Tuesday, June 20, 2017

කුලය කියන්නේ යට ඇදුමක්


කුලය කියන්නේ ආයුධයක්. කුලය කියන්නේ ආභරණයක්. ආයුධයක් හරි ආභරණයක් හරි එතනින් එහාට පවතින්නේ කොහොමද කියන එක තීරණය වෙන්නේ ඒක ර`දන කෙනා මතයි. සරලව කීවොත්, කැත්ත කපන්නේ අත හරවන පැත්ත වගේම, තැල්ල හැඩ වෙන්නේ බෙල්ලේ තරමට. ‘යාපනේ ලේ කතාව’ කුලය ගැන ආසන්නම පොදු කතාව වුණාට, උතුරේ දකුණේ උඩරට පහතරට හැම තැනම හැමදාම ‘කුලය’ කියන්නේ කාරණයක්. කුලය කියන්නේ සාධකයක්.

කුලය නිර්මාණය වීමේ මූලිකම සාධකය වූණේ තමන්ගේ ජීවනෝපාය. ඒ අනුවල ගොවිතැන් කළ පිරිස් ගොවිගම ලෙසත් මසුන් මැරීමේ නිරත වූවන් කරාව ලෙසත් හැළි වළං මුට්ටි හදපු උදවිය කුඹළුන් ලෙසත් වෙන් වුණා. එහෙම ගත්තහම මෙම සමාජ තත්ත්වයන් හා වෘත්තීන් ඒ කාලයේදී නිසි බෙදීමකට අනුව සිදු වූ බවත් එවැනි බෙදීමක් සාධාරණ යැයි සිතීමට හැකි තරම් සාධාරණ නිර්ණායක තියනවා කියලත් පේන්න තියනවා.

ඒත්, නිදහස ලැබීමත් එක්ක විශේෂයෙන්ම නිදහස් අධ්‍යාපනය සහ අලූත් අලූත් වෘත්තීන් ව්‍යාප්ත වීමත් සමග කුලයට හිමි වෘත්තිය හෝ සමාජ අනන්‍යතාව සහ සමාජ යථාර්තයන් අතර වෙනසක් නිර්මාණය වීමට පටන් ගත්තා. ජිවිතේ එක් වරක් හෝ කුඹුරකට බැස නැති ගොවිගම මිනිසුන් ද මුහුදු හුළගක් හෝ නොවැදුණු කරාව පරපුරක්ද නිර්මාණය වෙන්නේ මේ සමගමයි. අද වෙනකොට කරත්ත කාරයාගේ පුතා අද කරත්ත පදවන්නේ නෑ. මැටි වැඩ වේවැල් වැඩ කියන්නේ බිස්නස් එකක්. නටන්නේ බෙර ගහන්නේ තාලේ තියන මිනිහා. බෙරවා ප‍්‍රභූ කී දෙනෙකුට නම් රදල පේරුවේ බෙරකාරයෝ මගුල් බෙර ගහනවද. මුල් යුගයේදී කුලීනයකු හා උසස් කුලයක පුද්ගලයින් දෙදෙනෙකු සම අසුන් නොගන්නා තත්ත්වයක් දකින්න තිබුණත් අද වන විට තත්ත්වය මත මිස කුලය මත ඔහු ආමන්ත‍්‍රණය කිරීම හෝ ගරු කිරීම කළ නොහැකියි. තව ටිකක් තේරෙන්න කියනවානම්, සාජන් කැප්ටන්ට සැලියුට් ගහනවා මිසක් සාජන් උසස් කුලේ කියලා අඩු කුලේ කැප්ටන් සාජන්ට සැලියුට් ගහන්නේ නෑ.
කුලවාදය බහුලවම හා ස්ථායීවම පැවති ඉන්දියාවේ පවා අද වන විට කුලවාදය පිළිබ`ද වෙනස් දැක්මක් ඇති වෙලා. ඉන්දීය ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථා සම්පාදනයේ පුරෝගාමිකු වුණු අම්බෙඞ්කාර් කියන්නේ කුලීනයෙක්. මායාවතී කියන කුලීන කාන්තාව කුලවතුන් බහුල උත්තර් ප‍්‍රදේශ් ප‍්‍රාන්තයේ අවුරුදු විස්සක් විතර මහ ඇමතිකම කළා. ලොක් සභා කතානායකවරියක් වුණු මීරා කුමාර් දාලිත් කුලේ. එයාගේ තාත්තා හිටපු ආරක්ෂක ඇමති කෙනෙක්. විසිවෙනි සියවස අවසන් වන විට ඉන්දීය රැුකියා නියුක්තිකයින්ගෙන් සියයට විස්සක් පමණ කුලීනයින්. ඒ රැුකියාවන් එකක් හෝ ඔවුන්ගේ කුලයට අනුව ඇත්ත වශයෙන්ම හිමි රැුකියාවන් නෙවෙයි. ඉන්දියාවේ, ‘ඒ’ ශ්‍රේණියේ රැුකියාවන් වල නිරත අයගෙන් දහයෙන් එකක් කුලීනයන්. ලංකාව සම්බන්ධයෙන් වුණත් මෙවැනි උදාහරණ  ඕනෑ තරම්. මේ කොදෙව්වෙත් මෙහෙම සංගණනයක් කළොත්, බොහෝ දේ දැනගන්න පුළුවන් වෙයි.

මහපොළවේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් කුලය පවතින්නම අවශ්‍යයි කියලා කවුරු හරි කල්පනා කරනවා නම්, මුලින්ම කරන්න  ඕනේ වෘත්තීය මූලික කුල සම්ප‍්‍රදාය නූතන රැුකියාවන් හා ගැලපෙන පරිදි ප‍්‍රතිසංශෝදනය කරන එක. සරල උදාහරණයක් විදිහට වර්තමාන වෛද්‍යවරයෙක් ගත්තහම ඔහු, අහිගුණ්ඨක ද බඩහැල ද බත්ගම ද බෙරව ද දේව ද ගොවිගම ද හන්නාලි ද හුණු ද කින්නරය ද නවන්දණ්ඩ ද පමුණු ද පණ්න ද පණික්කි ද පට්ටි ද පොර ද රදළ ද රජක ද රොඩිය ද කියන එක අදාල නෑ. දැන් එයා ඉන්නෝ දොස්තර කුලේ. නීතීඥවරුන්, ගණකාධිකරුවරුන්, මාධ්‍යවේදීන්, රියදුරන්, ගුරුවරුන්, ගොවියන්, කර්මාන්තකරුවන් හෝ පාලකයන් වගේ හැමෝම දැන් කුලක ගත වෙන්න  ඕනේ ඒ ඒ කාණ්ඩය ඇතුළේ.

(මේ කතාව අස්සෙම මීට සමපාතව හරි හරියට දුවන තව දෙයක් ගැනත් කියන්න  ඕනේ. ඒ, ඒ දෙක එකක් මිස දෙකක් නොවන නිසා. ඒ තමයි ආගම්වාදය සහ ජාතිවාදය. කුලවාදය මොනතරම් අප‍්‍රසන්න හා හිරිකිත අත්දැකීමක් ඇති කරනවද ඒ තරම්ම අප‍්‍රසන්නබවක් හා හිරිකිතයක් ජාතිවාදය හා ආගම්වාදය විසිනුත් සමාජයට දායාද කරනවා. අවාසනාවන්ත කාරණය, ආගම්වාදය හා ජාතිවාදය එවැනි සමාජ අප්පිරියාවක් බව කුලවාදය අප්පිරියාවක් ලෙස පිළිගන්න බොහෝ අය පිළිගන්න සූදානම් නොවීම. කුලේ සාධකයක් කරගන්නකොට ‘අනේ මේ  ඕවා යල් පැනපුවා’ ‘ ඕවා සමාජයට මහ විනයක්’ කියලා කියන්න කට අරින තරම් එඩිතර කමින් ජාතිවාදය හෝ ආගම්වාදය වෙනුවෙන් එඩිතර වෙන්නේ නෑ. සමහර විට ඒකට එක හේතුවක් වෙන්න පුළුවන් කුල ප‍්‍රශ්නෙදි තමන්ට අවාසි වුණාට ආගම්ජාති ප‍්‍රශ්නෙදි තියෙන්නේ තමන්ට තියෙන්නේ වාසියක් වීම. වාසිය කාට වුණත් දියුණු සමාජයකට නොහොබිනා දේ නොහොබිනාම බව නම් කිව යුතුමයි.)

‘වංසේ කබල් ගාමින් හිටපු අය’ට එහෙමත් නැත්තං කුලය තීරණාත්මකම සාධකයක් කරගෙන පුම්බගෙන හිටපු පැළැන්තිය ඉතා සීඝ‍්‍රයෙන් බි`ද වැටුණු බව පේන්න තියනවා. සාම්ප‍්‍රදායික කුලය, බලය, ධනය විශ්වාස කරගෙන වලව්වේ දොරකඩට වෙලා හාන්සි පුටුවේ දිගා වෙලා වංසේ නිසා හැම දේම උඩින් පාත් වෙනකල් බලාගෙන හිටපු පංතිය පහුකරගෙන ඊට පස්සෙන් හිටපු පංති- පැළැන්ති ඉස්සරහට ගිහිං. ඒක, ඉස්සරහටත් එහෙමම වෙනවා.

අවසාන වශයෙන් එකක් කියන්න අවශ්‍යයි. කුලය කියන්නේ යට ඇ`දුමක් වගේ එකක්. තමන්ගේ යට ඇ`දුම අනුන්ට පේන්න අ`දින්නේ නෑ. සමහරු ‘බ‍්‍රෑන්ඩඞ්’ නිසා ඒවා එළියට පේන්න අ`දින එක විලාසිතාවක් කරගෙන හිටියත්, ඒකේ සීමාව ඉක්මවා ගිය වහාම ඒ දර්ශනය අප‍්‍රසන්න හැ`ගීමක් ජනිත කරනවා.

භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, June 13, 2017

මැච් එකට කළිං, ඇන්දොත් තක්කෙටම පරදිනවා


තරගයකට හරි ඡන්දයකට හරි එන්න ඕනේ තමන් පිළිබ`දවත්, තමන්ගේ ප්‍රතිවාදියා පිළිබ`දවත්, කාලය දීපය දේශය වගේ තත්ත්ව පිළිබ`දවත් නියමාකාර තක්සේරුවකින්. කෙනෙකුට ඒ තත්ත්වය හරියට තක්සේරු කර ගන්න බැරි වුණොත්, විශේෂයෙන්ම පවතින තත්ත්වය හමුවේ තමන් තමන් ගැන අධිතක්සේරුවකට ගියොත් අවසාන ප්‍රතිඵලය වෙන්නේ පරාජය හෝ පසුබැසීම. ඒ කියන්නේ, ඕනවට වඩා හිතට ගත්තොත් කකුල් දෙකෙන්වත් හිටගෙන ඉන්න එක අමාරු වෙනවා' කියන එක.

ගිය සතියේ තිබුණු ශ+රයින්ගේ කුසලාන පළමු පියවරේ ක්‍රිකට් තරගයේ දී අපි ඉන්දියාව පැරුද්දුවා. ඒත්, තරගෙට කළින් දවසේ ඉන්දීය නායක කෝලි කියලා තිබුණේ 'අපි ලංකාවත් එක්ක තියන තරගය සලකන්නේ පුහුණු තරගයක් හැටියට' කියලා. අන්තිමේදී ඔළුව උස්සාගන්න බැරි තරමටම වැදුණා. පැත්තකින් පිට්ටනියෙන්. අනිත් පැත්තෙන් මීඩියා. මතක ඇති ගිය අවුරුද්දේ අපි එංගලන්තෙට ගිහිං හෝදාගෙනම පැරදිලා ආවා. ඒ කියන්නේ හොදට කෑවා. එහෙ යන්න කළිං අපේ නායකයෙක් කීවා, 'අපි එංගලන්ත කණ්ඩායම පුදුමයට පත් කරනවා' කියලා. ඒ විතරක්ද. සමහර දේශපාලනඥයෝ ඡන්ද වලට ගියේ 'ගෙදර බුදියාගෙන හිටියත් මට නම් දිනන එක ගේමක්ම නෑ' කියලා. අන්තිමට ඇඩ්‍රස් නැති වුණා.

මහ රැජිනගේ මහ ගෙදර මහ ඡන්දේ ගිය සතියේ තිබුණා. තෙරේසා මේ අගමැතිවරිය ඡන්දෙට ගියේ පාර්ලිමේන්තුවේ බලය තවත් ශක්තිමත් කර ගන්න කියලා හිතාගෙන. එයා හිතුවා දැනට නියෝජනය වෙන ජනප්‍රියත්වයට වඩා ජනප්‍රියත්වයක් පාර්ලිමේන්තුවෙන් එළියේ මහපොළවේ ඇති කියලා. ඒත් කතාව අවසන් වුණේ, හිතපු නැති විදිහට. මේ වගේ උදාහරණ ඕන තරම්. අහලා තියනවනේ හාවාගෙයි ඉබ්බාගෙයි කතාව. හාවා ඉබ්බාව අවතක්සේරු කරලා තමන් ගැන හිතපු තරම කොච්චරද කියනවා නම් දිනුම් කණුව පෙනි පෙනී හාවා නිදියා ගත්තා. අවසානේ අත්වුණේ ඓතිහාසික පරාජයක්. බොක්සිං තර`ගයක දී ඔබ ඉස්සරහා ඉන්න ප්‍රතිවාදී ක්‍රීඩකයාගේ ඉතිහාසයවත් පෙර වාර්තාවන්වත් ඔබට වැඩක් නැහැ. වැදගත් වෙන්නේ, මේ වළල්ල ඇතුළේ අද මේ මොහොතේ තරගයේ දී කොයිතරම් දුරට හො`දට සෙල්ලම් කරනවද කියන එක විතරයි. කොයි තරම් දක්ෂ පිතිකරුවෙකුට වුණත් දැවී යන්න උවමනා වෙන්නේ එක දුර්වල පහරක් විතරයි. කොච්චර වේගෙන් දිව්වත්, පරාජය වෙන්න තත්පරෙන් සීයෙන් පංගුවක වෙනසක් ප්‍රමාණවත්.

ඔබ හමුවේ ඉන්නේ ඉතා ප්‍රබල ප්‍රතිවාදියෙක් නම් ඔබ කල්පනාකාරී වෙන්න අවශ්‍යයි. හැබැයි, ඔබ හමුවේ ඉන්න ප්‍රතිවාදියා එතරම් ප්‍රබලයෙක් නෙවෙයි නම්, ඔබ ඊටත් වඩා කල්පනාකාරී විය යුතුයි. ඒ ඇයි දන්නවද. ප්‍රබලයෙක් හමුවේ පැරදුණොත් ඉවසාගන්න පුළුවන්. ඒත්, දුබලයෙක් හමුවේ පැරදුණොත් ඒ ලැජ්ජාව පවා ඉවසාගන්න අමාරුයි. ඒ නිසා, කිසිම වෙලාවක අතීතය හෝ පෙර අත්දැකීම් අනුව කෙනෙක් දුබල වූ පමණින් සටනක දී ඔහු දුබලයෙක් සේ නොසලකා හරින්න එපා. ඔබේ ප්‍රතිවාදියා අවතක්සේරු කරන්න එපා. ඔබ කොච්චර ලොකු වුණත් ඔබ ඉස්සරහා ඉන්න කෙනා යම් මොහොතක ඔබව අභිබවා යන්න පු`ථවන්.

