වෙනුවෙන් සාධාරණ මිලක් පවා ගෙවීමට සූදානම් වන පසුබිමක එය තවත් පසෙකින් දුම්රිය සේවයට හා රජයට ආදායම් මාර්ගයක් කර ගත හැක. එපමණක් නොව, සංරක්ෂණය, ප‍්‍රදර්ශනය හා අධ්‍යාපනය යන අංශයන්ගෙන් ද මෙරටට මෙවැනි ජාතික කෞතුකාගාරයක අවශ්‍යතාව දැඩිව දැනේ.

ජාත්‍යන්තර මට්ටමේ කෞතුකාගාරයකින් බලාපොරොත්තු වන අභ්‍යන්තර හා බාහිර අපේක්ෂාවන් වේ. ඉන් ප‍්‍රධාන වන්නේ සංරක්ෂණය හා ප‍්‍රදර්ශනයයි. සංරක්ෂණය පැත්තෙන් සැලකූ විට පැරණි වන හා නවීන ආදේශකයන් හේතුවෙන් භාවිතයෙන් ඉවත් කරන හෝ අතීතයට එක් කරන වැදගත් සිහිවටනයන් මතු පරපුරේ පරිහරණය වෙනුවෙන් සංරක්ෂණය කළ යුතුය. එසේම, ඒවා සෙසු අයට දැක බලා ගැනීමට සැලැස්වීමෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ ජාතියක් පිළිබ`ද අභිමානයක්, ඉතිහාසය පිළිබද දැනුමක් මෙන්ම තොරතුරු ලබා දීමය. ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාරය ද ජාතික කෞතුකාගාරය හෝ ජාතික මාර්ග කෞතුකාගාරය තරම්ම වැදගත්ය.
එසේම, කොළඹ දී ඉදිකිරීමට යෝජිත අභිනව කෞතුකාගාරය මෙරට සංචාරක කර්මාන්තයයේ ඉදිරි ගමන වෙනුවෙන් ද තීරණාත්මක වනු ඇත. එම කෞතුකාගාරය ඉදිකරන්නට අපේක්ෂා කරන්නේ කොළඹ වීම වැදගත් ලක්ෂණයකි. රටක අගනුවර යනු සෑම අංශයකින්ම වැදගත්ම සංධිස්ථානයයි. ලොව සෙසු බොහෝ රටවල ද මෙවැනි තැන් නිර්මාණය කර ඇත්තේ වෙළ`ද අගනුවර, වෙළ`ද හෝ සංචාරක මර්මස්ථාන මූලික කරගෙන ය. කොළඹට පැමිණෙන සංචාරකයින්ට මෙන්ම විශේෂයෙන්ම කෙටි කාලයක් සදහා කොළඹට පමණක් පැමිණෙන සංචාරකයින්ට කොළඹ දී නැරඹීමට අවස්ථාව උදාවන ස්ථානයන් අතර මෙම කෞතුකාගාරය ප‍්‍රමුඛස්ථානයක් වනු ඇත. එසේම, මුළු රට පුරා සිට කොළඹට පැමිණෙන දේශීය සංචාරකයින්ටද මෙම කෞතුකාගාරය නැරඹීමට අවස්ථාව උදාවනු ඇත.

ලෝක මට්ටමින් පිළිගත් ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රමිතියෙන් යුතු ජාතික දුම්රිය කෞතුකාගාර යනු කවරක්දැයි ඉදිරි ලිපියකින් ලියා සිටීමට අදහස් කරමි.

මාලින්ද ජයතිලක

Tuesday, July 11, 2017

අපි ඕනම දෙයක්, කස්ටමයිස් කරගත්ත ජාතියක්


ඉස්සර අපි මලගෙවල් මගුල්ගෙවල් ‘අරගෙන කරපු’ මිනිස්සු. ඒ කියන්නේ, දන්න අ`දුරන කාගේ හෝ මලගෙයක් මගුලක් වුණාම රොත්තක් පිටින් එහෙට ගිහිං, අපේ වැඩක් වගේ කරට අරන් කරනවා. අන්තිමේට අවසාන වෙන්නේ ගෙදර අයිතිකාරයෝ දේවල් අපෙන් අහන තත්ත්වෙට පත්වෙලා. අන්තිමේ දී ගමේ මිනිස්සුන්ට ගමේ පාරවල් කියන්නේ අපි.

කතාව ඒක නෙවෙයි. ඒ ජාතියේ මලගෙයක් ඉවර වෙලා දවස් ගාණකට පස්සේ අපි කොළඹ එනවා. ආච්චි මැරුණු අපේ යාළුවාත් එතන හිටියා. අපි වෑන් එක මගදි නවත්තලා පොඩි බජව්වක් දාන්න පටන් ගත්තා. ඒක ටිකක් නැගලා යනකොට අපි නටන්නත් පටන් ගත්තා. අර යාළුවා පාඩුවේ ඉන්නවා. ඉතිං කට්ටිය එයාට ආරාධනා කළා, ‘වරෙං වරෙං නටමු බං’ කියලා. ඉතිං අර හාදයා ආච්චි මැරුණු දුක නිසා නටන්න සිංදු කියන්න බෑ කියනවා. මෙතන මැද්දට පැන්න තව හාදයෙක් කියනවා, ‘මචං ආච්චි මැරුණු නිසා නටන එක හරි නෑනේ. ඒත් ඉතිං උඹ සිංදුවක් කියපං. ඒක අවුලක් නෑනේ’. මේ ගැන කතා වෙනකොට යාළුවෙක් කියනවා ‘මචං අපි  ඕනම දෙයක් කස්ටමයිස් කර ගන්න පොරවල්. ඒක නිසා, අපිට අදාල නෑ, ඇත්තටම වෙන්න  ඕන දේ හරි සිස්ටම් එක පවතින්න  ඕන විදිහ මොකද්ද කියලා’.