ඒ වගේම, ඔබ ඉස්සරහා ඉන්න කිසිම කෙනෙක් ඕනවට වඩා අධිතක්සේරු කරලා කිසිම වෙලාවක තමන්ව අවතක්සේරු කරන්න යන්නත් හො`ද නෑ. එයා ලොකු බවත් තමන් පොඩි බවත් අනවශ්‍ය තරමට කල්පනා කරනවා කියන්නෙම අපි අනෙකාට අපිව පරද්දන්න දොර ඇරලා දෙනවා කියන එක. එයා අරයටත් ගැහුවා, මෙයාටත් ගැහුවා ඒ නිසා මට ගහන එක එච්චර දෙයක් නෙවෙයි කියලා කල්පනා කළොත්- ඇත්තටම එයා අපිට ගහන්න කළින්ම අපි අපිටම ගහගෙන ඇදගෙන වැටෙනවා වගේ බලාගෙන ඉන්නකොට අපි පරදිනවා. මොන කෙරුම්කාරයෙක් ඉස්සහා වුණත්, මොන ජගතෙක් ඉස්සරහා වුණත් බය නැතුව හිට ගන්න. මතකනේ, අයිපීඑල් අවසාන තරගේ මතකනේ. හැමෝම කීවේ අයිපීඑල් මැච් එකක ලකුණු 128ක් කියන්නේ "ගන්න දෙයක් නෑ" කියලා. ඒත් අවසාන උත්තරේ වුණේ ආත්ම විශ්වාසය සහ සටන්කාමීබව හමුවේ "128 කියන්නෙත් ලොකු ඉලක්කයක්" වුණා. මෛත්‍රී ජනවාරි අට ඡන්දය දිනන්නේ ඒ මොහොතේ වඩාත්ම බලවත්ව හිටපු ප්‍රතිවාදියෙක් අභිබවමින්. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ට්‍රම්ප් ඇමිරිකාවේ සුක්කානම අතට ගත්තේ ඒ මොහොතේ වඩාත්ම බලවත් බලවේග පරාජය කරමින්.

කොයිතරම් අමාරු මැච් එකක් වුණත්, අමාරුවට අරගෙන අතාරින්නත් එපා. මොන වෙලාවක හරි දිනන්න චාන්ස් එකක් එන්න පුළුවන්. ඒ වෙනකල් සටන් කරන්න. කිසිම මැච් එකක් පටන් ගන්න කළිං ලේසියට අරගෙන අ`දින්න එපා. තක්කෙටම පරදිනවා.

භාරත ප්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, June 6, 2017

තරවටු කරලා හදාගත්තේ නැත්තං, මුරට ඉන්න මුර බල්ලෝ දඩාවතේ යනවා.

අපි කවදාවත් හරිහමං පාඩමක් ඉගෙන ගන්න ජාතියක් නෙවෙයි. හො`දම උදාහරණය තමයි, එකම මන්ත්‍රී පළවෙනි වාරේ හුරේ දාලා කවුන්සිලේකට යවලා ඊට පස්සේ මිසින් වුණාම මන්ත්‍රී හාමුදුරුවන්ගේ පරම්පරා තුන්සීයක් විතර ආපස්සට සෙනෙහසින් මතක් කර කර ඉන්න අපි, ඊළ`ග ඡන්දෙදි ආයේ වාරයක් ඒ උන්නැහේම පෙරටත් වඩා හයියෙන් හුරේ දාලා ඒ කනුන්සිලේටම හෝ ඊට වඩා උසස් එකකට යවනවා. ඊට පස්සේ.. පෙරටත් වඩා සෙනෙහසින් ආයේ අර හාදයාගේ පරම්පරා සිහි කර කර ඉන්නවා. බැරිවෙලාවත් කෙනෙක් අයින් වුණොත්, අපි එයාගේ ආදේශකයක් හැටියට යවන්නේ ඊට එහා ගිය කෙනෙක්.
මේ යන අත දිහා බලපුවහම එකක් කියන්න පුළුවන්. ඒ තමයි, අපි මාර සුන්දර ලෝකයක් හෙට හදමු කියලා මොනතරම් කයිවාරු ගැහුවත් යෝජනා කළත් එයාලා වගේම අපිත් ඒ හෙට කියන දවස උදා වෙනකල් ගත කරන අද දවසේ හැසිරෙන්නේ අන්ත චාටර් විදිහට.

පිළිගන්න අකමැති වුණත්, මතක තියා ගන්න අවශ්‍ය දේ තමයි ජනතා නියෝජිතයෝ ඔහොම වෙලා තියෙන්නේ අපේ වරදින්ම තමයි කියන එක.

ඇමරිකාවේ ජනාධිපතිට පුරවැසියෙක් නම කියලා කතා කරනකොට 'ඇයි අපිට එහෙම බැරි' කියලා අපෙන් අහන අයම මෙහෙදි ප්‍රාදේශීය සභා අපේක්ෂකයින් ඉස්සරහදි පවා මැතිතුමා, සර්, මැඩම් වගේ ඒවා කිය-කියා ඇඹරෙනවා. දේශපාලනඥයා පට්ට හොරෙක් කියලා කෑ මොර දෙන දේශපාලන බජාර් එකේ චණ්ඩි, ඒ කියන දේශපාලනඥයින්ම හමුවුණාම පස`ග පිහිටුවලා වදින අපූරුව බලාන ඉන්නත් හරි ආසයි. ඒ විතරක් නෙවෙයි, මේ සිස්ටම් එක වෙනස් කරනවා කියලා පරසක්වල අත ගහලා දිවුරලා නාම යෝජනාවට ලෙයින් අත්සන් කරපු අය දැන් කොහොමද... (දැන් ඉතිං මේක කියවන ගමං ඔයා වුණත් කල්පනා කරන්නකෝ ඔයා කියපු දේවල් සහ දැන් කරන දේවල්). මේ අවුරුද්දේ ලක්ෂ පන්සීයක වාහනේකට කුරුමාණම් අල්ලන එයාලාගේ ලබන අවුරුද්දේ කුරුමාණම ලක්ෂ හයසීයක විතර වාහනේකට. ඒ විතරක් නෙවෙයි, යාන වාහන ගේ දොර ඉඩ කම් හරකා බාන වතු පිටි ඇදුම් පැළ`දුම් ආදී නානාවිධ දේ ගැන තත්ත්වයත් ඒකම තමයි.

දැන් අපි මොකද්ද කරන්න ඕනේ. අපිට කරන්න පුළුවන් මොනවද. අනවශ්‍ය පණ්ඩිත වැඩ කරන්න ගිහිං ඇණගන්නවට වඩා වැල යන අතට මැස්ස ගහලා දෙන දෙයක් කාලා වෙන දෙයක් බලාගෙන ඉන්න එක ශරීර සෞඛ්‍යයට කොච්චර හොදයිද කියලා හිතෙයි.

මේ සිස්ටම් එක වෙනස් කරවීම වෙනුවෙන් පාලකයින් දක්කන්න ඔබටත් මටත් කරන්න පුළුවන් වැඩ කීපයක් තියනවා. පළවෙනිම දේ තමයි ඡන්දෙත් දීලා කන්න අ`දින්නත් දීලා අපි විසින්ම හදාවඩාගන්න ඔය දේශපාලනඥයින් ඉස්සරහා දෙකට තුනට නැමිලා ඇඹරිලා පින්සේණ්ඩු වෙන එක නතර කරන්න. මොකද එයාලත් කියන විදිහට එයාලා අපේ සේවකයෝ මිසක් එයාලා අපේ හාමුලා නෙවෙයි. ඊළ`ග දේ තමයි බත් පැකට් එකටයි, ටකරමටයි, අරක්කු බෝතලේටයි හෘදය සාක්ෂිය පාවා නොදී විලි ලැජ්ජාවක් නැතිව 'මේ ඉන්නේ අපේ පළාතේ මන්ත්‍රී' කියලා ඇගිල්ල දික්කරලා පෙන්නන්න පුළුවන් මිනිහෙකුට ඡන්දය දෙන්න. අපි වෙනුවෙන් අපිව නියෝජනය කරන්න පුළුවන් කෙනෙක්. ඒ කියන්නේ, සල්ලි තියන ඉඩම් හිමි වැවිලි කරුවෝ හරි උඩින් යන අහවලාගේ පුතා වුණු අහවල් වලව්වේ හරි අහවල් පරම්පරාවේ හරි අය නෙවෙයි. එහෙමයි කියලා අපේ මන්ත්‍රී අපේ කරේ අත දාන, බඩට ගහලා නහය මිරිකන මොඩල් එකේ කෙනෙක් වෙන්න අවශ්‍යත් නෑ.

අනෙක් අතට පක්ෂ වලට ලාංඡන වලට වැ`ද පුදාගෙන නිධන් රකිනවා වගේ පුද පූජා කරගෙන පිදේණි දීගෙන හිටියට දේවල් පහළ නොවෙන බව සිහියේ තියාගන්න වෙනවා. කේවල් කිරීමේ බලය, හෙට්ටු කරන බලය විතරක් නෙවෙයි බාල්දු කරන හයියත් අපි අපේ අතට ගන්න වෙනවා. අපි ඒ හයිය පෙන්නන්න ඕනේ. යං ජෙනරේෂන් එකේ අපිට උවමනා වෙන්නේ මන්ත්‍රී කෙනෙක් දැක්කම කකා ඉන්න ප`ිගාන පැත්තකින් තියලා නැගිටින පුරවැසියෙක් නෙවෙයි, තමන්ව දකිනකොට පාලකයෙක් වුණත් නැගිටින පුරවැසියෝ වෙන්න. ඒක මේ කියන තරම් ලේසි නෑ. හැබැයි ඔබ හිතන තරම් අමාරුත් නෑ. ඔයිට වඩා ලොකු චණ්ඩි දණ ගස්සලා අපිට උවමනා වැඩ කරගත්ත ජාතියක් අපි. ඒ කොන්ද කැඩුවේ ඔය කියන පාලකයෝම තමයි. හැබැයි, දැන් අපේ පරම්පරාවට අවස්ථාවක් තියනවා. ඒ මොකද්ද. පරම්පරා ගාණක් තිස්සේ හිමින් හිමින් කඩාගෙන ආපු කොන්ද කෙළින් කරගෙන ආයේ නැගිටින එක.

දැන් බලන්නකෝ මේ කතාව. මේකයි කළිං කතාවයි ගැලපෙනවද කියලා මං දන්නෑ.

ඒත්...
ගෙවල් වල මුරට ඉන්න මුර බල්ලෝ හරියට හීලෑ කරලා තරවටු කරලා හදාගත්තේ නැත්තං දඩාවතේ යනවා. දඩාවතේ යන බල්ලෙක් එක පාරක් වත්ත ඇතුළට එනකොට, රවලා ගොරලා බුරලා හපන්න පණිනකොට ගඩොල් බාගයක් අරන් දමලා ගැහුවානම් එක පාරක් දෙපාරක් මෙහෙම කරන්න ඇවිත් ඌ වෙන අතක් බලාගන්නවා. හැබැයි, බල්ලා වත්තට එනකොට රවලා ගොරලා බුරලා හපන්න පණිනකොට අපි ඌව හුරතල් කරනවානම් හරි ඌට භය පක්ෂපාතීව පැත්තකට වෙලා ඉන්නවානම් හරි බල්ලා සෙල්ලං දාන්නේ ගෙදර කොල්ලාටත් වඩා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඊළග වෙලාවේ බල්ලා වත්තට එනකොට අපි පාරේ අයින් වෙලා හිටියේ නැත්තං ඌ අපිව හපන්නත් බැරි නෑ. එහෙම නැත්තං ගෙදර ඇෙ`ද් නිදාගෙන ඉන්නකොටත් ඌ අපිව හපන්න වුණත් පුළුවන්.

~ භාරත ප්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Mawbima 2017-06-06

Tuesday, May 30, 2017

ගොසිප් වල පැවැත්මක් තියෙන්නේ. රෙද්දක් ගැලෙව්වොත් තමයි..


ගොසිප්. ගොසිප් කියන්නේ අද වෙනකොට නිව්ස් වලටත් වඩා ලොකු හිට් එකක්. ගොසිප් හැදෙන්නේ පැතිරෙන්නේ කාටවත් හිතන්න බැරි වේගෙන්. හිතන්න බැරි මිනිස්සු හිතන්න බැරි සිද්ධි මූලික කරගෙන. ඒත් ගොසිප් කියන්නේ ආකාශ්මිකව හැදෙන දේවල් නෙවෙයි. ඒකටත් කොහේ හරි මුලක් තියෙන්න ඕනේ. මේ ඔබ කියවන්න පටන් ගන්නේ ගොසිප් සයිට් / ගොසිප් පේජ් ඇඩ්මින් කෙනෙක් එක්ක අපි කරපු කතාබහක්.

1. ඇයි ගොසිප් සයිට් එකක් පටන් ගත්තේ?
• විශේෂ අරමුණක් ඇතිව. ප්‍රධාන ව්‍යාපෘතියක කොටසක් හැටියට.

2. මොකද්ද ඒ ව්‍යාපෘතිය?
• අපි ඒක අතෑරලා ඊළ`ග එකට යං. දැනට ලියාගන්නකෝ දේශපාලන වැඩක් කියලා.

3. ඇත්තම කීවොත් ඔයාගේ ගොසිප් සයිට් එකක් පටන් ගත්තේ මඩ ගහන්නද කඩේ යන්නද?
• මඩ ගහන්නවත් කඩේ යන්නවත් නෙවෙයි. දේවල් දැනගන්න කැමති අයට ඒ දේවල් ලබා දෙන්න. අපිට අවශ්‍ය වෙන්නේ අපිව කියවන අපිත් එක්ක ඉන්න පිරිසක්. ඒ එක එක නිව්ස් එක, එක එක්කෙනාට මඩ හැටියට හරි කඩේ යනවා හැටියට හරි තේරුම් ගනියි.

4. ගොසිප් කියන්නේ අඩනිරුවත්- නිරුවත් හරි රූප, පවුල් ප්‍රශ්න, අනියම් සබදතා වගේ ඒවාද?
• නෑ කොහොමවත්ම නෑ.

4.1 වැඩිපුරම ගොසිප්වල තියෙන්නේ ඒවනේ
• ඔව්. ලංකාවේ ගොසිප් කියන්නේ ඔබ ඔය කියන ඒවාට තමයි. අපි වැදගත් අභ්‍යන්තර තොරතුරක් කීවොත් හරි වෙනත් වැදගත් ගොසිප් එකක් හරි කීවොත් ඒකට තියෙන්නේ වීව්ස් දහයයි විස්සයි. හැබැයි අර ජාතියේ කාගේ හරි අඩනිරුවත් ෆොටෝස් ටිකක්, නිරුවත් වීඩියෝ එකක් වගේ දැම්මොත් උණු කැවුම් වගේ යනවා. ඒ රෙද්ද ගැලවෙන එක අස්සේ තියන රස තමයි හොයන්නේ. ඒ නිසා ගොසිප් වලටත් රෙද්දක් ගැලෙව්වොත් තමයි පැවැත්මක් තියෙන්නේ.