අපි හැම වෙලාවෙම අපේ විදිහක් හදාගෙන ඒක සාමාන්‍යකරීණය කරන එකයි අපි කරන්නේ. අරක්කු බොන්නැති, ඉ`දලා හිටලා පාර්ටියකදි විතරක් බියර් එකක් බොන අමද්‍යපවාදීන්, මස් මාළු උම්බලකඩ මොකුත් කන්නැති හැබැයි කැල්සියම්  ඕන නිසා හාල්මැස්සෝ විතරක් කන එහෙම නැත්තං හොදි විතරක් කන වෙජිටේරියන්වාදීන් වගේම හතරවෙනි සිල්පදේ ඇරෙන්න අනිත් සිල්පද ඔක්කොම රකින සිල්වතුන් සියලූ දෙනා මේ, ‘දුක නිසා නටන්න බැරි ඒත් සිංදු විතරක් කියන ජාතියේ’ තමයි. පගා ගන්නෑ කියලා පොරටෝර්ක් දෙන, ඒත් සන්තෝසමකින් විතරක් සෑහෙන හැමෝමත් අයිති වෙන්නේ මේ කැටගරියට තමයි. ඒ කියන්නේ ඒවා කස්ටමයිස් කරගත්තා. දුක සැප නින්දා ප‍්‍රශංසා යස අයස ලාභ අලාභ වගේ  ඕනම එකක්.

ඒ විතරද. ලෙනිල්ලාගේ මාක්ස්ලාගේ සමාජවාදයට පවා අපි කළේ ඒකම තමයි. සමාජවාදී පොත්තට මදේට වෙන වෙන දේවල් දාලා අමුතු එකක් හදාගත්තා. තථාගතයන් වහන්සේ දේශනා කරලා මිහි`දු හාමුදුරුවෝ ලංකාවට ගෙනාපු බුද්ධාගමත් අපි කස්ටමයිස් කර ගත්තා. බැලූ බැල්මට මුලදි පොඩි අවුලක් වගේ පෙනුණට කාලයත් එක්ක ඒක සාමාන්‍යකරණය වුණා. දැන් මාක්ස් ලෙනින් ඇවිත් සමාජවාදය කීවත්, බුදුහුහාමුදුරුවෝ වැඩම කරලා බුදුබණ කීවත් අපි ඒවා පිළිගන්නේ නෑ. මොකද ඒ කියන ඒවා අපි කියන ඒවාත් එක්ක ගැලපෙන්නේ නෑ. දැන් අපි පිරිත් කියන්නේ, ගාථා කියන්නේ, බණ කියන්නේ විතරක් නෙවෙයි අපි ඒවා අහන්නෙත් පිළිපදින්නෙත් ඒ කස්ටමයිස් කරපු සීමාව ඇතුළේ ඉ`දලා. හරය අර්ථය ධර්මය ගුණය වෙනුවට සිවුරට පාත්තරේට රූපෙට සක්මනට වන්දනා කරන ආගමක් නිර්මාණය වෙන්නේ මේකේ ප‍්‍රතිඵලයක් හැටියට. ආදරේ වෙනුවට වත්ත වටේටම ඊරිසියා කරන, කරුණාව වෙනුවට වත්ත වටේටම කුහකකමයි පීඩනයයි මුදා හරින නමුත්, රැුවුළෙන් කොන්ඩෙන් තොප්පියෙන් පාටෙන් මායිම් ලකුණු කෙරෙන සමාජවාදයක් බිහි වුණේ ඒක නිසා. අපි ඒ සීමාවෙන් එළියට යන්නෑ. ඒ සීමාවෙන් එයා මෙහා යන අය අපිට අදාල නෑ. අපේ උසට මහතට බරට දිගට පළලට ගැළපෙන්න අපි ඒවා කස්ටමයිස් කරගෙනනේ ඉන්නේ. ලංකාවේ ජනප‍්‍රියම එලිමන්ට්ස් දෙක මේක නිසා, මේක තේරුම් ගන්න පහසුයි. ඒ විතරක් නෙවෙයි, අනෙක් හැම එකකටම කාරණේ පොදුයි.

දැන් බලන්නකෝ කැබිනට් රැුස්වීමක් ඉවර වෙලා එළියට එනකොට, ඒකේ සාකච්ඡුා කරපු දේවල් මොනවද කියලා ඇහුවම හරි මොකක් හරි දෙයක් ගැන මොකද්ද එතනදි එළඹුනු අවසාන තීරණය කියලා ඇහුවහම එක එක්කෙනා දෙන උත්තර. ඒක හරියට පහේ පංතියේ දරුවෙක් ගහක් කතා කරයි කියලා රචනාවක් ලියනවා වගේනේ. එක එක්කෙනා කියන්නේ ඒ ඒ අය කස්ටමයිස් කරගත්ත දේවල්. ලංකාවේ එක දේශපාලන පක්ෂෙක අනුගාමිකයින් පිරිසකට ඇරෙන්න අනෙක් කිසිම පක්ෂෙකට, තමන්ගේ දේශපාලන පක්ෂේ පොලිටිකල් ලයින් එක ගැනවත් පක්ෂේ ආර්ථික වැඩසටහන් ගැනවත් කෙළින් උත්තරයක් දෙන්න බෑ. කියන්නේ තම තමන් කස්ටමයිස් කරගත්ත තමන් හිතාගෙන ඉන්න, හිතන හෝ එහෙන් මෙහෙන් ඇහි`දගත්ත ඒවා. දැන් බලන්නකෝ, එකම පොතක් එකම ලියමනක් එකම වාක්‍යයක් හෝ එකම වචනයක් පවා එක එක්කෙනා තේරුම් ගන්නේ තම තම නැණ පමණ. එක්කෝ තමන්ගේ වාසියේ සීමාවේ උපරිමයට යටත්ව.

මේ දේවල් කස්ටමයිස් කරලා අවබෝධ කරගන්න එක හරි කස්ටමයිස් කරපු එක ධාරණය කරගන්න එකත් වෙනම කතාවක්. හැබැයි, තමන්ගේ වර්ෂන් එක පොදු එක කරන්න යන එක තමයි ගොඩක්  අවුල් වලට මුල. ඒක අනිත් අයට පිළිගන්නවන තත්ත්වයට පත් කරවන්න උත්සාහ කරන එක. මේක සිද්ධ වෙන්නේ ඉස්කෝලේ ගියේ නැති, අකුරු දන්නැති, දැනුමක් තේරුමක් නැති අය අතින් නෙවෙයි. මේ තක්කඩි කස්ටමයිස් කිරීම වැඩියෙන්ම කරන්නේ දැන උගත් බුද්ධිමත් උදවිය තමයි. බොහෝ අය. ඒ අයට මේ වෙනුවෙන්  ඕන තරම් කුටුම්භ සහ ගෝලීය උදාහරණත් හොයාගන්න තියනවා. තමන්ගේ කතාව තවදුරටත් තහවුරු කරන්න ඒ ඒ උදාහරණත් සහාය කරගන්නවා.

මේකෙන් වෙන්න පුළුවන් ලොකුම හානිය තමයි නිවැරදි දේ වෙනුවට නිවැරදි නොවන දේ සමාජගත වීම. ඒ නිශ්චිත කාරණාවක් සම්බන්ධයෙන් සමාජගත වෙන්නේ මොන මතවාදයද මොන අදහසද කියන එක තීරණය වෙන්නේ බොහෝ විට අදාල මතය දරණ කෙනාගේ බලය සමග. මේ බලය කියන එක දේශපාලන බලය, වෙනත් විෂයක් තුළින් ලබා ගෙන ඇති දැනුම පිළිබද බලය, ආර්ථික බලය, සමාජ බලය වගේ හැම පැත්තකින්ම. මේ බලය නිසා, තමන් කියන දේට ඉහළ මිලක් තියනවා කියලා දැනගත්තහම නිරායාසයෙන්ම පෙළඹෙනවා දේවල් කියන්න. දොස්තරලාගෙන් නීතිය ගැන ඇහුවම එයාට තේරෙන විදිහට එයා නීතිය ගැන කියනවා. හෙදියකගෙන් ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා විද්‍යාව ගැන ඇහුවම එයාට තේරෙන විදිහට කස්ටමයිස් උත්රයක් එයා දෙනවා. ඇමති කෙනෙකුගෙන් බුදු බණ ගැන ඇහුවාම එයාට තේරෙන හැටියට එයා බණ කියනවා. හාමුදුරුවන්ගෙන් හරි පියනමකගෙන් හරි රොකට් සයන්ස් ගැන ඇහුවම උන්නාන්සේලා මොනවා හරි තේරෙන ආකාරයට කියනවා. මේ විදිහට තමන් නොදන්න තමන්ගේ සීමාවෙන් එපිට තියන තමන්ට අදාල නැති විෂයන් ගැන විතරක් නෙවෙයි, කළින් කීවා වගේ තමන්ගේ දේවල් තමන්ට අදාල දේවල් ගැන පවා කියන්නේ කරන්නේ කස්ටමයිස් කරගත්ත දෙයක්. ඉතිං සමාජය සම්පූර්ණයෙන්ම ව්‍යාකූල වෙලා අවසානෙදි මඤ්ඤං වෙනවා.

භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, July 4, 2017

ජෝතිට :: හරියට ගෙව්වා නම් දැන් කෝටිපතියෙක්

මම ඉපදෙනකොටත් ජෝති පරළොව ගිහිං හිටපු නිසා මම ජෝතිව දැකලා නෑ. ජෝති ගැන මට තියන අතීතතම මතකය වෙන්නේ, අපේ අප්පච්චී පිස්සු හැදිලා වගේ ජෝතිගේ සිංදු වලට ප‍්‍රිය කිරීම සහ බොහෝ විට ඒවා ඇසීමටත් මිමිණීමටත් පුරුදුව සිටීමයි. වෙලාවකට මේ ජෝති රසිකත්වය මට පෙණුනේ විකාරයක් වගේ. කොල්ලෝ කාලේ සත විසිපහ පනහ මිට මොළවාගෙන ජෝති ආපු සංගීත සංදර්ශන බලන්න හැතැක්ම ගණන් පයින් ගාටපු හැටි, එකම චිත‍්‍රපටිය දෙතුන් පාර බලලා බැනර් එකටත් විසිල් ගහපු හැටි ගැන මම අහලා තියනවා.

ඊට ගොඩක් කාලෙකට පස්සේ කොළඹ ඇවිත් මම රේඩියෝකාරයෙක් වුණා. ඇත්තටම ජෝති කියන්නේ කවුද කියන එක හරියටම ස්වයංභූ ඥානයෙන් අවබෝධ කර ගත්තේ ඒ අවදියේදී. කොටින්ම කෙටියෙන්ම කීවොත්, ජෝතිගේ සිංදුවක් දාලා වැඩසටහනක් පටන් ගන්නවා කියන්නේ සෙත් කවියක් කීවා වගෙයි. සිංදු ඉල්ලන වැඩසටහනකට පැයකට ඇමතුම් කීයක් ආවත්, තරගයක් නැතිවම වැඩිම ඉල්ලූමක් තියන තනි ගායකයා වෙන්නේ ජෝති. මගුලට, අවමගුලට, දානෙට, පිංකමට, කොටහළුවට, බජව්වට, දුකට, සතුටට වගේම අවුරුද්දට, පෝයට, නත්තලට වගේ හැම තප්පරේකදිම කියන්න පුළුවන් සිංදු තියන තනි ගායකයා ජෝති.