මිනිස්සු මැරෙන ඒවා දූශණය වෙන ඒවා ගහන්න අපි ආසා නෑ. හැබැයි සෙක්සි කෙල්ලො ගැන ගහනවා. සෙක්සි කෙල්ලගෙන් ලැඛෙන මානසික ආශ්වාදය හොදයි මීනී දැකලා, රේප් සීන් දැකලා ගන්න ආශ්වාදයට වඩා. හැබැයි ඒකෙත් සීමාවක් අපි තියාගෙන ඉන්නේ.

අපිත් දැකලා තියනවා, සමහර දැවැන්ත මාධ්‍ය ජාල ආශ්‍රිතව පවත්වාගෙන යන ගොසිප් සයිට් පවා තියනවා ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම භාවිත වෙන්නේ වැඩිහිටියන්ට පමණයි වෙබ් අඩවි වගේ. ගොසිප් සයිට් වලත් කොලිටිය තීරණය වෙන්නේ අපි පාවිච්චි කරන ෆ්ලැට්ෆෝර්ම් එක මත නෙවෙයි, ඒ කම්ප්‍යුටර් එක ඉස්සරහා ඉන්න මනුස්සයගේ සහ එයා පිටිපස්සේ ඉන්න කෙනාගේ ටේස්ට් එක අනුව.

ජනප්‍රිය නිළියක් ඉන්නවා. එයාගේ තොරතුරු
ගොසිප් වලට එවන්නේ එයා හීනෙකින්වත් නොහිතන කෙනෙක්.

5. අපි අහලා තියනවා සමහරු කියවලා ගොසිප් ගස්සගන්නවා කියලා. ඒක ඇත්තද?
• අනිවාර්යෙන්ම. ඕන තරම් කට්ටිය අපිට එහෙම කතා කරනවා. මේක ගහලා දෙන්න කියනවා. තමන්ගේ ඒවා වගේම තමන්ගේ වඩාත් සමීපතම අයගේ ඒවත් එහෙම එවනවා. එකට බත් එක කන, එකට හිටපු අය, අම්මා තාත්තා වගේ විස්වාස කරන අය මෙහෙම කරනවා.

ආසන්නම සිද්ධියක් වුණු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් ගැන ලීක් වුණා කියන වීඩියෝ එකක් අපිට එවන්නම්, ඒක සයිට් එකේ දාලා දෙන්න කියලා එයාගේ සමීපතම ගෑණු කෙනෙක් අපිට කීවා. ඒ වෙනකොටත් ඒක අපිට ලැබිලා තිබුණාත් අපි ඒක ගැහුවේ නෑ. මේ ළ`ගදි විවාහය බි`ද වැටුණු නිළියක් සහ තවත් නළුවෙක් සම්බන්ධ අතිශය පුද්ගලික ඡායාරූප අපිට එව්වා ඒ දෙන්නාම හීනෙකින්වත් නොහිතන කෙනෙක්.
6. තමන්ගේ ඒ වගේ දේවල් ඇයි දෙන්නේ?
ඔය රෙදි ගැලවෙනවා කියන එක අවුල්වැඩක් වෙන්නේ ලැජ්ජා වැඩක් වෙන්නේ අපිටනේ. හැබැයි, මේ රෙදි ගැලවෙන එකේ තියනවා ලොකු මාර්කට් වැලිව් එකක්. ඒකෙන් අලුත් පාරවල් විවෘත වෙනවා. කවුරුත් අ`දුරන්නැති ගෑණු මිනිස්සුන්ට එක රැයකින් ජනප්‍රිය වෙනවා නම් තියන හොදම ටූල් එක තමයි ගොසිප්. ඒ නිසා, තමන්ගේ අතිශය පුද්ගලික ඡායාරූප සහ වීඩියෝ පවා ගොසිප් වලට දෙන අය ඉන්නවා. ලක්ෂ ගාණක ටෙලිවිෂන් ඇඩ් දාලා ගන්න බැරි මයිලේජ් එකක් එක ගොසිප් එකකින් ගන්න පු`ථවන්.

7. ඒ කියන්නේ සමහරු ගොසිප් ගහලා දෙන්න කියලා සල්ලි එහෙමත් දෙනවද?
• දැනට අපි සල්ලි වලට ගොසිප් ගහන්නේ නෑ. ඇත්තටම අපිට සල්ලි ඕනේ නෑ. ඒත් නැගලා යන ගොසිප් සයිට් එකක් කියන්නේ සල්ලි ආකරයක්. හො`ද බිස්නස් එකක්. සල්ලි විතරක් නෙවෙයි, වෙන දේවල් පවා ඔෆර් කරලා තියනවා.

ඒ මොනවද?
• තමන්ගේ ෆැන් බේස් එක වැටුණු නිසා අවස්ථාවල් අඩුවෙලා තිබුණු නිළියක් එයාගේ ෆොටෝ ෂූට් එකක රෂර්ස් අපිට දීලා කිව්වා, zමේක ගහලා ලොකු රීච් එකක් අරගෙන දෙන්නZ කියලා. මම විහිළුවට වගේ ඇහුවා zමොකද්ද අපිට තියන වාසියZ කියලා. zඇ`ග තමයි ඉතිංZ කියලා ප්‍රතිචාරයක් හම්බුණේ. ඒකත් විහිළුවක් වෙන්න ඇති. ඒත්... මහා කම්පාවක් ඇති වුණා.

8. ඔබේ අතට එන තොරතුරු, ෆොටෝස්, වීඩියෝස් පාවිච්චි කරලා පුද්ගලයින් බ්ලැක්මේල් කරලා තියනවද?
• නෑ. කරලාත් නෑ, කරන්නෙත් නෑ. ගොසිප් සයිට් කරනවා කියන්නේ පාතාල වැඩක් නෙවෙයි. කොච්චර ගොසිප් කළත් අපිට තියනවා ආචාරධර්ම. අපි ඒවා ආරක්ෂා කරනවා. අපිට බෑ ඒ තරම් පහළට වැටෙන්න.

9. ගොසිප් කරන්නේ රස්සාවක් හැටියද විනෝදාංශයක් හැටියටද?
• අපි නම් ඒ දෙකටම නෙවෙයි. මම කලින් කීවනේ, මේක ලොකු ව්‍යාපෘතියක පොඩි කෑල්ලක්. හැබැයි මම කළින් කීවා වගේම රස්සාවටත් ගොසිප් කරන්න පුළුවන්. අපි දන්න එහෙම අයත් ඉන්නවා.

10. අපි දැකලා තියනවා, ඉස්සරහා හ`දුන්කූරු විකුණන ගමං පිටිපස්සේ කසිප්පු විකුණනවා. මේ ගොසිප් සයිට් කියන්නෙත් වෙන බිස්නස් එකක ෆෙක් ෆෙස් එකක්ද
• මේ වැඩේ අපි කරන්නේ නිශ්චිත අරමුණක් වෙනුවෙන්. ඒ තමයි තොරතුරු දැනුම් දෙන එක. ඒ තොරතුරු කලු ද සුදු ද වෙන පාටක්ද කියන එක කියවන කෙනා අනුව තීරණය වෙන්නේ. ඒත් අපි මේ කරන්නේ එක එක තත්ත්ව කළමණාකරණය කරන්න, දේවල් උඩට ගන්න දේවල් යට ගහන්න ගොසිප් පාවිච්චි කරන එක. ඇත්තටම කීවොත් අපි zගොසිප් යූස් කරනවාZ.

11. පහුගිය දවස් වල අන්තර්ජාලය කළඹපු අර සරාගීම නීතිවේදිනිය කියන නිව්ස් එක ප්ලෑන් කරපු එකක්ද?
• නෑ. ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම අහම්බයක්. ප්ලෑන් කරානම් ඒක ඔය තරම් වැඩ කරන්නේ නෑ. ලංකාවේත් ඉන්නවා සොෂල් මීඩියා හිට්ස්. මෙලීසා කියන්නේ ඉන්ස්ටර්ග්‍රෑම් එකේ එහෙම කෙනෙක්. අපි ඒ නිව්ස් එක ගහපු අරමුණ ඉශ්ඨ වුණා. ඒකේ වක්‍රාකාර ප්‍රතිලාභයක් හැටියට අපිට වඩා ඇයට ලොකු අවස්ථාවක් උදා වුණා. අපි දන්න හැටියට දැන් මෙලීසාට දේශපාලන පක්ෂවලින් ලන්සු එන තරමට එයා ජනප්‍රියයි. ඒක zවින් වින්Z නිව්ස් එකක්.

12. ඒත් ඇයි ඇයගේ මාස අටක් පරණ ෆොටෝස් පාවිච්චි කරලා නිව්ස් එකක් ගැහුවේ?
• ඒක මට පත්තරේට කියන්න බෑ.

13. ගොසිප් වලට අවශ්‍ය මූලාශ්‍ර හොයා ගන්නේ කොහෙන්ද?
• දේශපාලනඥයෝ, එයාලා ල`ග ඉන්න අය, පත්තරවල අය, ෆොටෝග්‍රැෆර්ස්ලා, වීඩියෝ කැමරාශිල්පීන් වගේ අය ඉදලා ත්‍රීවීල් රියදුරන් වෙනකල් හැමෝම අපි සම්පත්දායකයෝ හැටියට පාවිච්චි කරනවා. අද වෙනකොට ගොඩක් ඒවා උදේ නැගිටලා බලනකොට අපේ ඊමේල් එකේ හරි ෆෙස්බුක් ඉන්බොක්ස් එකේ හරි තියනවා.

14. ගොසිප් මුවාවෙන් පුද්ගලික ඒරියස් එහෙමත් කවර් කරගන්නවා නේද?
• නෑ. අපිට පුද්ගලික එරියස් තියනවා නම්, අපි නොකරනම දේ තමයි ගොසිප් ගහන එක. ගොසිප් ගහනවා කියන්නේම අනවශ්‍ය ප්‍රසිද්ධියක් එනවා. ඒ කෙනාට වේදිකාවක් නිර්මාණය වෙනවා. අපි තරහාකාරයෝ හිට් කරන්න ඕනේ නෑනේ නේද.

15. මේ වෙනකල් ගොසිප් නිසා හම්ඛෙලා තියන ලොකුම පුද්ගලික ලාභප්‍රයෝජනය මොකද්ද
• හ්ම්ම්ම්. ඔව් තියනවා. මම ගහපු ගොසිප් බස් වලදි කෝච්චි වලදි මටම පෙන්නනවා. අදත් හවස යනකොට එහෙම වෙනවා. හෙටත්. ඒ තෘප්තිය තමයි ලොකුම ප්‍රතිලාභය.

16. වෙබ් මාධ්‍යකරණය හරි මාධ්‍යකරණය ගැන හරි කොහෙන් හරි ඉගෙනගන තියනවාද?
• නෑ. මම එහෙම ඉගෙන ගෙන නෑ. මට එහෙම ඉගෙන ගන්න උවමනාවකුත් නෑ. ඇත්තටම මම කියන්න ඕනේ මම කැමති නෑ මම වෙබ් මාධ්‍යවේදියෙක් කියනවාටවත්.

17. ඔයා කියන්නේ ඔයා මාධ්‍යවේදියෙක් කියලද. එහෙම නැත්තං වෙන කවුරුහරිද
• නෑ. මම මාධ්‍යවේදියෙක් නෙවෙයි. මම ව්‍යාපෘතියක කොටස්කාරයෙක්.

18. දන්නවද ඔබ කරන දේ ඉතිහාසය ගැන?
• ඒක හොයලාත් නෑ. අපිට වැදගත් වෙන්නේ ඉස්සරහට මොනවද වෙන්නේ කියන එක. මම හිතන විදිහට ලංකාවේ මිනිස්සුන්ට වැරදිලා තියෙන්නේ මොකක් හරි කරන්න ගිහාම ඒකේ අගමුල අම්මා තාත්තා හොයන එක. ඒවා හොයලා ඉවර වෙනකොට වැඩේ ෆේල්වෙලා. එහෙම හොයන්න උවමනා වෙලා නෑ.

19. දේශපාලන වැඩ වලට සම්බන්ධද?
• ඔව්. ඒ ඇති.

20. මාධ්‍ය කීවහම භාෂාව සම්බන්ධයෙන් වැඩි අවධානයක් තියන මාධ්‍යයක්. හැබැයි දැන් ගොසිප් සයිට් වල තියෙන්නේ රස්තියාදුකාර භාෂා භාවිතයක් නේද. ඒ ගැන මොකද්ද අදහස?
• මම පුද්ගලිකව ගොසිප් වලට රස්තියාදු භාෂාවක් පාවිච්චි කරන්නේ නෑ. හැබැයි අපේ ලිවීමේ ව්‍යාකරණ වැරදි ඇති. අපිට ඕනේ තොරතුරු සන්නිවේදනය කරන්න. අද වෙනකොට සාම්ප්‍රදායික මාධ්‍යය සමහරක් භාෂාව පාවිච්චි කරන්නේ ඔය කියන රස්තියාදු පන්නයටත් එහා විදිහට බව අපිට පේනවා. ඔබට මතක ඇතිනේ හිටපු මුදල් ඇමතිතුමා අයවැය කියවපු විදිහ. වැරදි වැරදි කියෙව්වාට අය වැයේ තියන වලංගුභාවය අඩුවුණේ නෑනේ. මේ භාෂාව සන්නිවේදන මාධ්‍යයක්. මම කියන එක ඔයාට තේරෙනවා නම් ඒ ඇති.

21. ගොසිප් සයිට් ලංකාවේ නිව්ස් කොලිටි එක විනාස කළා සහ එහෙම කරමින් ඉන්නවා නේද
• මම හිතන්නේ ලංකාවේ නිව්ස් සයිට් ගොසිප් ගහන්න ගිහිං තමයි නිව්ස් එයාලාම එයාලගේ කොලිටි එක නැති කරගත්තේ.

22. මම කීවොත් දැන් ගොසිප් නිව්ස් කියලා ජාති දෙකක් නෑ. නිව්ස් කියන්නේ ගොසිප් ගොසිප් කියන්නේ නිව්ස් කියලා. ඔයා එක විග්‍රහ කරන්නේ කොහොමද
• නිව්ස් වලින් කරන්නේ මතුපිටින් අතගාන එක. ගොසිප් වල කරන්නේ ඒකේ තියන ඇතුල් පැත්ත පෙන්නන එක. රෝස්වුඩ් දැව විකුණපු කතාව නිව්ස් වලට දැම්මහම ඒවා විකුණුවේ කවුද කාටද කීයකට මොනවද ඒවගේ තියන සම්බන්ධතා කියලා හොයන එක තමයි අපේ වැඩේ.

23. විමර්ෂණ ප්‍රවෘත්තිකරණය කියන්නේ ඕකට. ඔය ගොසිප් නෙවෙයි නේද?
• හරි. ඉන්වෙස්ටිගේටිව් ජර්නලිස්ම් කියන එක තමයි. ලංකාවේ මීඩියා ඉන්වෙස්ටිගේටිව් ජර්නලිස්ම් අතඇරිහම ගොසිප් සයිට් ඒ වැඩේ කරනවා. ප්‍රවෘත්ති වල අභ්‍යන්තරය හොයන්නේ, ඒ තොරතුරු ජනතාවට දැ්නුම් දෙන විදිහේ ප්‍රවෘත්ති කලාවක් දැනට කරන්නේ ලංකාවේ එක චැනල් එකයි. (සිරස විතරයි)
කොන්ත්‍රාත් කරන්න ගියොත්
අපේ අරමුණ ඉටු කරගන්න බැරිවෙනවා.