මීට තිස් අවුරුද්දකට කළිං ජෝති මිය යන්නේ දහස් ගණනක් ගීත ගැයූ මිලියන ගණනක් වින්දනය කළ මිනිසෙකු හැටියට. නමුත්, එච්. ආර්. ජෝතිපාල නැමැත්තා මිය යන මොහොත වෙනකොටත් තමාගේ වටිනාකම නිසි පරිදි හ`දුනාගෙන සිටි මිනිසෙක් ද කියන එක ප‍්‍රශ්නයක්.  ජෝතිගේ වෙළ`දපොල වටිනාකම ජෝති ජීවත්වන විට තබා මිය යාමෙන් වසර තිහකට පසුවත් ගණනය කොට තේරුම් ගැනීමට බැරි තැනක තිබීම ඒකට එක හේතුවක්. ජෝතිගේ වටිනාකම ජොති පමණක් නොව රටේ කලා බලධාරීන් හෝ දැන සිටියේ නෑ. ජොතිගේ ආදාහනය දා බෙරැුල්ලට පිරුණු මහ සෙන`ග අද වෙනකොටත් ඓතිහාසික වාර්තාවක්. මහා දැවැන්ත ප‍්‍රබුද්ධ සම්මත කලාකරුවෝ වෙනුවෙන් තෙත් නොවුණු දෙනෙත් හදවත් පවා ජෝති වෙනුවෙන් ක`දුළින් තෙත් වුණු බව ඉතිහාසය කියනවා. මොහොමඞ් රාෆි ජෝති පිළිබ`ද කියන්නේ, ‘ජෝතිට ලංකාව පොඩි වැඩියි. ඉපදෙන්න තිබ්බෙ ඉන්දියාවේ’ කියලා. ඇත්ත. ජෝති ඉන්දියාවේ ඉපදුණේ නම් ජීවත් වන කාලයේදීම ජෝතිට සිය සමාජ වටිනාකම දැක බලා ගැනීමට අවස්ථාවක් උදා වීමට තිබුණා.

ආරම්භක ප‍්‍රාග්ධනයක් ඇත්තේම නැති තරම් කෙනෙක් වුණු ජෝති ගායන ලොවට පා තබන්නේ අත්වැඩ දෙන්න. පස්සේ එකඑක්කෙනා වෙනුවෙන් කඬේ යනවා. බත් අදිනවා. ඒ ජෝතිගේ ආරම්භය. නමුත් අවසාන වන විට ජෝති කඬේ යැවූ සියලූ දෙනාම පාහේ ජෝති වෙනුවෙන් බත් ඇදීමටත් කඬේ යාමටත් සූදානම් වන තත්ත්වයකට පත් වුණා. නමුත්, ජෝති රාජ්‍ය සම්මාන ගරු නම්බු නාම පදවි තානාන්තර නොලද්දේ වේ. ඒත්, ජෝති හුදී ජනයාගේ නොමද සම්භාවනාවට හා ආදරයට ලක් විය. හැම ගම්උදා වේදිකාවකම තිබුණු තරගය වුණේ වැඩියෙන් ඔල්වරසන් දෙන්නේ පේ‍්‍රමදාසටද ජෝතිපාලටද කියන එක. මම හිතන්නේ, ඒ ප‍්‍රශ්නෙට උත්තරේ ‘ජෝතිපාලට’ කියන එක. ජෝති වෙනුවෙන් සම්මානයක් දෙන්න සංස්කෘතික ආණ්ඩුවල කවුරුත් කැමති නැති වුණාට, ජෝතිත් එක්ක බුදිගන්න වුණත් කැමති ගෑණු මිනිස්සු එක දිගට පෝළිමක් ගැහුවොත් ඒ පෝළිම සලාක පෝළිමකටත් වඩා ගොඩක් දිග වෙන්න තිබුණා. මිනිස්සු ඒ තරම්ම ජෝතිට ආදරෙයි.

ජෝතිට අවුරුදු විසි තුනක් වෙද්දී හතළිස් හතර හැවිරිදි එඞී ජයමාන්න වෙනුවෙන් දෛවයෝගයේදී හ`ඩ දෙනවා. පදයක් තාලයට ‘තලා ගැනීම’ ඉක්මවා ගිය කාර්යභාරයක් පසුබිම් ගායකයකු සතු විය යුතුයි. ඒ ලක්ෂණ මොනවාදැයි ජෝති දැන සිටියේ සාංසාරික ඥානයකින් කියලායි බොහෝ දෙනාගේ විශ්වාසය. යුගය, වයස, සංවේදීතාව, අවදිය, ජවනිකාව සහ තවත් බොහෝ දේ අනුව අවස්ථානෝචිත හැසිරවීමට ජෝති දක්ෂයෙක් වුණා. එඞී ජයමාන්න වෙනුවෙන් ගයන විධිය සහ ජෝ අබේවික‍්‍රම වෙනුවෙන් ගයන විධිය මුළුමනින්ම වෙනස් බව ජෝති හ`දුනාගෙන සිටියා. ඒ වගේම ගාමිණී ෆොන්සේකාටයි විජය කුමාරතුංගටයි ගයන්න වුවමනා විදිහ ගැනත් ජෝතිට අදහසක් තිබ්බා. තිරය පිටුපස සිටි ජෝති විකටයාට ගයන විට විකටයෙක් වූවා සේම වීරයාට ගයන විට වීරයෙක්ද වුණා. නළුවෝ ගහගත්තෙත් නළුවෝ වැලපුණෙත් ජෝතිගේ සිංදුවලට.

ජෝති ගැන කියනකොට යටට නොහෑරුවත් උඩින් පල්ලෙන් හරි අතගාන්න  ඕන තව කාරණා කීපයක් තියනවා. ඒ තමයි, ජෝති කියන්නේ වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම නළුවෙක්. ආරෝහ පරිණාහ දේහයකින් යුතු ආකර්ෂණීය ජෝති සිනමා තිරය වගේම ප‍්‍රසංග වේදිකාව ‘පිරෙව්වා’. කේමදාස මාස්ටර්ට අනුව, ‘ජෝතිපාල තරම් වෙන කිසිම කෙනෙකුට ඉයර් එකට සිං කරන්න බැහැ’. ජෝතිට භාෂා තුනම හො`දට කතා කරන්න පුළුවන්. ඒ නිසාම, ජෝතිට පුළුවන් වුණා ජාති අගම් භාෂා බේද ඉක්මවා හැගීම් දැනීම් ආශාවන් තේරුම් ගන්න. ජෝති සර්වකාලීන හිට් එකක් වෙන්න බලපාපු තවත් කාරණයක් තියනවා. ඒ තමයි, චේ ගෙවාරා, විජය, ලින්කන්, බොබ් මාලේ වගේම ජෝති මිය යන්නේ ජනප‍්‍රියත්වයේ උච්චතම තැන ඉන්නකොට. ඒ නිසාම, ජෝති ගැන අපට තියන අවසන් මතකයේ පවා ඉන්නේ ජවසම්පන්න තරුණ ගැම්මෙන් වේදිකාව අමන්දානන්දයට පත් කරන ජෝති. ජෝතිගේ පෞරුෂය අදටත් වියපත් නොවෙන්න මේ කාරණාව බලපෑවා.