24. එක එක්කෙනාගේ කොන්ත්‍රාත් එහෙම හම්ඛෙලා තියනවද?
• අපි කොන්ත්‍රාත් භාරගන්නේ නෑ. අපිට ඕනේ විශ්වාසය දිනාගන්න. ගොඩක් අය අපි කියන දේ කියවන්න. ඒ ගැන සමාජ මතයක් හැදෙන්න. කොන්ත්‍රාත් කරන්න ගියොත් අපේ අරමුණ ඉටු කරගන්න බැරිවෙනවා.

25. ඉස්සරහට මොනවද කරන්නේ?
• ඇත්තටම කාට හරි කොන්ඩම් විකුණගන්න ඕන නම් අපි කොන්ඩම් trend එකක් හදනවා. කාටවත් කරදරයක් නොවෙන්න. ඒ trend එක ඉවර වෙනකොට සමහර විට උපත් පාලනේට නෙමෙයි, මිනිස්සු අලුත් අවුරුද්දට තෑගි දෙන්නත් කොන්ඩම් පැකට් එකක් අරං යන තැනට අපි සමාජේ හදනවා. ඒක අපේ ටැලන්ට් එක. හැමෝටම බෑ ටේ්‍රන්ඩ් හදන්න. හැමෝම අපි හදන ටේ්‍රන්ඩ් එක පස්සේ යනවා. Trend making, content making කියන්නේ අනාගත ලංකාවේ- ලෝකේ ලොකුම ආදායම් මාර්ගයක්.

• Bharatha Prabhashana Thennakoon

Mawbima 2017-06-30

වද දෙල් ගහේ ගෙඩි නොහැදෙනකොට ලග තියන පොල් ගහට තඩිබාලා හරියන්නෑ..

බලය. ඔව් බලය තියෙන්නේ පාවිච්චි කරන්න. ඔව් බලය තියෙන්නේ යොදවන්න. පාවිච්චි නොකරන බලය පුප්පන්නැති පෙනේ වගේ. යොදවන්නැති බලය පුම්බන්නැති බැලුම වගේ. හැබැයි, බලය හම්බුණාම ඒක පාවිච්චි කරන එකේ කලාවක් තියනවා. ඒ ආර්ට් එක නොදැන බලය පාවිච්චි කළාම, ඉස්සරලාම ගොන් පාර්ට් එකක් වෙලා ඊට පස්සේ ඛේදවාචකයක් වෙනවා.

අදටත්.. මේ කතාව ඔයා කියවන මේ මොහොත වෙනකොටත් සිද්ධ වෙන එකක් මේ. පොල්ගහවෙල ස්ටේසම හදනකොට ඒකේ වහළේ ටිකක් එළියට පන්නලා හදලා තියෙන්නේ වැස්සක් අව්වක් වෙලාවක වාහනේකින් ටැක්සියකින් එන කෙනෙකුට වාත නොවී ස්ටේසමට ගොඩවෙන්න. හැබැයි දැන් එහෙම බෑ. ඇයි ඒ. zස්ටේසම අයිති කට්ටියZ ඒ ඉඩ අහුරලා මල් පෝච්චි වගයක් තියලා. ලස්සනට. නෑ, ඒක මාර කැතයි. මුළින් මුළින් මේක ගොන්පාර්ට් එකක්. හැබැයි දැන් මේක ඛේදවාචකයක්් වෙලා. කිරිසප්පයෙක් ආබාධිතයෙක් වුණත් ලෙවල් නෑ, කාට වුණත් වාහනේකට ටැක්සියකට නගින්න වෙන්නේ වැස්සට තෙමිලා අව්වට වේලිලා. ඇයි ඒ, එතන බලය තියන අය හිතං ඉන්නවා, ඒවා අයින් කරලා මිනිස්සු පහසුවෙන් යන්න එන්න ගත්තොත් එයාලගේ බලය ගිලිහෙයි කියලා. කවුරුත් එයාලව ගණන් ගන්නැතිවෙයි කියලා.

ඇයි එතන විතරක්ද... අපිත් පුරුදු වෙලා ඉන්නවා, නෑ ඊටත් වඩා අපිව පුරුදු කරලා තියනවා කොහේ හරි මොකක් හරි වැඩක් කරගන්න යනකොට දන්න කියන කෙනෙක්ට කතා කරලා කළින්ම zපුෂ්Z එකක් අරගෙන යන්න. ඉස්පිරිතාලෙකට ලෙඩෙක් ඇතුළත් කළාම ඇ`දක් උඩ ඉන්නවාද ඇදක් යට ඉන්නවාද කියන එකට වගේම බැණලා ළ`ගට අ`ඩගහනවද ළ`ගට ඇවිත් කතා කරනවද කියන එක තීරණය වෙන්න මේ බලය පාවිච්චි කරලා ගන්න පුෂ් හරි වැදගත්. සමහර පූජාභූමි වගේ දේවල් වලට යනකොට දැකලා ඇති බෝර්ඩ් එල්ලලා තියනවා, මෙතනින් එහාට වාහන යන්න බෑ කියලා. හැබැයි දැකලා තියනවද, ඒ සීමාවෙන් එහා පාරවල් අයිනේ පාරවල් මැද ගස් යට ගල් කණු මැද්දේ ඕන තරම් වාහන නවත්තලා තියනවා. (මේක සීයට සීයක් එහෙම නෙවෙයි කියලා කාට හරි කියන්න පුළුවන්. ඔව්, හැබැයි මම කියන්නේ පොළවේ තියන වැඩිබර සත්‍යය ගැන.) ඒ ඇයි.. ඒ හයිය නිසා. ඒ බලය නිසා.

දැන් ඉතිං දන්න කියන උදාහරණ දකින පේන ඇහෙන දැනෙන උදාහරණ ඕන තරම් මේකත් එක්ක ගලපාගන්න. දෙපැත්තටම. අපේ දේවල් කරගන්න වගේම අනිත් අයට අපේ හයිය පෙන්නන්න බලය යොදවන තැන්.
මේක ලියන්න පටන් ගත්තේ උදාහරණ එක එක තලු මරන්න නෙවෙයිනේ. අනික එහෙම කළා කියලා ඔයාටවත් මටවත් කාටවත් වැඩක් නෑනේ. එහෙනං... අපි වෙනස් කරමු. මොකද්ද. කොහෙන්ද පටන් ගන්නේ.

ආණ්ඩුවේ කන්තෝරුවක වැඩ කරන ඔයාට පුළුවන් බලය නිසා පිට පාරෙන් එන අයට හරි පාරෙන් එන්න බල කරන්න. ඉස්පිරිතාලේ වැඩ කරන හෙදියකට පුළුවන් ලෙඩෙක් වෙනුවෙන් කෝල් එකක් ආවත් නැතත් හැම කෙනෙක් වෙනුවෙන්ම එක වගේ බරක් දෙන්න. ඉස්කෝලේ ඉන්න හයියක් තියන දරුවගේ ඔළුව අත ගාන සෙනෙහසින්ම සෙරෙප්පු කෑලි දෙකක් දාගෙන අණ්ඩ දාලා එන ළමයගෙත් ඔළුව අතගාන්න. සමහර විට ඊටත් වඩා සෙනෙහසින්. අපි බලය පාවිච්චි කරන්න ඕනේ ඉහළ තියන දේවල් තවත් ඉහළට ඔසවන්න හරි සැප තියන තැනට සැප එකතු කරන්න හරි උතුරන මල්ලට තවතවත් දේවල් දාන්න හරි නෙවෙයි. උවමනාවක් හයියක් උදව්වක් ඕන මිනිහෙකුට හයියක් උදව්වක් දෙන්න. පිරුණු කැටේකට සීයේ කොළයක් දාලා ගන්න තෘප්තියට වඩා තෘප්තියක් හිස් අල්ලකට රුපියලක් දාලා ගන්න පුළුවන්. අනික, හැමෝම බලයට ධනයට කෝල් එකට අයිඩෙන්ටියට හප්පන අඩියට දාන සද්ධෙට අනුව නම්‍යශීලී වෙනකොට ක්‍රියාශීලී වෙනකොට ඔයාට පුළුවන් ඒ එකක්වත් පයිසෙකට මායිම් නොකර ඔයාගේ බලය හරියට පාවිච්චි කරන්න.

දැන් මම දන්නවා මේක කියවන ගමං හිතන එක. zමූට පිස්සු. මෙව්වා මේ මහපොළවේ කරන්න පුළුවන් දේවල් නෙවෙයිZ කියලා හිතනවා. එහෙම නේද. එහෙම නම් මෙහෙමයි.. ඔයා ලෑස්ති නැත්තං සාධාරණ වෙන්න ඔයාට අයිතියක් නෑ කිසිම තැනකදි සාධාරණය අපේක්ෂා කරන්න. ඔයා ලෑස්ති නැත්තං හොර පාර වහළා හරි පාරට ඉඩ දෙන්න, ඔයාට අයිතියක් නෑ නියම පාර පිට පණින දේ වෙනුවෙන් එක කෙළ බි`දක්වත් හෙළන්න. ඔයා ලෑස්ති නැත්තං බේද නොකර සලකන්න, ඔයාට අයිතියක් නෑ ඔයාට විරුද්ධව බේදය යෙදවෙනකොට ඊට එරෙහි වෙන්න.

ඉපික්ටිටස්, එයා ග්‍රීක දාර්ශනිකයෙක්. එයා කියනවා zඔබට බලය ඇති විට වඩාත් යහපත් දේ නිර්මාණය කරන්න. ඊට පස්සේ සිද්ධ වෙන දේ දිහා සන්තෝසෙන් බලාගෙන ඉන්නZ කියලා.

දැන් ආයේ පටන් ගත්ත තැනට ආවොත්.. මිනිස්සු අර zස්ටේසමේ මහත්තැන්ලාටZ බණින්නේ ඒ පාරවල් ඇරලා තියන නිසා නෙවෙයි. ඒවා අනවශ්‍ය විදිහට වහළා තිබ්බහම. ඔයා වුණත් මම වුණත්. ඒ තැන නිදහසේ විවෘතව තිබ්බහම (එතන යාචකයෝ ලගිනවා, වාහන නවත්තලා තියනවා හරි) වෙන මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක් තියනවා නම් ඒකට උත්තරේ වෙන එකක්. ව`ද දෙල් ගහේ ගෙඩි නොහැදෙනකොට ල`ග තියන කුරු පොල් ගහට තඩි බාලා හරියන්නෑ. පොල්ලක් අතට දීලා බලයක් දීලා තියෙන්නේ ඒකට නෙවෙයි.
ඔයයි මමයි අපි දෙන්නට දෙපැත්තේ දෙන්නමයි, හරියට හර පිරමීඩ බිස්නස් එකක වගේ එක්කෙනෙක්ගෙන් අනිත් කෙනාට හරි දේ සම්ප්‍රේෂණය වුණොත් වැඩි මහන්සියක් නැතුවම වැඩේ කෙරෙනවා. zඅපිට රට හදන්න බෑ, වැල යන අතට මැස්ස ගහනවා ඇරෙන්න වෙන විකල්පයක් නෑZ කියලා හිතනවානම්, එකක් මතක තියාගන්න- ඔබට වඩා ඔබේ දරුවන්ට මේ රට පීඩාකාරී වාසභූමියක් වේවි.

• භාරත ප්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Mawbima 2017-05-30

Tuesday, May 16, 2017

ආයුධ වෙළෙන්දන්ගෙන් පරිස්සම් වෙන්න



දෙපාරක්ම පිල් බෙදිලා දෙපැත්තට වෙලා කුඩු වෙනකල්ම නැතත් හොදට රිදෙනකල් ගහ ගත්තට පස්සේ, ආයේ කවදාවත් එහෙම රිදෙන වැඩ නොකරමු කියලා හැමෝම එක`ග වුණා. ඊට පස්සේ ඒ වෙනුවෙන් වැඩ කරන්න සහ වැඩ ශේප් කරන්න ලෝක ගිනි නිවන හමුදාවක් හැටියට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය කියලා එකක් පවා හදා ගත්තා. ඒ පළවෙනි ලෝක යුද්ධෙන් ලක්ෂ දෙසීයක් විතරයි දෙවෙනි ලෝක යුද්ධෙන් ලක්ෂ අටසිය පණහක් විතරයි ජීවිත වළින් වන්දි ගෙව්වට පස්සේ. ඔය ලෝක යුද්ධ දෙකම පටන් ගන්න කළිං ලෝක යුද්ධයක් කියන්නේ මාර ත‍්‍රිලික් අත්දැකීමක් කියලා හැමෝම හිතන්න ඇති. ඒවා ඉවර වුණාට පස්සේ ඒ ගැන කියවනකොට අහනකොටත් ත‍්‍රාසය මුසු ආශ්වාදජනක හැ`ගීමක් නැත්තේම නෑනේ. හැබැයි, යුද්ධයක් එක්ක ජීවත් වුණු පොර බදපු අපි දන්නවනේ යුද්ධයක් කියන්නේ හිතන තරම් ආශික් වැඩක් නෙවෙයි කියලා.
දැන් ආයෙත් ලෝක යුද්ධයක් ගැන එක එක ප්‍රෙඩික්ෂන් පහළ වෙන්න පටන් අරගෙන තියනවනේ. එක එක්කෙනා එක එක ජාති කියනවා. ඇත්තටම එහෙම ලෝක යුද්ධයක් පටන් ගත්තොත් භූගෝලීයවත් බලපරාක‍්‍රමිකවත් අපිට සිද්ධ වෙන්නේ ගැලරි ටිකට් එකක් අරගෙන කොලිවුඞ් ෆිල්ම් එකක් බලනවා වගේ ඉන්න තමයි. කවුරු යුද්ධ දිනුවත් අපිට හම්බෙන දෙයක් නෑ. හැබැයි, අපිට ගොඩක් ධේවල් නැති වෙන්න පුළුවන්.

ඒත් ඉතිං රට වට කර වැටක් ගහලා පරිස්සං වෙන්න පුළුවන් කමකුත් නෑනේ. මෙහෙමයි. මීට කළිනුත් දැන් අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ එක එක වෙලාවට එහෙ මෙහෙ පොඩි පොඩි හැල හැප්පීම් වෙනකොට ඔන්න එනවා මෙන්න එනවා තුන්වෙනි ලෝක යුද්ධේ කිය කියා අනාවැකි කීවට ඒවා වුණේ නෑ. හැබැයි එහෙමයි කියලා අර කොටියා ආවා වගේ වෙයිද නොවෙයිද කියලා තක්කෙටම කියන්නත් බෑනේ.