දැන් ගායකයෙක් සිංදුවක් කරලා ඒක හිට් කරගන්න රේඩියෝ ටීවී චැනල් ගාණේ සල්ලි කුට්ටි බෙද බෙදා යන්න  ඕනේ. එහෙම නැත්තං අඩුම තරමේ ඩියුටි ෆ‍්‍රී මල්ලක් දාපු බෝතලයක්වත් අරගෙන යන්න  ඕනේ. හරියට පෙරේතයින්ට දොළපදේණි දෙනවා වගේ. එහෙම නැත්තං යූටියුබ්, ෆෙස්බුක් වගේ ඒවාගේ දාලා ඩොලර් දදා ප‍්‍රමෝර්ට් කරන්න  ඕනේ. ඒක එහෙම වෙන්න බලපාපු හේතු ගොඩක් ඇති. ඒත්, ශ‍්‍රාවකයින්ට වඩා ගායකයෝ වැඩි වුණාම ඔහොම වෙනවා. පේ‍්‍රක්ෂකයොන්ට වඩා නළුවෝ වැඩි වුණාමත් එහෙමයි. අනිත් අතට, තාක්ෂණයයි විද්‍යාවයි කියන දෙක ආශ්වාසය ප‍්‍රාශ්වාසය වගේ සංගීතයට හවුල් කරගත්ත එකේ විපාකයක් හැටියට ගායකයෝ සහ රසිකයෝ අතර පරතරයක් හැදුණා.  ඕනම දෙයක්, යථාර්ථයෙන් දුරස් වෙන්න වෙන්න සාමාන්‍ය සමාජයෙන් දුරස් වෙනවා. නැචුරල් ජෝතිලා එක්ක අලූත් පරපුරේ මාර පොරවල් වුණු ආර්ටිෆිෂල් කට්ටියට හැප්පෙන්න බැරි මේ නිසායි. ඒ බොහෝ අය, සිංදුවක් රෙකෝර්ඞ් කරලා ඉවර කළාට පස්සේ බජව්වකදි රසිකයෙකුට තියා ප‍්‍රසංගයකදි අදාළ ගායකයාටවත් ඒක කියා ගන්න බෑ.

ලංකාවේ බිහිවුණු සුපිරිතරු බොහෝමයක් ජාමේ බේරාගන්න පාවිච්චි කළේ ජෝති. රණසිංහ පේ‍්‍රමදාසගේ වගේම පේ‍්‍රමදාසට එරෙහිව කැරළි ගහපු ටිල්වින් සිල්වාගේත් ප‍්‍රියතම ගායකයා වුණේ ජෝති. අද වන විට විකාශන සිදු කරන සකළවිධ එෆ්.එම්. නාලිකා අඩුම තරමේ දවසකට ජෝතිගේ ගීත විස්සක් වත් ප‍්‍රචාරය කරන බව සත්‍යයක්. සමහර නාලිකා වැටුණු ‘රේටින්’ හදාගන්න ගහගන්න මුක්කුවලින් එකක් තමයි ජෝතිගේ සිංදු ගණන වැඩි කරන එක.

ටීවී රේඩියෝ ටික ජෝති වෙනුවෙන් කර්තෘභාගය ගෙව්වා නම් අද වෙනකොට ජෝති කියන්නේ කෝටිපති ලයිස්තුවේ ඉස්සරහා ඉන්න කෙනෙක්.

Bharatha Prabhashana Thennakoon

Tuesday, June 27, 2017

මාලිංග: පට්ට පණ්ඩිතයි.


මාලිංග. වෙලාවකට ‘වීරයෙක්’. තව වෙලාවකට ‘දේශපේ‍්‍රමියෙක්’. තව වෙලාවකට ‘දේශද්‍රෝහියෙක්’. එක වෙලාවකට ‘දකුණේ කොල්ලෙක්’. තව වෙලාවකට ‘අපෝ හෙණ මෝඩයෙක්’. මාලිංග. ‘රට වෙනුවෙන් මරාගෙන මැරෙන්න වුණත් ලෑස්ති එල කොල්ලෙක්’. තව වෙලාවකට ‘අම්බානිගේ සල්ලි වලට වහ වැටිච්ච චාටර් පොරක්’. ගොඩක් වෙලාවට ‘පට්ට පණ්ඩිතයි’. ඒ හැම එකකින්ම මම ආසා මාලිංගගේ තියන පට්ට පණ්ඩිතකමට.

මාලිංග. එයා ගහපු ක‍්‍රිකට් වල පට්ටන්දරේ ඉන්ටර්නෙට් සර්ච් කරලා හොයා ගන්න. මාලිංග කියන්නේ තමන්ට පැවරුණු වගකීම බොහෝ දුරට සාර්ථකව අවසන් කරලා ඊළ`ග වගකීමක් වෙනුවෙන් ප‍්‍රවේශ වෙන්න ඔන්න මෙන්න ඉන්න කෙනෙක්. මාලිංග ගොඩ දාපු මැචස් ප‍්‍රමාණය සැලකිය යුතුයි. හැබැයි ඒ ගොඩක් ඒවා අවසානේදී තරගයේ වීරයා වුණේ මාලිංග නෙවෙයි. වැඩක් ගොඩ දානවා කියන්නේ වෙන විදිහක වැඩක්. ඒ වගේම, බොහෝ අවස්ථාවන් වල ‘මාලිංගත් ටීම් එකේ ඉන්නවා’ කියන එක තුළ ම නිරායාසයෙන් ප‍්‍රතිවාදියා තුළ හට ගන්න භීතිය හරහා මාලිංගගේ ක`දවුරට වාසිය හිමි වුණා.