මෙච්චර පතරංගයක් ලීවේ එක කතාවක් කියන්න. ඒ තමයි, මේ ලෝක යුද්ධ භීතිකා ලෝකේ පුරා පැතිරෙන එකේ පොඩි යටි අරමුණක් තියනවා කියලා දැනෙන නිසා.
ඔය ගොඩක් අයියලාගේ ලොකුම බිස්නස් වලින් එකක් තමයි අවි ආයුධ. අනිත් පැත්තෙන් බෙහෙත්. ඉතිං.. දැන් ඉතිං ලාවට තේරෙන්න ඕනේ. එක පාරටම ලෝකේ මැද්දට පැණලා කෑ ගහලා කියනවා ‘ඔන්න ලෝක යුද්ධයක් පටන් ගන්නයි යන්නේ. ලෑස්ති වෙන්න ලෑස්ති වෙන්න’ කියලා. ඊට පස්සේ මොකද වෙන්නේ. ඔව්. හැමෝම ලෑස්ති වෙනවා. ඒ කොහොමද. යුද්ධෙකට ප‍්‍රමාණවත් විදිහට ආයුධ එකතු කරගන්නවා. අනික් පැත්තෙන් යුද්ධයකදි අවශ්‍ය වෙන බේත් හේත් ටික පොදි ගහ ගන්නවා. එහෙමයි කියලා අල්පෙනෙත්තක් තරම් ආයුධයක්වත් එක බෙහෙත් පෙත්තක්වත් නොමිලේ ලැබෙන්නේ නෑනේ. ඒවා ගන්න වෙන්නේ සල්ලි දීලා. ලෝකේ පුරා කට්ටිය ලෝක යුද්ධෙකට පෙරසූදානමින් එහෙම ආයුධ බෙහෙත් මිලට ගන්නකොට අර මුදලාලිලාගේ මල්ල පිරෙනවා. ඊට පස්සේ ආර්ථිකේ ශක්තිමත් වෙලා බව බෝග පිරී ඉතිරිලා කිරියෙන් පැණියෙන් පිරී ඉතිරිලා සන්තෝසෙන් ජීවත් වෙනවා. මෙච්චර කල් අඩු වැඩි වශයෙන් වුණේ මේක තමයි.

ඒ විතරක් නෙවෙයි. ඔය යුද්ධ යනකොට ‘අනේ ගහගන්න එපා ගහගන්න එපා’ කියලා කිට්ටු කරන සාම ¥තයෝ පවා කරන්නේ බිස්නස් එකක්. එක පැත්තකින් යටින් ඉ`දං දෙපැත්ත කොටවනකොට එළිපිට ඇවිත් කියනවා ‘ගහගන්න එපා අනේ’ කියලා. දැන් ඔය පවුල් ප‍්‍රශ්නයක් හරි පෙම්පළහිලව්වක හරි ප‍්‍රශ්නයක් ඇති වුණාම වුණත් එහෙමනේ. දුක්ගන්නාරාලලා හැටියටත් සාම ¥තයෝ හැටියටත් එන ගොඩක් අයියලා හරි නංගිලා හරි උණත් ඉතිං මීයක් කඩන්න එන්නේ අත ලෙවකන්න නෙවෙයිනේ. නේද. ඇයි දන්නවද පොඩි කොස්සක් ගිය ගමන්ම ඒ ¥තයෝ ඇවිත් වැඬේට මැදිහත් වෙන්නේ. එයාලා බයයි වෙන කවුරු හරි අවංක මැදිහත්කරුවෙක් ඇවිත් ඇත්තටම ප‍්‍රශ්නේ විස`දයි කියලා. එහෙම වුණොත් ඒක දැවැන්ත අලාභයක්නේ.

ඒ වගේම, අපි අමතක නොකළ යුතු තව එකක් තමයි යුද්ධ වලට උඩගෙඩි දෙන ඒවා අවුළුවන දිය යටින් ගින්දර අරගෙන යන බහුජාතික සමාගම් හරි ඒක පුද්ගල ව්‍යාපාර හරි තියෙන්නෙත් අපි ල`ගම තමයි. (මම කියන්නේ ඔය පවුල් පේ‍්‍රම සම්බන්ධතා වගේ ඒවගේ.* ඒ නිසා ගේ ඇතුළේ යුද්ධ ප‍්‍රකාශ කරන්න කළින් ටිකක් පරිස්සමින් යුද්ධ ¥තයෝව කියවන එක තමයි හො`ද. මොකද යුද්ධයක් ප‍්‍රකාශ කළොත් දෙකෙන් එකක් ඉවර වෙනකල් යුද්ධ කරන්න වෙනවා. එහෙම නොවුණත්, අර බිම වැටිලා කැඩුණු බදුනක් වගේ ජීවිතයක් ඊට පස්සේ ඉතිරි වෙන්නේ. ගම් ගාලා අලවලා කඩතොලූ නොපෙණෙන්න ෂෝකේස් එකේ තිබ්බට වතුර පුරවලා තියාගන්න පුළුවන්ද කියලා පොඩි සැකයක් හැම වෙලාවෙම තියනවා.

ඒ නිසා, රටවල් විතරක් නෙවෙයි පවුල් හවුල් පේ‍්‍රම ගනුදෙනු වලදි පවා යුද්ධය ප‍්‍රකාශ කරද්දිත් එහෙම කරන්න කළිං ඔය කියන ආයුධ වෙළෙන්දන්ගෙන්, බෙහෙත් බිස්නස්කාරයින්ගෙන් වගේම සාම¥තයින්ගෙන් පවා ප‍්‍රවේසම් වෙන්න ඕනේ. නැත්තං ඉතිං යුද්ධේ ඉවර වෙන්නේ දෙපැත්තම පැරදිලා මැද උදවිය දිනලා.

‘වෝ ඔෆ් ද ව(ර්)ල්ඞ්ස්’ පොත ලියපු එච්. ජී. වෙල්ස් කියනවා ‘අපි යුද්ධය අවසන් කළේ නැත්තං, යුද්ධය විසින් අපිව අවසන් කරනවා’ කියලා. යුද්ධයක් අවසන් කරන්න පුළුවන් ක‍්‍රම දෙකක් තියනවා. එකක් තමයි හිස ලූ ලූ අතර ගහගෙන දෙකෙන් එකක් ඉවර කරගෙන යුද්ධය අවසන් කරන එක. අනිත් එක තමයි, යුද්ධයක් උපදින්න නොදීම යුද්ධය අවසන් කරන එක.

Bharatha Prabhashana Thennakoon
#BTColumn #MyOpinion

Tuesday, May 9, 2017

රටේ ප්‍රශ්න ඇඳේ ප්‍රශ්න එක්ක පටලවා නොගන්න - ප්‍රංශ මිනිස්සු

ඉමානුවෙල් මැක්‍රෝන්. එයා තමයි ඊළගට ප්‍රංශ ජනාධිපති වෙන්න යන්නේ. එහෙම කියන්නේ සාත්තරකාරයොයි, කට්ටඩියොයි, නූල් පන්නන හුලවාලි ගුරුකම් කාරයොයි නෙවෙයි. ලංකාවේ දේශපාලන අනාවැකි කියන්නේ අර ජාතියේ අය වුණාට ඒ රටවල අනාවැකි කියන්නේ දේශපාලන විචාරකයෝ වගේ අය. ඒවා වැඩක් නෑ. ඉමානුවෙල් මැක්‍රෝන් ගැන ලෝකේ වැඩි දෙනෙක් කතා කරන්න ගත්තේ එයා එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක මණ්ඩලයේ ඉස්සරහාම පුටුවක ඉ`ද ගන්න ලාබාලම කෙනා වීම හරි එයා බැංකුකාරයෙක් වීම වගේ දේවල් නිසා නෙවෙයි. එකක් තමයි ඉමානුවෙල්ගේ යෞවන වයස. තාම තිස් නවයයි. අපේ වගේ රටක අවුරුදු තිස් නවයක මිනිහෙක් ජනාධිපතිවරණෙට ඉල්ලන්න ගියොත් පිස්සෙක් කියලා හංවඩු ගහලා සුමානෙට දෙපාරක් අංගොඩ ක්ලිනික් යවයි.
ඒක නෙවෙයි..

අපිට නම් අල්ලලා ගිය මැක්‍රෝන් සම්බන්ධ ආකර්ශනීයම කෑල්ල තමයි ඔහුගේ සහකාරිය පිළිබ`ද කතාව.

මැක්‍රෝන්ගේ හාමිනේ බි්‍රජිට් මැක්‍රෝන්. බි්‍රජිට් ගේ දැන් වයස 64යි. බි්‍රජිට් කියන්නේ මැක්‍රෝන්ගේ නාට්‍ය / නැටුම් ගුරුවරිය. ඇයගේ එක් දියණියක් ඔහුගේ පංතියේම හිටපු ශිෂ්‍යාවක්. බොහෝ අය හිතුවේ මැක්‍රෝන්ගෙයි බි්‍රජිට්ගෙයි සමීප සම්බන්ධය ඇති වෙලා තියෙන්නේ ඇගේ දියණිය, ලොරන්ස් හා ඔහු අතර පෙම් සබදතාවක් පවතින නිසා කියලා. ඒත් කවුරුත් විශ්වාස නොකළ විදිහට මැක්‍රෝන් සහ බි්‍රජිට් අතර රෝමාන්තික ප්‍රේම කතාවක් ගොඩ නැගුණා.

නව යොවුන් වියේ කොල්ලෙක්ව සිටි මැක්‍රෝන් සිය නාට්‍ය ගුරුවරියට පොරොන්දු වුණේ දහඅට වයස් පූර්ණය වූ වහාම ඇයව සහේට ගන්නා බව. එලෙසම නොවුණත් මැක්‍රෝන්ට විසි නවයේ දී ඔහු පනස් හතර හැවිරිදි බි්‍රජිට්ව විවාහ කර ගත්තා.

සමහරු ඉතිං ආදරේට වයස ප්‍රශ්නයක් නෑ කියලා ගෙදර දොරේ උලුවස්සට උඩින් ගහගෙන හිටියත්, මේ වගේ ප්‍රවෘත්ති ඇහෙනකොට මොකද්දෝ ශේෂ වුණු ගෝත්‍රික පංගුවක් එළියට පණිනවා පහුගිය කාලේ අපි දැක්කනේ. අන්තිමේට කතාව ඉවර වුණේ නාකි විසේ වගේ තැනකින්. ඉංග්‍රීසි ඇදහිල්ලක් තියනවා, ඔබ ආදරය කරයි නම් වයස පරතරය අවුරුදු දෙකක් වුණත් තිහක් වුණත් ඒක ගැටළුවක් නැහැ කියලා. ඒ නිසාමයි, ට්‍රම්ප් මුදලාලි මහත්තයා අවුරුදු විසි හතරක් බාල මෙලානියාව සහේට ගත්තේ. ඒ නිසාමයි, මැක්‍රෝන් බැංකු මහත්තයා අවුරුදු විසි හතරක් වැඩිමහල් බි්‍රජිට්ව සහේට ගන්තේ. අපි එහෙම නොකරන්නේ අපිට ඒ වගේ ආදර කතාවක් නැති නිසාම ද එහෙම නැත්තං හිර කර ගත්ත වට කරගත්ත තාප්ප වලින් පැනලා යන්න තියන බය නිසාද. අපිට එහෙම තිබුණක් අපි කටින් කෙළ බිදක්වත් නොහෙලන්නේ කුඩු වෙන්න ගහන බව දන්න නිසා. මෙහෙම හිතන හිත් වලට උරුම වුණේ වනචරයා, කුපාඩියා, වලත්තයා වගේ ගෞරව නාම වලින් සම්මාන ලබන්න. වෙන එකක් තියා මහාමායා දේවියගේ මරණින් පස්සේ සුද්ධෝදන රජ්ජුරුවෝ ඇයගේ නැගණිය විවාහ කර ගෙන දරුවෙක් හැදුවා කියනකොට සාදුකාර දෙන අපි, දැන් එහෙම එකක් වෙලා කියලා පත්තරේක හරි දැක්කත්.... නේද.

මම හිතන්නේ බි්‍රජිට් කියන්නේ දක්ෂ ගුරුවරියක්. ඉතාම දක්ෂයි ඇය. ඇයට පුළුවන් වුණා මැක්‍රෝන්ව පළමුව බැංකුකාරයෙක් දක්වාත් දෙවනුව ජනාධිපති මන්දිරය දක්වාත් මෙහෙයවන්න. ඔව්, මේක අර සෑම සාර්ථක මිනිහෙක් පිටිපස්සෙම ගැහැණියක් ඉන්නවා කියන ස්ත්‍රී-උත්කර්ෂණවාදී කෝණයෙන් වුණත් ගාල් කර ගන්න පුළුවන්. ඒත්, බැලූ බැල්මටමත් ආකර්ශනීය කඩවසම් පිරිමියෙක් වුණු මැක්‍රෝන් අධිශ්ඨානශීලී මිනිහෙක් කියන එකයි මගේ නම් අදහස. ඒ නිසාමයි, සාමාන්‍යයෙන් මිනිහෙක් අවුරුදු තිස් නවයේදී ලගා කරගත යුතුයි කියලා දින පොතකවත් ලියා නොතබන තරම් උස් කදු ශිඛරයක තියන ඉලක්කයක් වෙත මැක්‍රෝන් ලගා වෙන්නේ. ඔහු එඩිතර මිනිහෙක්. ඔහු ඇයව සේහට ගන්නේ මුළු ප්‍රංශෙ පුරාම මේ වගේ පිරිමියෙක් එක්ක දීගයක් කන්න කැමති රූප සොභාව සහිත අර අපි හිතන ජාතියේ ගැහැණියක් හොයාගන්න නැති කමට නෙවෙයිනේ.
අනෙක් පැත්තෙන්, හැමදාම ගුරුවරු අපිට පෙන්නුවේ ගොඩක් දුර, ගොඩක් උසින් තියන ඉලක්ක. ඔවුන් අපිව ඒ වෙනුවෙන් දිරිගන්වනවා. ඒත් කාලෙකදි අපිට ඔවුන්වත් ඔවුන්ට අපිවත් මගහැරෙනවා. නමුත්, මැක්‍රෝන් වාසනාවන්ත වුණා හීන පෙන්නපු ගුරුවරී සදාකාලික ජීවිත උපදේශිකාවක් කර ගන්න. හැම වෙලාවෙම ඇය හිතන්නේ මැක්‍රෝන්ට වඩා දශක දෙකක් ඉස්සරහින්. ඒ නිසාම ඇගේ හැට හැවිරිදි සංයමික දැක්මත් ඔහුගේ තිස් හැවිරිදි වේගවත් දැක්මත් දෙක එකතු වුණා. තරුණ මැක්‍රෝන්ට පුළුවන් වෙලා තියනවා තිස් පහේදි ඔහුගේ බිරි`ද හරහා හැටක මිනිහෙක් වගේ හිතන්න. ආයේ ආපහු ඇවිත් තිස් පහේ ජවයෙන් වැඩ කරන්න. ඒක හරියට කාල තරණය වගේ වැඩක්.

මේ පෙම් පළහිලව්ව ගැන මැක්‍රෝන් කියන්නේ, "හදවතට උවමනා මොනවද. එය උවමනාය" කියලා. සාලිය අශෝකමාලා වෙනුවෙන් රජකම අත්හරින්නේ ඒ නිසා. කුවේණි රැහැ අතෑරලා විජය ළ`ගට යන්නේ ඒ නිසා. රදල කෙල්ලෝ රොඩී කොල්ලොත් එක්ක පැනලා යන්නේ මේ නිසා. අත්පත් කර ගන්න බැරි වෙනකොට එකට බදාගෙන දියළුමෙන්, දුන්හිදෙන්, රාවණැල්ලෙන් පහළට පැණලා යාල් දේවියට, සමුද්‍ර දේවියට ඛෙල්ල තියලා මැරෙන්නෙත් ඒ නිසා. රට්ටු කොච්චර කතා කීවත් පොඩි කොල්ලෝ වයස ඇන්ටිලාට ආදරේ කරන්නෙත් ඒ නිසා. කොටින්ම විකටර් ශෂිනිව කසාද බ`දින්නෙත් ඒ නිසා. පෙට්‍රල් එන්ජිම ඉල්ලන්නේ පෙට්‍රස් මිසක් හැමෝම ගහන්නේ ඩීසල් නිසා ඔයත් ඩීසල් ගහන්න කියලා ඩීසල් ගහලා හරියන්නෑ. ලාභ නිසා භූමිතෙල් ගහන්නත් බෑනේ. වැරදි තෙලක් ගහලා දුවන්න බැරි වෙනකොට එන්ජින් නම් ගරාජ් වලට දාලා රෙපයාර් කරන්න පුළුවන්. ඒ වුණත් මනුස්ස ජීවිත, හදවත් එහෙම රෙපයාර් කරන්න බෑ. ඒ නිසා "හදවතට උවමනා මොනවද, එය හදවතට උවමනායි".

ඇය තැනක මෙහෙම කියනවා, "අපිට සාම්ප්‍රදායික පවුල් ජීවිතයක් තිබුණේ නති බව ඇත්ත. ඒක තමයි කාලකන්නි සත්‍යය. නමුත්, කිසි වෙලාවක අපේ පවුලේ ආදරය අඩු වුණේ නෑ."

ඒ ඔක්කොම මාරම පුද්ගලිකයි කියමුකෝ. හැබැයි මෙතන තවත් වැදගත් දෙයක් තියනවා. ඒ තමයි ප්‍රංශේ මිනිස්සු. ඇත්තටම සිංහලෙන් හිතන අපිට මේක හිතාගන්නවත් බෑ. මොකද්ද.. මේ වගේ මිනිහෙක්ව තමන්ගේ රටේ ජනාධිපති කරගන්න යන එක ගැන.
ඒකේ තියනවා පොඩි වෙනසක්. අපි නායකයෙක් තෝරනකොටයි එයාලා තෝරනකොටයි හොයන සුදුසුකම් ගැන අවුලක් තියනවා. එයාලා දන්නවා එයාලගේ ජනාධිපති zනාකි ගෑණියෙක්Z කසාද බැදලා හිටියා කියලා එයාලගේ රටට අමුතුවෙන් දෙයක් ඇති වෙන්නෙවත් නැති වෙන්නේ නෑ කියලා. අපේ එහෙමනම් මේ වෙනකොටත් ඇයව දේශපාලන වේදිකාවේ සමූහ දූෂණයට ලක් කරලා. ජනාධිපතිගේ දීපය, දේශය, මව, කුලය, ජාතිය, බිරිය, දරුවෝ, රැවුල වගේ ඒවා මාරම සාධක වෙන්නේ අපිට. එයාලාට වැදගත් වෙන්නේ මැක්‍රෝන්ගේ සිරියහනේ දේශපාලනේ නෙවෙයි. එයාලා දන්නවා මැක්‍රෝන්ගේ සිරියහන ඒ සීමාව අභිබවා නොයන බව.

ප්‍රංශෙට වැදගත් වෙන්නේ මැක්‍රෝන් ජනාධිපති වෙලා මොනවද කරන්නේ කියන එක විතරයි.

Emmanuel Macron.. ඔබට සුභ පැතුම්.

Tuesday, May 2, 2017

සාසනේ පරදින්නේ, බෞද්ධයාගේ 'ඕව්න් ගෝල්ස්' නිසා.

එකක් ඉවර වෙනකොට එකක් ඉවෙන්ට්ස් ගලාගෙන එන නිසා ඇහි පිල්ලමක් ගහගන්නවත් වෙලාවක් නැති වුණත් එකකින් අනික කවලන් කරගන්නැතුව ඒ ඒ වෙලාවට ඒවා සමරන්න අපි දැන් පුරුදු වෙලා. හිතාගන්නත් අමාරුයි. අවුරුදු කාලේ ඇ`දගෙන හිටපු බතික් කමිසේ ගලවලා රතු කමිසේ ඇදගත්තා. ඊට පස්සේ මැයි රැළියට ඇ`දපු රතු කමිසේ ගලවලා දෑකැත්තයි මිටියයි වීසි කරලා නවගුණ වැලයි උතුරු සළුවයි දාගෙන සටන් පාඨ වෙනුවට ධම්මපද ගාථා කිය කිය සක්මන් කරන්නයි අපේ මේ සූදානම. ඒක එක විදිහක අපේ සංස්කෘතික දක්ෂතාවක්.

වෙසක්. සමහරුන්ට මංගල්‍යයක්. සමහරුන්ට උත්සවයක්. කෙනෙක්ට පිංකමක්. තවත් කෙනෙක්ට වැඩන්. තවත් අයට ඉවෙන්ට් එකක්. ඒ විතරක් නෙවෙයි, තවත් කට්ටියකට වෙසක් කියන්නේ සීසන් එකක්. ඉතිං, අපි මේ වෙසක් සමරන්න හදන්නේ වෙසක් කියන නිමිත්තම එක එක පැත්තෙන් තම තමන්ට සමීප කර ගන්න උත්සාහ කරන පසුබිමක. ඒ ඒ අය වෙසක් දිහා බලන්නේ තමන්ගේ කණ්නාඩි වලින්. ආගමික, දේශපාලන, සංස්කෘතික, ව්‍යාපාරික, ප්‍රවර්ධන, ප්‍රචාරණ වගේ විවිධ කෝණ.

කට බැ`දගෙන කලු ඇ`දගෙන නිහ`ඩ විරෝධතා දක්වන ගමන් නැගලා යන ක්‍රිකට් මැච් වල පවා ශේප් එකේ ඉන්න අපි- වෙසක් දාට පෑක්-පෑක් නලා පිඹගෙන, මොටර් සයිකල් හොන් එකේ එල්ලිලා, වේවැල් අතට අරං පාර දෙපැත්තේ ඉන්න කෙල්ලෝ ළමිස්සියන්ට තඩි බබා වෙසක් බලන්න යන්නෙත් මේ කාලෙම තමයි. දන්සලක් දෙන්න කියලා ගම වටේ සම්මාදන් කරපු සල්ලි බාගෙකින් දන්සලක් දීලා ඉතුරු බාගෙන් භාග වලට අත් ගහන්නෙත් මේ කාලෙම තමයි. හෙට අනිද්දා තැබෑරුම් සුරාසැල් වහලා කියලා පත්තරේ දාපුහාම කල් තියා ගෙනත් තියාගෙන හැපනින් එකකට සෙට් වෙන්න හො`ද වෙලාවක් කර ගන්නෙත් මේ කාලෙම තමයි. ඒ විතරක් නෙවෙයි, අහුමුළු වල අංකොන් නම් ඕන තරම්.

සමහර වෙසක් කලාප දැක්කහම, සමහර වෙසක් ඉවෙන්ට්ස් දැක්කහම ඇත්තටම අමතක වෙනවා මේ සමරන්නේ ආගමික සැමරුමක් බව. ඒ සමහර ඒවා ෆුල් හැපනින්. ඩී.ඡේ., කැබරේ ඩාන්ස් වගේ ඒවා විතරයි හිග. ලොකුම එක, හො`දම එක, උසම එක, වටිනාම එක වගේ ඒවා තෝරන්න තියන සමහර තරග ඔලිම්පික් ස්ප්‍රින්ටර් ගේම්ස් වලට වඩා උණුසුම්. සමහර ඒවා රෙස්ලින් මැච් වගේ ඉවර වෙන වෙලාවලුත් නැත්තේම නෑ. ඉස්සරහා පිරිත් දානකොට පාරෙන් අනිත් පැත්තේ කවි බණ දානවා. සමහර තැන් වල කැට පුරවන්නේ, ආධාර එකතු කරන්නේ 154, 138 බස් ලෝර්ඩ් කරනවා වගේ. සීල ව්‍යාපාරයට සිල්වතුන්ගේ සහභාගී වීම ගණන් හදන්නේ මැයි රැළි වල ගණන් හදනවා වගේ. අනිත් පැත්තෙන් ටෙලිවිෂන් සහ සමාගම්. පාරවල් වල වංගුවෙන් වංගුවට වෙසක් කලාප, සර්වඥ ධාතු ප්‍රදර්ශන. රිමෝට් එකෙන් දාන දාන චැනල් එකේ අපේ එක තමයි ඉතිහාසේ ලොකුම එක. මේවා දකිනකොට ඇත්තටම දැනෙන බය තමයි, ලොකු වෙලා ලොකු වෙලා පිම්බිලා මේ ඔක්කොම එකපාර පිපිරිලා යයිද කියලා.

වෙසක්. ආයේ පාරක් මං මේ කල්පනා කළේ වෙසක් කීවහම මොනවද මතක් වෙන්නේ කියලා. ආ.. ඔව්, වෙසක් කූඩු. ගම වටේ ගිහිං ඇළ ඉවුරේ ගං ඉවුරේ තියන උණ ගහක් ගපාගෙන ඇවිත් සුද්ද කරලා කෑලි කපලා කොළ අලවලා උඩ එල්ලපු වෙසක් කූඩු. දැන් ඉතිං ලොකු එක සීයයි. පොඩි එක අසූවයි. චීනා වැඩේ ලේසි කළා. ඒ විතරක්යැ බකට් ටික, බල්බ් වැල්, අනිත් සැරසිලි වගේම වෙස් මූණු, නළා, බක්කා ඔළු ටිකත් චීනා අපිට එවනවා. අපිට ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ ශ්‍රද්ධාවට අදාල මිලක් රුපියල් වලින් නියම කරන එක විතරයි. දැන් එහෙම කියලා, වරායේ දොරකඩට ගිහිං කඩු කිණිසි අමෝරාගෙන ඉ`දලා හරියන්නෙත් නෑනේ. එහෙම වුණොත් පර්චස් දහයේ දහයේ ක`දවුරු බැ`දගෙන ඉන්න අපිට කූඩුවක්, බකට් එකක්, පහනක්වත් නැතුව වෙසක් සමරන්නයි සිද්ධ වෙන්නේ.

ඉතිං දැන් අපි මොකද කරන්නේ. බුද්ධ දේශනාවට අනුව නම් මේ වගේ දේවල් අරුමයක් නෙවෙයි. zකාලයක් යනකොට බුද්ධ සාසනේ හරය කොටස යට ගිහිං වෙන වෙන කෑලි උඩ එන බව බුදුහාමුදුරුවෝම දේශනා කරලා තියනවාZ කියලා හාමුරුදුවරු සමහර බණ වලදි කියනවා මට ඇහිලා තියනවා. හැබැයි එකක් කියන්න වෙනවා. ඒ තමයි, බුද්ධ සාසනේ හරය කෙළෙසෙන්නේ අප්‍රිකන්, අමරිකන්, ආර්ක්ටික්, ඇන්ටාර්ටික් මිනිස්සු හරි පිටසක්වල ජීවීන් හරි නිසා නොවෙන බව. අපි මේ කරන්නේ 'ඕව්න් ගෝල්ස්' ගහගන්න එක.
ජාත්‍යන්තර වෙසක් උත්සවේ පවා ලංකාවේ සමරන මේ වෙලාව, මේ අවුල් ටික ලෙහාගෙන අලුත් ගමනක් පටන් ගන්න හො`ද වෙලාවක්. බුද්ධාගම හරි බුද්ධ සාසනේ හරි නාස්ති වෙන්නේ හරි පරිහානියට පත්වෙන්නේ හරි අපි අපිම කරන දේවල් නිසා කියලා අපිට පිළිගන්න වෙනවා. එහෙම පිළිඅරගෙන වඩාත් ජනප්‍රිය හෝ වඩාත් ආකර්ශනීය හෝ මාරම හැපනින් හෝ දේ තෝරනවා වෙනුවට, වඩාත්ම ගැලපෙන හා දේශනාවත් එක්ක පෑහෙන දේවල් තෝරන එකයි අපි කළ යුතු වෙන්නේ. එදාට අභියෝගයක් නැතුවම බුද්ධ ශාසනය සුරක්ෂිත වෙයි.

භාරත ප්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, April 25, 2017

අනුගත වෙයං. නැත්තං මැරියං.

මීතොටමුල්ලේ කුණු කන්ද නාය ගියානේ. මතකද. ඔව්, තාම මතකයි... මේ වෙලාවේ නාය ගියේ කුණු ගොඩ විතරක් නෙවෙයි. කුණු ගොඩත් එක්කම තවත් ගොඩක් දේවල් නාය ගියා. එකක් තමයි මීඩියා. අනිත් පැත්තෙන් රාජ්‍ය සේවයේ අභ්‍යන්තර ගැන හංගගෙන හිටපු යථාර්ථය. බොරු පොර ටෝක් කාර දේශපාලනඥයෝ නාය ගියේ නම් රොත්ත පිටින්. අනිත් කට්ටිය තමයි කුණු ගොඩ ආදායම් මාර්ගයක් කරගෙන හිටපු මාෆියා කල්ලිය. ඒ කියන්නේ ටින් ඛෙලෙක්ක එකතු කරන සෙට් එකේ ඉදලා කුණු ගොඩ විකුණගෙන ඩොලර් - යුරෝ ගෙඩි කඩන සංවිධාන සෙට් එක. ඒ අස්සේ බොර දියේ මාළු පාන පොලිටිකල් පාර්ටීස් සහ ජනහිතකාමී කෘතහස්ථ දේශපාලනඥයෝ.
මේක කියවනකොට තව තව උදාහරණ මතක් වෙයි. ඉතිං මේ කප්පරක් ඒවා තොග ගාණට නාය ගිය අස්සේ මීතොටමුල්ල කියන්නේ ක්ෂුද්‍ර මාතෘකාවක් බවට පත් වෙමින් යන එක දැන් දැන් වලක්වන්න බෑ. එන එන හැටියට ගහ උළුවස්සා කියන්නා වාගේ මිනිස්සුන්ගේ ප්‍රශ්නේ මිනිස්සු විස`දගන ඉවර වෙනකල් එහෙම මෙහෙට මාරු වෙවී ඉන්න තමයි වෙන්නේ. අපි මෙච්චර කල් කරපු විදිහටම.

දන්නවද?