සමහරු කියයි, උඩට යන්න යන්න උණ ගහක් වගේ වෙන්න ඕනේ කියලා. තව සමහර කියනවා ශක්තිමත් වෙන්න වෙන්න පාපිස්සක් වගේ වෙන්න ඕනේ කියලා. හැබැයි මේ මහපොළවේ අපි දන්න තථ්‍ය සත්‍යය තමයි එහෙම වෙන්න හරිම අමාරු බව. අවුරුදු දාස් ගාණක් රජුට යටත් වෙලා හිටපු අපි, රටේ නායකයා සරල මිනිහෙක් වුණු පළවෙනි අවස්ථාවේදීම ඔහුත් එක්ක ‘නරි නාටක’ නටන්න පටන් ගත්තා. හැමදාම ගෙම්බර දදා හිටපු ලොක්කෙක් වෙනුවට මිත‍්‍රශිලී ලොක්කෙක් ආවහම අපි ලොක්කගේ කලිසම ඔළුවෙන් ගලවනවා. ඒ නිසා, යට කී නිහතමානීකම හරි නම්‍යශීලී බවට පට්ට සාහිත්‍ය වටිනාකමක් තිබුණට මහපොළෙවේ පැළ කරනකොට ටිකක් අමාරුයි. ඒක තමයි ඇත්ත. අනිත් අතට, අනන්‍ය වටිනාකමක් තියන මිනිහෙක් නිශ්චිත කාරණාවට අදාලව පණ්ඩිත වුණාට අවුලක් නෑ. පණ්ඩිතවීම (මෙච්චර වෙලා වගේම මේ වචනේ පාවිච්චි කරන්නේ ව්‍යවහාර අර්ථයෙන්* ගොන්පාර්ට් එකක් වෙන්නේ හරයක් මදයක් නැතුව පණ්ඩිත වෙන්න ගිහාම. සම හෝ අභිබවිය හැකි ආදේශක ඕන තරම් තියන තැනක පණ්ඩිත වුණාම. කිසිම විශේෂයක් නැතුව පණ්ඩිත වුණාම. පොල් ගෙඩිය කණට කරලා හොල්ලලා බලපුවහම තේරෙනවා කොට්ට පොල්ද කුරුවල්ද නැත්තං පෙණුමේ තරමටම පැහිලාද කියලා. පොලේ පැහිලානං වත්තේ හතර මායිමවත් වල්ලේ හැඩවත් වැඩක් නෑ.

‘ඇයි මීට කළින් දැකලා නැද්ද’ කියලා අහපු වෙලාවේ ලංකාවේ මීඩියා මාර ගේමක් දුන්නා, මාලිංගට කුඩු වෙන්න ගහලා හාන්සි කරන්න. ඊට හේතුව ඒක ඇහුවේ මීඩියා වලින් වීම නිසා. ලංකාවේ මීඩියා පට්ට තරහයි කවුරුහරි තමන්ව ප‍්‍රශ්න කරනවට හෝ තමන්ව මායිම් නොකරනවට. ඒ අධිපති බලය බිෙ`දයි කියලා තියන භීතිය නිසා. ඒක තමයි ඇත්ත. ලංකාවේ මීඩියා හිතාගෙන හිටියේ මාලිංගගේත් පැවැත්ම තියෙන්නේ ටීවී රේඩියෝ පත්තර මත කියලා. නිළියකට දේශපාලනඥයෙකුට ගායකයෙකුට මීඩියා ගොඩක් වටිනවා වුණාට මෙතනදි මීඩියා වලට වටින්නේ මාලිංග වගේ මිනිස්සු . ආයෙත් පුරුදු විදිහට මීඩියා මාලිංගව හොයාගන යන්න පටන් ගත්තා. හැබැයි, මාලිංගගේ වයිඞ් බෝලයක් නෝබෝලයක් ෆුල්ටොස් එකක් දැක්ක ගමන් ආයේ මාලිව කොටු කරගන්න හදන්නේ අර කළිං තිබුණු ඇරියස් එක කවර් කරගන්න බලාගෙන. ඔවුන්ගේ අවිඥානය ඒ වෙනුවෙන් මෙහෙයවනවා කියලායි පේන්න තියෙන්නේ. ‘කැච් අතඇරියාට මැච් පරදින්නෑ’ කියලා කියපු කතාවට උඩදාගෙන ගහන්නේ ඒකයි.

කොහොම වුණත්, මේ කොදෙව්වේ අනන්‍ය ලක්ෂණයක් තියනවා. ඒ තමයි වඩාත් ප‍්‍රමුඛ අවශ්‍යතාව වෙන්නේ ‘මිනිහා කොච්චර වැඬේට අදාළ වැඩ කාරයෙක්ද’ කියන එක නෙවෙයි. දහම් පාසල් ගිහිං තියනවද, රුවුල කපනවද වවනවද කරාබු දානවද නහය විදලද අ`දින්නේ සාරියද ඔසරියද වමත්ද දකුණත්ද කොහේ එකෙක්ද ඉස්කෝලේ මොකද්ද වගේ නහුතයක් අතිරේක ප‍්‍රශ්න. අවසානේ දී වැඬේට අදාලව මිනිහා කොච්චර දක්ෂයෙක් වුණත් යටකී අතිරේක නහුතක් උවමනාවන් සංතෘප්ත කරන්න බැරි වීම නිසා හැරෙන හැරෙන අතේ ඒ මිනිහාව කපනවා. කපන්න කපන්න කතුරු මොට වෙන එක වෙනම කතාවක්. හැබැයි, කතුරු මොට වුණා කියලා කැපෙන කෙ`ද් හැමදාම මොටෙයියෝ දාන්නේ නෑ. පිහිය මොට වෙලා ඉවර වෙන කාලේ වෙනකොටම ක`ද බාල වෙලා කතාව ඉවර වෙනවා. ඊට පස්සේ අර ඥානසාර හාමුදුරුවෝ කියනවා වගේ අපේ රටට අබසරණ තමා.