දන්නවද මිනිහෙක් මැරුණා කීවහම ලංකාවේ මීඩියා කොහොම හරි ඒ මළක`දම හොය හොයා පෙන්නන්න උත්සාහ කරන්නෙත් විදේශ මාධ්‍ය විවිධ සංකේත ටිකකින් විතරක් ඒවා පෙන්නලා නතර වෙන්නෙත් කියලා. අපිට මනුස්සයෙක් මැරුණා කියලා වචනයෙන් විතරක් කීවහම ඇගට දැනෙන්නේ නෑ. අවුරුදු විසිපහක් තිහක් මරණ එක්ක ජීවත් වුණු අපිට මරණයක් කියන්නේ තවත් එක වචනයක් විතරයි. ඒ වේදනාව ගැඹුරට පසාරු කරගෙන දැනේන නම් ඒ නිසල විසිරුණු කාබනික ශරීරය පෙන්නන්නම ඕනේ තමයි. එතකොට ඔය විදේශ මාධ්‍ය කියන ඒවා. ඒ රටවල මිනිස්සුන්ට ඒවා බරපතලෙට දැනෙන්නේ, එහෙම ඒවා ඇහෙන්නේ ජීවිතේ පළවෙනි වතාවට වීම නිසාද.. නෑ. එතන තියෙන්නේ වෙන මොකක් හරි එකක්. අපිට නැති අපේ මීඩියා වලට නැති අමුතු එකක්.

අපේ කැමරා ලේම මස්ම හොයනකොට, උන් හොයන්නේ ලේ මස් නැති තැනක්.

මේ සිද්ධියෙන් ගොඩ ආපු තව එකක් තමයි දේශපාලනඥයෝ කියන කණ්ඩායමේ සාතිශය බහුතරයක් මයික් ඉස්සරහා මාර දාර්ශනිකයින් වුණාට, සිද්ධි කළමණාකරණයේ දී පට්ටම අසමත් බව. කිසි බේදයක් නැතුව හැම පක්ෂයක්ම එකතු වෙලා ආණ්ඩු කරවනවා කීවහම රටේ මිනිස්සු හුරේ දාලා බලයයි ගැම්මයි දෙකම දුන්නේ හැමෝම එකතු වෙලා අපිව ගොඩදායි කියන බලාපොරොත්තුවක් එක්ක. ඒ තනි තනියම මෙච්චර කල් කාටවත් එහෙම කරන්න බැරිවෙලා තිබුණු නිසා. ඒත් මීතොටමුල්ලේ සිද්ධියෙන් පස්සේ, වෙනදා දකින පක්ෂ - විපක්ෂ බහින් බස් වෙනුවට තිබුණේ ගේඇතුළේ කඹ ඇදිලි. අරයා මෙයාටයි මෙයා අරයටයි බෝල පාස් කළා. මේ අසභ්‍ය හැසිරීම් අවසාන වුණේ එක එක්කෙනා වෙනුවෙන් පත්තර පිටු පිටින් පිරීම හැර වෙන දෙයක් වෙලා නෙවෙයි. හැමදාම වගේම, මේ සැරෙත් තුත්තිරි ගහේ හරි එල්ලිලා ගොඩ යන්න අඩ අදුරේ ටෝච් ගහපු හාදයෝ ගැන අනුකම්පාවක් හැර වෙන මොන නම් හැ`ගීමක් උපදින්නද. නේද...

දැන් ඉතිං අපිත් මේ වෙලාවේ වැල යන අතට මැස්ස ගහලා පහළ තැනින්ම දිය බහින්න ඇරලා කොහෙන් හරි මුව හමක් හොයාගෙන ඒකටම තඩි බාලා වැඩක් තියනවද. එහෙම නැත්තං, අපි දාපු ටොපි කොළේ හින්දා තමයි මේ ඔක්කොම වුණේ වගේ පාපෝච්චාරණවාදී අවංකයෙක් වෙලා තේරුමක් තියනවද.

අනිත් හැම එකකට වගේම කාලා වීසි කරන ටොපි කොළේටත් අපිට ජාතික ප්‍රතිපත්තියක් නෑනේ. අපි කරන්නේ ව`දුරෝ ගෙවල් හදනවා වගේ නාය කාලෙට නාය ගැනත්, ගංවතුර කාලෙට ගංවතුර ගැනත්, ගිණි කාලෙට ගිණි ගැනත්, නියං කාලෙට නියං ගැනත් විතරක් නෙවෙයි බඩගිනි වෙලාවට බඩගින්න ගැනත්, ඉස්මුරුත්තාව වෙලාවට ඉස්මුරුත්තාව ගැනත් මොන මොනවා හරි කතා කරන එක සහ මොන මොනවා හරි කරන එක. එහෙම කර කර ඉදලා ඛෙල්ලටම හිරවුණු වෙලාවට ආණ්ඩුව රටවැසියන්ටත් රටවැසියෝ ආණ්ඩුවටත් හති වැටෙනකල් බැණලා බැණලා සතුටින් විසිර යනවා.

ජෙනරේෂන් zවයිZ, ඒ කියන්නේ යං සෙට් එකට මේ වෙලාවේ වෙන විදිහකට වැඩ කරන්න වෙනවා. කාටහරි පෝස්ටරයක් ගහලා, ෆෙස්බුක් එකේ හීනියට කඩේ ගිහිං, එකෙක් වෙනුවට තව එකෙක් ගේන දේශපාලනේ වෙනුවට වෙන විදිහක වැඩක් පටන් ගන්න වෙනවා. zයංZ සෙට් එක ඉස්සරහට ආවට විතරක් මදි, වැඩිහිටි උදවිය zයං බ්ලඩ්Z වලට අවස්ථාවක් දෙන්නත් ඕනේ.

මං කියන්නේ, දෙයක් වුණාට පස්සේ තුන්සිය හැට කෝණෙන් හැරි හැරී පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණ කරනවා වෙනුවට වෙන විදිහේ වැඩක්.

ඒක නෙවෙයි,

ලබන සදුදා මැයි දිනේ හොෙ`ද්. අවුරුද්දක් තිස්සේ අපි දැන දැන විකිණිලා, අපිට හොරෙන් අපි විකිණෙන අමුතු දවස.
අ`ගහරුවාදා හම්ඛෙමු...

භාරත ප්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්
Mawbima 2017-04-25

Tuesday, April 18, 2017

දිනුවොත්, දිනපු විදිහ වැඩක් නෑ. පැරදුණොත්, ඒකට හේතු වැඩකුත් නෑ

ජීවත් වෙනවා කියන්නේ, ක්‍රිකට් මැච් එකක විකට් කීපර් කෙනෙක් වෙනවා වාගේ වැඩක්. කිසිම වෙලාවක බෝලේ එන්නේ අපි හිතන විදිහට නෙවෙයි. දේවල් සිද්ධ වෙන්නේ අපි හිතාගෙන ඉන්න පැත්තෙන් නෙවෙයි. ඊළග මොහොත සුභයි කියලා හිතාගෙන ඒකට ලෑස්ති වෙලා ඉන්නකොට එකපාරටම ඔන්න එක්කෝ බවුන්සර් එකක්. නැත්තං පතාර වයිඩ් එකක්. බැරි වෙලාවත් ඒක අතඇරියොත් පිටිපස්සෙන් ආයේ කවුරුවත් අපි වෙනුවෙන් බෝලේ අල්ලන්න ඉතුරු වෙලා නෑ. අනිවාර්යෙන්ම හතරක් තමයි. ෆිෆ්ටි ඕවර් මැච් එකක බෝල 299ක් හො`දට රැකලා තිබුණත් අන්තිම බෝලේ මිස් වෙන්න පුළුවන්. ඒක මැච් එකේ තීරණාත්මකම බෝලේ වෙන්න පුළුවන්.
අනිත් කෙනෙකුට වරදක් වුණොත් එයා ලගට ඊළග බෝලේ එනකල්ම වෙලාව තියනවා ඒ වරද හදාගන්න. වරදම නෙවෙයි. ඒ වරද නිසා ගැස්සුණු හිත හදාගන්න. ඒත් විකට් කීපර් කෙනෙකුට බෝල දෙකක් අතර තියෙන්නේ පොඩි වෙලාවයි. අපේ ජීවිතෙත් එච්චරම තමයි. එකක් ගැන හිත හිත ඉන්න ඒ වෙනුවෙන් මිඩංගු කරන්න ලොකු කාලයක් නෑ. එකක් ඉවර වුණු ගමං ඊළ`ග එකට සෙට් වෙන්න ඕනේ.

ඒක නෙවෙයි.

දැන් අවුරුදු ඉවරයිනේ. අවුරුද්දට දවස් ගාණක් නිවාඩු හම්බුණානේ. උඩිනුත් නිවාඩු තිබිලා යටිනුත් නිවාඩු තිබිලා මැදින් වැඩ කරන දවසක් දෙකක් තිබුණම ඒ දෙකත් එහෙ හෙමෙ කරලා සැන්ඩ්විච් නිවාඩුවකුත් හදාගෙන අත දිගෑරලා ඒ අත්දැකීම් අවුරුද්ද වි`දලා ආයෙත් සාමාන්‍ය වැඩ පටන් ගන්නේ අද නේ. ඔව්.. ඊයේ තමයි. ඊයේ ඉතිං වැඩි වෙලාවක් ගතවෙන්න ඇත්තේ අවුරුදු වල ප්‍රගති සමාලෝචන වලටනේ. ඒක නෙවෙයි, දැන් අවුරුදූ සීසන් ඉවරයි.

අලුතෙන් පටන් ගමු.

අපිට ආයෙත් අලුතෙන් පටන් ගන්න පුළුවන් වෙලාවක් තමයි මේ. ඒක අර සමහර කැම්පේන් වගේ නෙවෙයි. ඒ කියන්නේ හැමදාම පළවෙනි වෙඩි මුරේ තියනවා වගේ ඒවා. අලුතෙන් පටන් ගන්න එක පෝස්ටරේක ගහන ලයින් එකකට වඩා වෙනස්. තොග ගාණට පෙට්ටියක දාලා වළලා දාන්න පුළුවන්- එහෙම කරන්න ඕනේ හැම දෙයක්ම ආයේ අහුමුලු වල කෑලි ඉතුරු කරගන්නේ නැතුව වීසි කරලා දාන්න. මම කියන්නේ වැරදුණු දේවල්, මිස් වුණු දේවල්, මතක් කරන්න හරි ආයේ ආයෙත් දකින්න අකමැති දේවල්. මේ හැම දෙයක්ම. ඒක හරියට විකට් කීපර් කෙනෙක් මෙච්චර වෙලා ආපු හැම බෝලයක්ම අමතක කරලා දානවා වගේ වැඩක්.

හැබැයි එකක් මතක තියාගන්න. මීට කළිං වුණු වැරදි ආයේ ආයෙත් සිද්ධ වෙන්න බෑ. එහෙම වුණොත් ටීම් එකෙන් කැපෙනවා. කොච්චර දක්ෂ ප්ලෙයර් කෙනෙක් වුණත් කිසිම ටීම් එකකට අත්‍යාව්‍ය නෑ. එක්කෙනෙක් අයින් වුණා කියලා ටීම් එකක් නවතින්නේ නෑ. හරියට ඔෆිස් එකකට කිසිම කෙනෙක් අත්‍යාවශ්‍ය සේවකයෙක් වෙන්නේ නෑ වගේ. මේ සිස්ටම් එකටත් කිසිම කෙනෙක් අත්‍යාවශ්‍ය නෑ. අපි ෆෙල් වුණොත් අපිව පැත්තකින් තියලා මේ සිස්සට් එක දුවනවා. ඔයා හරි මම හරි වෙනුවට වෙන කෙනෙක් විකට් කීප් කරන්න දාගෙන ටීම් එක ඊළග මැච් එකට යනවා.

ඒ විතරක් නෙවෙයි.. අපි මේ මොහොතේ ෆෙල් නම් අපේ හිස්ටි්‍ර රෙකෝර්ඩ්ස් කොච්චර හො`ද ද- ලොකු ද කියන එක එච්චර වැදගත් වෙන්නෙත් නෑ. ඒ වගේම තමයි, අපි මේ මොහොතේ හොදට සෙල්ලං කරනවානම්, අපි මීට කළිං කොච්චර ෆෙල්ද කියන එකත් මේ සිස්ටම් එකට අදාල නෑ. ඒකයි කියන්නේ පරණ අන්-කොන් තියාගෙන ඒවා පිරිපහදු කරන්න හිත හිත ඉන්නවාට වඩා- ඒවා නොවුණා සේ හිතලා අපි අලුතෙන් පටන්ගමු කියලා.

අතෑරලා ගිය ගල්ෆ්‍රෙන්ඩ්ලා / බෝයිෆ්‍රෙන්ඩ්ලා ඔයත් අතෑරලා දාන්න. ඒ ගැන වද වෙන එක නවත්තලා අපි අලුත් එකක් ට්‍රයි කරමු. ෆෙල් වුණු එක්සෑම් ටික අමතක කරලා, සබ්ජෙක්ට් එක විතරක් ඔළුවේ තියාගෙන අපි රිපීට් ලියමු. ටිකක් හයියෙන් දුවමු. අපිට දිනන්න උවමනාවක් තියනවානම් අපිම දුවනවා මිසක් වෙන කවුරුත් අපිව ගොඩ දාන්නේ නෑ කියලා මතක තියාගෙන අපි දුවමු.

ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් එයාගේ හමුදාවට හැමදාව කියපු කතාවක් තිබුණා. 'උඹලා දිනුවොත්, මට දිනපු විදිහ වැඩක් නෑ. හැබැයි උඹලා පැරදුණොත්, මට ඒකට හේතු වැඩකුත් නෑ' කියලා. ඇත්තටම අපි දවස ගාණේ පොර බදින මේ සිස්ටම් එකටත් ජීවිත යුද්ධෙටත් මේක අදාලයි. සිස්ටම් එකට වැදගත් වෙන්නේ අපි ඒ ඒ මොහොතේ දිනනවද පරදිනවද කියන අවසාන උත්තරේ විතරයි.

භාරත ප්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, April 11, 2017

ලයින් එකේ වාද කරමු

මිනිහෙක් කොච්චර පෞරුෂවත්ද කියලා දැනගන්න ඕනේ නම්, ඒ මිනිහත් එක්ක පොඩි සංවාදෙකට පැටලෙන්න ඕනේ. ඕනම පීඩාකාරී සංවාද නිමේෂයක 'මේන් ලයින්' එකේ ස්ථාවරව ඉන්න පුළුවන් එහෙමත් කෙනෙකුට විතරයි.

මේක හොඳටම බලාගන්න පුළුවන් තැනක් තමයි සුපුරුදු බුකිය. බුකියේ දාන ස්ටේටස් වලට පොස්ට්ස් වලට අදාලව කතාව ආරම්භ වෙන්නේ මාරම දාර්ශනික ප්‍රවේශයකින්. ඇත්තටම ඒවායේ මුල්භාගය අන්තර්ගතයන්ගෙන් බහුලයි. ඒත් පහු පහු වෙනකොට..

ඇයි මෙහෙම වෙන්නේ

සංවාදෙක හරි කතාවක හරි හරයාත්මක බව රඳා පවතින්නේ තමන්ට වඩාත් අවාසි සහගත තැනට කතාව එනකල් විතරයි ද? ඊට පස්සේ මොකද වෙන්නේ. ඔව්, ඊට පස්සේ රටේ නැති මඩ- අවලාද- අසභ්‍ය වචන- පරුෂ වචන- පවුල් ප්‍රශ්න- කයි කතන්දර ගොඩක් අනිත් මිනිහට විරුද්ධව මුදා හරිනවා මිසක් අර සංවාදේ 'ලයින්' එකේ යන්නේ නෑ.