ඇත්තටම වෙන්න ඕන දේ මිනිහා වැඩ කාරයා නම් පොඩි පොඩි දේවල් නොසලකා හැරලා ඉන්න ටිකේ ඒ මිනිහාගෙන් අවශ්‍ය වැඬේ ගන්න උත්සාහ කරන එක. හරියට අම්බානි කරනවා වගේ. වැඬේට අදාල මිල ගෙව්වා තමන්ගේ පිළ වෙනුවෙන් වැඬේ ගත්තා. ඊට පස්සේ මොනවද කරන්නේ කියන එක එයාට අදාල නෑ. දැන් ඉතිං කියයි විනයක් සීලාචාරකමක් නැතුව මොකා වුණත් මොකටද කියලා. මෙලෝ රහක් නැති ඵලක් හරයක් නැති අවිනයවත් අසීලාචාර මිනිස්සුන්ගේ දේවල් පවා ගාණක්වත් නැතුව ඉවසගෙන ඉන්න අපි වැඩකාරයෙකුගේ පොඩි පණ්ඩිතකමක් (උපරිමයකට යටත්ව* ඉවසුවාට පාඩු නෑ කියන එකයි මගේ අදහස. 

‘ගිරව් එළියේ ඉන්නකොට රිලව් බෙනේට රිංගලා. බෙනේ ගැන දන්නේ රිලව් නෙවෙයි ගිරව්’ කියලා මාලි කියලා තිබුණා. අවසාන වශයෙන් කියන්න තියෙන්නේ, මේ වනාන්තරෙන් එළියට ගිහාම ඔය කියන රිලව් විතරක් නෙවෙයි ගොඩක් අලි කොටි වලස්සු සිංහයෝ පවා පයිසෙකට මායිම් නොවෙන නිකම්ම නිකම් පංචස්කන්ධ විතරයි. සමහර මිනිස්සු ලෝක සිතියමේ ලංකාව තියන තැන හොයන්නෙත් සනත්ලා, මුරලිලා, සංගලා, මහේලලා සහ ‘පට්ට පණ්ඩිත’ මාලිංගලා නිසා කියලා මතක තියා ගන්න ඕනේ.

එතකොට ෆිට්නස්? ඔව්. ෆිට්නස් නැතුවනං ඉතිං බල්ලෙකුට ගලක් ගහගන්නවත් බැරි බව කොයි කවුරුත් වටහා ගෙන වැඩ කළ යුතුයි.

:: භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන් ::

Pre-Add

Tuesday, June 20, 2017

කුලය කියන්නේ යට ඇදුමක්


කුලය කියන්නේ ආයුධයක්. කුලය කියන්නේ ආභරණයක්. ආයුධයක් හරි ආභරණයක් හරි එතනින් එහාට පවතින්නේ කොහොමද කියන එක තීරණය වෙන්නේ ඒක ර`දන කෙනා මතයි. සරලව කීවොත්, කැත්ත කපන්නේ අත හරවන පැත්ත වගේම, තැල්ල හැඩ වෙන්නේ බෙල්ලේ තරමට. ‘යාපනේ ලේ කතාව’ කුලය ගැන ආසන්නම පොදු කතාව වුණාට, උතුරේ දකුණේ උඩරට පහතරට හැම තැනම හැමදාම ‘කුලය’ කියන්නේ කාරණයක්. කුලය කියන්නේ සාධකයක්.

කුලය නිර්මාණය වීමේ මූලිකම සාධකය වූණේ තමන්ගේ ජීවනෝපාය. ඒ අනුවල ගොවිතැන් කළ පිරිස් ගොවිගම ලෙසත් මසුන් මැරීමේ නිරත වූවන් කරාව ලෙසත් හැළි වළං මුට්ටි හදපු උදවිය කුඹළුන් ලෙසත් වෙන් වුණා. එහෙම ගත්තහම මෙම සමාජ තත්ත්වයන් හා වෘත්තීන් ඒ කාලයේදී නිසි බෙදීමකට අනුව සිදු වූ බවත් එවැනි බෙදීමක් සාධාරණ යැයි සිතීමට හැකි තරම් සාධාරණ නිර්ණායක තියනවා කියලත් පේන්න තියනවා.

ඒත්, නිදහස ලැබීමත් එක්ක විශේෂයෙන්ම නිදහස් අධ්‍යාපනය සහ අලූත් අලූත් වෘත්තීන් ව්‍යාප්ත වීමත් සමග කුලයට හිමි වෘත්තිය හෝ සමාජ අනන්‍යතාව සහ සමාජ යථාර්තයන් අතර වෙනසක් නිර්මාණය වීමට පටන් ගත්තා. ජිවිතේ එක් වරක් හෝ කුඹුරකට බැස නැති ගොවිගම මිනිසුන් ද මුහුදු හුළගක් හෝ නොවැදුණු කරාව පරපුරක්ද නිර්මාණය වෙන්නේ මේ සමගමයි. අද වෙනකොට කරත්ත කාරයාගේ පුතා අද කරත්ත පදවන්නේ නෑ. මැටි වැඩ වේවැල් වැඩ කියන්නේ බිස්නස් එකක්. නටන්නේ බෙර ගහන්නේ තාලේ තියන මිනිහා. බෙරවා ප‍්‍රභූ කී දෙනෙකුට නම් රදල පේරුවේ බෙරකාරයෝ මගුල් බෙර ගහනවද. මුල් යුගයේදී කුලීනයකු හා උසස් කුලයක පුද්ගලයින් දෙදෙනෙකු සම අසුන් නොගන්නා තත්ත්වයක් දකින්න තිබුණත් අද වන විට තත්ත්වය මත මිස කුලය මත ඔහු ආමන්ත‍්‍රණය කිරීම හෝ ගරු කිරීම කළ නොහැකියි. තව ටිකක් තේරෙන්න කියනවානම්, සාජන් කැප්ටන්ට සැලියුට් ගහනවා මිසක් සාජන් උසස් කුලේ කියලා අඩු කුලේ කැප්ටන් සාජන්ට සැලියුට් ගහන්නේ නෑ.
කුලවාදය බහුලවම හා ස්ථායීවම පැවති ඉන්දියාවේ පවා අද වන විට කුලවාදය පිළිබ`ද වෙනස් දැක්මක් ඇති වෙලා. ඉන්දීය ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේ පුරෝගාමිකු වුණු අම්බෙඞ්කාර් කියන්නේ කුලීනයෙක්. මායාවතී කියන කුලීන කාන්තාව කුලවතුන් බහුල උත්තර් ප‍්‍රදේශ් ප‍්‍රාන්තයේ අවුරුදු විස්සක් විතර මහ ඇමතිකම කළා. ලොක් සභා කතානායකවරියක් වුණු මීරා කුමාර් දාලිත් කුලේ. එයාගේ තාත්තා හිටපු ආරක්ෂක ඇමති කෙනෙක්. විසිවෙනි සියවස අවසන් වන විට ඉන්දීය රැුකියා නියුක්තිකයින්ගෙන් සියයට විස්සක් පමණ කුලීනයින්. ඒ රැුකියාවන් එකක් හෝ ඔවුන්ගේ කුලයට අනුව ඇත්ත වශයෙන්ම හිමි රැුකියාවන් නෙවෙයි. ඉන්දියාවේ, ‘ඒ’ ශ්‍රේණියේ රැුකියාවන් වල නිරත අයගෙන් දහයෙන් එකක් කුලීනයන්. ලංකාව සම්බන්ධයෙන් වුණත් මෙවැනි උදාහරණ  ඕනෑ තරම්. මේ කොදෙව්වෙත් මෙහෙම සංගණනයක් කළොත්, බොහෝ දේ දැනගන්න පුළුවන් වෙයි.

මහපොළවේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් කුලය පවතින්නම අවශ්‍යයි කියලා කවුරු හරි කල්පනා කරනවා නම්, මුලින්ම කරන්න  ඕනේ වෘත්තීය මූලික කුල සම්ප‍්‍රදාය නූතන රැුකියාවන් හා ගැලපෙන පරිදි ප‍්‍රතිසංශෝදනය කරන එක. සරල උදාහරණයක් විදිහට වර්තමාන වෛද්‍යවරයෙක් ගත්තහම ඔහු, අහිගුණ්ඨක ද බඩහැල ද බත්ගම ද බෙරව ද දේව ද ගොවිගම ද හන්නාලි ද හුණු ද කින්නරය ද නවන්දණ්ඩ ද පමුණු ද පණ්න ද පණික්කි ද පට්ටි ද පොර ද රදළ ද රජක ද රොඩිය ද කියන එක අදාල නෑ. දැන් එයා ඉන්නෝ දොස්තර කුලේ. නීතීඥවරුන්, ගණකාධිකරුවරුන්, මාධ්‍යවේදීන්, රියදුරන්, ගුරුවරුන්, ගොවියන්, කර්මාන්තකරුවන් හෝ පාලකයන් වගේ හැමෝම දැන් කුලක ගත වෙන්න  ඕනේ ඒ ඒ කාණ්ඩය ඇතුළේ.

(මේ කතාව අස්සෙම මීට සමපාතව හරි හරියට දුවන තව දෙයක් ගැනත් කියන්න  ඕනේ. ඒ, ඒ දෙක එකක් මිස දෙකක් නොවන නිසා. ඒ තමයි ආගම්වාදය සහ ජාතිවාදය. කුලවාදය මොනතරම් අප‍්‍රසන්න හා හිරිකිත අත්දැකීමක් ඇති කරනවද ඒ තරම්ම අප‍්‍රසන්නබවක් හා හිරිකිතයක් ජාතිවාදය හා ආගම්වාදය විසිනුත් සමාජයට දායාද කරනවා. අවාසනාවන්ත කාරණය, ආගම්වාදය හා ජාතිවාදය එවැනි සමාජ අප්පිරියාවක් බව කුලවාදය අප්පිරියාවක් ලෙස පිළිගන්න බොහෝ අය පිළිගන්න සූදානම් නොවීම. කුලේ සාධකයක් කරගන්නකොට ‘අනේ මේ  ඕවා යල් පැනපුවා’ ‘ ඕවා සමාජයට මහ විනයක්’ කියලා කියන්න කට අරින තරම් එඩිතර කමින් ජාතිවාදය හෝ ආගම්වාදය වෙනුවෙන් එඩිතර වෙන්නේ නෑ. සමහර විට ඒකට එක හේතුවක් වෙන්න පුළුවන් කුල ප‍්‍රශ්නෙදි තමන්ට අවාසි වුණාට ආගම්ජාති ප‍්‍රශ්නෙදි තියෙන්නේ තමන්ට තියෙන්නේ වාසියක් වීම. වාසිය කාට වුණත් දියුණු සමාජයකට නොහොබිනා දේ නොහොබිනාම බව නම් කිව යුතුමයි.)

‘වංසේ කබල් ගාමින් හිටපු අය’ට එහෙමත් නැත්තං කුලය තීරණාත්මකම සාධකයක් කරගෙන පුම්බගෙන හිටපු පැළැන්තිය ඉතා සීඝ‍්‍රයෙන් බි`ද වැටුණු බව පේන්න තියනවා. සාම්ප‍්‍රදායික කුලය, බලය, ධනය විශ්වාස කරගෙන වලව්වේ දොරකඩට වෙලා හාන්සි පුටුවේ දිගා වෙලා වංසේ නිසා හැම දේම උඩින් පාත් වෙනකල් බලාගෙන හිටපු පංතිය පහුකරගෙන ඊට පස්සෙන් හිටපු පංති- පැළැන්ති ඉස්සරහට ගිහිං. ඒක, ඉස්සරහටත් එහෙමම වෙනවා.

අවසාන වශයෙන් එකක් කියන්න අවශ්‍යයි. කුලය කියන්නේ යට ඇ`දුමක් වගේ එකක්. තමන්ගේ යට ඇ`දුම අනුන්ට පේන්න අ`දින්නේ නෑ. සමහරු ‘බ‍්‍රෑන්ඩඞ්’ නිසා ඒවා එළියට පේන්න අ`දින එක විලාසිතාවක් කරගෙන හිටියත්, ඒකේ සීමාව ඉක්මවා ගිය වහාම ඒ දර්ශනය අප‍්‍රසන්න හැ`ගීමක් ජනිත කරනවා.

භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්