මෙහෙම වෙන එක හේතුවක් තමයි අනිත් කෙනාගේ මතය විඳ දරා ගන්න තියන නොහැකියාව. 'අපි නම් පොයින්ට් එකට කතා කරන්නේ' කියලා ඉඳලා හිටලා පොර ටෝක් එකක් මුදා හැරියට, තමන්ව අභිබවා යන හෝ තමන්ව පරදවන අදහසක් කෙනෙක් කීවොත් ඒක දරා ගන්න අමාරුයි.
දැන් ගන්නකෝ උදාහරණයක් හැටියට විල්පත්තු සංවාදේ. කිසාගෝතමියට නො මළ ගේවලින් අබ ගෝණි පිටින් ලැබුණත්, කුණුහරපයක්- මඩක් පල නොවුණු විල්පත්තු සංවාදයක් මේ බුකියේ කොයි කොණකවත් නෑ. ඒවා එහෙම කියලා තියෙන්නේ- කුඩ්ඩෝ, කසිප්පු මුදලාලිලා, බස් කොන්දොස්තරලා, ත්‍රීවිල් ඩ්‍රයිවර්ලා වගේ අඩු අධ්‍යාපයක් තියන මිනිස්සු නෙවෙයි. මාධ්‍යවේදියෝ, දොස්තරලා, ඉංජිනේරුවෝ, ආචාර්යවරු, දේශප්‍රේමීන්, විරුවන් වගේ අය.

මේ සංවාද වල තව සෙට් එකක් ඉන්නවා, සංවාද අල කරන. කතාව පැත්තකින් යනකොට මැදින් ඇවිත් එක එක්කෙනා එක්ක තියන ඇරියස් කවර් කර ගන්න සෙට්. තව අය පුද්ගලික කෝන්තර පිරිමහා ගන්න. දැන් හිතන්නකෝ පෝර්ට් සිටි වගේ කතාවක කවියෙක් තමන්ගේ අදහස් දක්වනවා කියලා. එතකොට අර මැදින් එන කෙනෙක් කියනවා, 'එලිවැට තියලා කවියක් ලියා ගන්න බැරි මහලොකු කවියා දන්න බම්බුව' වගේ ඒවා- 'පොතක් ලිව්වම උඹ හෙන කෙරුමා කියලද හිතාගෙන ඉන්නේ' වගේ ඒවා. ඊට පස්සේ පෝර්ට් සිටි පැත්තක වේලෙනවා.

මේ වෙනකොට පොදු සංවාද, සාකච්ඡා, හමු වගේ ඒවා ඉතා සීඝ්‍රයෙන් වඳ වීගෙන යාමේ තර්ජනයට ලක් වෙලා. පුද්ගලිකව තමන්ට අවශ්‍ය දැනුම පුද්ගලිකවම එකතු කරගන්න උත්සාහ කරනවා. දෙයක් අහන්න බලන්න ඕනේ නම් යූටියුබ් හරි ෆේස්බුක් හරි ගිහිං එක්කෝ බලනවා. එහෙම නැත්තං කියවනවා. ඒක ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවන්ගේ බණේ ඉඳලා ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ ආරක්ෂක ප්‍රතිපත්ති දේශනය දක්වාම වලංගුයි. එතකොට දේවල් දැන ගැනීම සඳහා සාමූහික වීම කියන එක නිශ්ක්‍රීය වෙමින් යන්නේ.

ඉතිං..

භෞතික ලෝකයෙන් මේ වගේ දේවල් චුත වෙමින් තියනකොට ඒවාගේ පරාභවය පිහිටන්නේ වර්චුවල් ලෝකේ. ඒ කියන්නේ සෝ්්ෂල් මීඩියා වගේ තැන්වල. ඉතිං ඒ නිසා මේ වේදිකාව පිරිපහදු කර ගන්න එක ගොඩක් වැදගත් වැඩක්. එහෙම නැති වුණොත් සාමූහික ජීවිතයේ දේවල් හුවමාරු කර ගැනීම, සංස්කෘතික ජීවිතයක වටිනාකම් වර්ධනය වීම, දැනුම අත්දැකීම් වගේ දේවල් පෝෂණය වීම ඉතාම ඛේදනීය පැත්තකට හේත්තු වෙනවා.

ඒක නිසා මේ සංවාද වේදිකාව කුණුහරප වලින්, පුද්ගලික එරියස් වලින්, කයි කතන්දර වලින් සහ අසහනකාරයන්ගෙන් බේරාගන්න ඕනේ. එහෙම වුණොත් විතරයි- දේශපාලනය ගැනත් සාහිත්‍ය ගැනත් විද්‍යාව ගැනත් වෙන මොනවා හරි එකක් ගැන මේ වේදිකාවල කතා කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ. එහෙම නැත්තං හැමදාම බුකී සංවාද අවසන් වෙන්නේ නෙළුම් කුළුණෙන් පටන් අරං ගණිකා මඩමකින්. එහෙම නැත්තං සයිටම් එකෙන් පටන්අරන් කොණ්ඩම් එකකින්. ප්‍රතිපත්ති දේශපාලනය ගැන කතාවකින් පටන් අරන් 'උඹ උඹලැ අම්මගේ දෙවෙනි කසාදේ ළමයෙක්' වගේ අතිශය සංවේදී හා අසම්බන්ධිත කාරණා වලින්.

පළමුව අපි අනෙකාට සවන් දෙමු. ඊට පස්සේ කාරණාවට කාරණාව හප්පමු. ලයින් එකේ ඉඳං වාද කරමු. එහෙම නොවුණොත්, අවසානෙදි සමාජ ජාලා කියන්නේ ලයින් පේළියක්, වත්තක්, මුඩුක්කුවක් වගේ එකක් බවට පත් වේවි.

වෝල්ටයර් (ඒයා දාර්ශනිකයෙක්) කියලා තියනවා, 'ඔබ කියා සිටින දේ සම්බන්ධයෙන් මම කෙතරම් එකඟ නොවූවත් ඔබට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට ඇති අයිතිය වෙනුවෙන් මම දිවිහිමියෙන් පෙනී සිටිනවා' කියලා. නිකමට කොහේ හරි මේක ලියලා තියාගන්න...

~ භාරත ප්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, April 4, 2017

බෝලේ දානකොට බෝලෙට ගහන්න ඕනේ.

කෙල්ලෙක්ට කොල්ලෙක් හරි කොල්ලෙක්ට කෙල්ලෙක් හරි ඉන්නවා කියලා දැනගත්තම වැඩිහිටියෝ හරි දෙමව්පියෝ හරි දෙන දාර්ශනික උපදෙස් වල තියන අවසන් හරය තමයි zඉස්සරලා හොදට ඉගෙන ගන්න. ඊට පස්සේ පුළුවන්Z කියන එක. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඉස්කෝලේ භාහිර වැඩකට ක්‍රීඩාවකට සම්බන්ධ වෙලා හීනියට ඒ වෙනුවෙන් වැඩි බරක් තියනකොටත් කියන්නේ අර කතාවම තමයි.

හරි අපි හිතමු ඔය ඉගෙන ගෙන ඉවර වෙනවා කියන එක වැඩිහිටි උපදේශ සීමා අර්ථයෙන් ගත්තහම කැම්පස් ගිහිං උපාධියක් ගන්නවා වගේ උපරිමයකට යටත් කියලා. උපාධියක් අරං ඉවර වෙලා අපි ලව් කරන්න බලනකොට බ්‍රෑන්ඩ්නිව් තියා හො`ද තත්ත්වයේ රීකන්ඩිෂන් සහකාරයෙක්- සහකාරියක් හොයාගන්න එකම එච්චර ලේසි නෑනේ. (මේක කියවපු ගමං මගෙත් එක්ක පරළ වෙන්න උවමනා නෑ. හොදින් සුපිපුණු සුවද හමන රෝස මලක වුණත් ගිණි පාන්දර වහනකොටයි කිසි බඹරෙක් නොවැහුවත් ගිණි මද්දහනේ වහනකොටයි තියෙන්නේ අත්දැකීම් දෙකක්නේ. ඒකයි..) අනිත් එක අවුරුදු විසි පහේදි- විසි හයේදි දාසයේ දාහතේ වගේ ලව් කරන්න පුළුවන්ද.

හරි ඔය පෙම් පලහිලව් පැත්තකින් තියමුකෝ. අවුරුදු විසි පහේදි අලුතෙන් ක්‍රීඩාවක්, පාසල් මූලික බාහිර වැඩ එහෙම පටන් ගන්න පුළුවන්ද. (ඔව්.. දැන් ඔය වගේ එකකට ඕන තරම් ගූගල් උදාහරණ ඇති. මම මේ කතා කරන්නේ සම්මත උෂ්ණත්ව පීඩන යටතේ හැදෙන සාමාන්‍ය ගෑණු මිනිස්සු ගැන. බහුතරය ගැන.) එකොළහ දොළහ පන්තියේ කරන- රොත්ත පිටින් ගිහිං අල්ලපු පන්තියට ගහලා අතුගාන කොස්ස උස්සන් එන එක, ඩියුටි යන ප්‍රිෆෙට්ස්ලට විසිල් ගහලා හූ කියලා රාජකාරියට බාධා කරන එක වගේ කොලුකම් උගත් බුද්ධිමත් පුරවැසියෙක් හැටියට කළොත් කුදලගෙන ගිහිං එක්කෝ පිස්සන් කොටුවට එහෙම නැත්තං මහඋළු ගෙදරටනේ.
ඉස්කෝලෙන් කට්ටි පණින්න ඕනේ ඉස්කෝලේ යනකොට තමයි. එහෙම නැත්තං ඒ ඇරියස් එක ඔෆිස් වලදි කවර් කරගන්න ගිහිං ඉන්ටර්ඩික් වෙනවා. ඔෆිස් එකෙන් කළිං පැන්නත් බොසාට මාට්ටු නොවී ගේමක් ගහලා ගොඩ දාගන්න අර අත්දැකීම් ගොඩක් වැදගත් වෙයි. මිනිස්සු අ`දුරාගන්න, වැඩක් කරට අරගෙන කරන්න, නායකයෙක් වෙන්න, ලිස්සලා යන්න ඕන තැන්වල ලිස්සලා යන්න, වංගුවක් දාගන්න වෙට්ටුවක් දාගන්න, දෙයක් වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න... ඔව් මේවා සිලබස් කවර් කරලා ඉගෙන ගන්න බෑ. අනික සිලබස් ඉවර කරලා එක්සෑම් ඔක්කොම ගොඩදාලා මුල ඉ`දලා ඉගෙන ගන්නත් බෑ.

මෙහෙමයි...

ජීවිතේ කිසිම දෙයක් ඉගෙන ගෙන ඉවර වෙලා කරන්න කියලා තියා ගන්න හො`ද නෑ. ඒක භයානකයි. ඒ වගේම සමාජ විහිළුවක් වෙනවා. ඒ ඒ වයස්වල කරන්න ඕන දෙවල් ස්වයං සීමිත උපරිමයකට යටත්ව සිද්ධ කරන්න ඕනේ. එහෙම කරන්න දරුවන්ට ඉඩ දෙන්න ඕනේ. තේරෙන සිංහලෙන් තවත් කියනවා නම් අනිත් ළමයි සෙල්ලම් බත් උයනකොට ඉස්සරලා ඉගෙනගන පස්සේ සෙල්ලම් කරමු කියලා කණෙන් ඇදගෙන ගිහිං ශිෂ්‍යත්ව පංතියේ වාඩි කරවලා ටොකු ඇණ ඇණ උගන්නලා විභාගේ පාස් වෙලා ආපහු සෙල්ලම් බත් උයන්න යනකොට අර ළමයි සරුංගල් යවනවා. අර ළමයා අර පිළිවෙළටම කාලෙකදි සරුංගල් අරින්න එනකොට අනිත් ළමයි ඒ ඒ වයසට ගැලපෙන වෙන වැඩක. අවසානේ ඒ ළමයි අත්දැකීම් ටිකක් එකතු කරගන්නකොට අර ළමයා ජීවිතේ මිස් වෙච්ච කෑල්ල ගැන ලතවෙනවා.

සහතික කඩදාසි ටිකක් ඉතුරු වෙච්චි මහ පොළවේ ජීවිතේ හිස් තැන් ටිකක් ඉතුරු කරගෙන ජීවිතේ ගෙවන ළමයෙක් හදනවද නැද්ද කියන එකේ තේරීම තියෙන්නේ අපේ අතේ. (ඒ කියන්නේ මේක කියවන අනාගත අම්මලා අප්පච්චිලා හරි ඔය වගේ තීරණාත්මක තීන්දු ගන්න තව කල් තියන අම්මලාට හරි අප්පච්චිලාට හරි) ක්‍රිකට් වලදි වුණත් බෝලේ දානකොට බෝලෙට ගහන්න ඕනේ. බෝලේ ගියාට පස්සේ ගහන්න හිටපු ෂොට් එක කැමරාවට ගහලා පෙන්නුවාට ලකුණු හම්ඛෙන්නේ නෑනේ. හොද කෝච්ලා හැටියට දෙමව්පියෝ හරි වැඩිහිටියෝ හරි උගන්නන්න ඕනේ රිස්ක් එකක් අරං බෝලෙට ගහන ගමන් විකට් එක තියා ගන්න. ලූස් බෝල වලට එලවලා ගහන්නත් අමාරු බෝල ටික විතරක් ලීව් කරන්නත් කියලා දෙන්න. ඉස්සරලා විකට් එකේ ඉ`දලා පස්සේ ලකුණු ගහපං පුතා කියලා කීවට ඒක කරන්න බෑ.

භාරත ප්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Friday, March 31, 2017

පක්ෂයේ තරුණ පරපුරට දේශපාලනය ඉගැන්වීමට තීන්දු කිරීම; "පමා වී හෝ දේශපාලන වසන්තයක් උදාවෙතැයි අපේක්ෂා තබා ගත හැක"

පක්ෂයේ තරුණ පරපුරට දේශපාලනය ඉගැන්වීමට තීන්දු කිරීම;
"පමා වී හෝ දේශපාලන වසන්තයක් උදාවෙතැයි අපේක්ෂා තබා ගත හැක"

ජනාධිපති මෛත්‍රීපාල සිරිසේන මහතාගේ යෝජනාවක් අනුව ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂය විසින් දේශපාලන අධ්‍යාපන පීඨයක් හෙවත් පොලිටිකල් ඇකඩමියක් ආරම්භ කිරීමට තීරණය කර ඇත. කිසි තර්කයකින් තොරවම එය ඉතා ප්‍රශංසනීය කටයුත්තකි. පමා වී හෝ රටට දේශපාලන වසන්තයක් උදා වෙතැයි යාන්තමින් හෝ අපේක්ෂා තබා ගත හැකි තීන්දුවකි.

මෙවැනි සංකල්ප යහපාලන මූලධර්මයන් සාක්ෂාත් කර ගැනීමේ දී අත්‍යාවශ්‍ය සාධක වේ. යහපාලනය පිළිබද මූලික ඉගැන්වීමේ දී හමුවන සාධාරණ මැතිවරණ, ජනතා නියෝජනය හා පාලන සහභාගීත්වය යන අංගයන් සැල්කීමේ දී දේශපාලනය ඇකඩමික පසුබිමකින් ඉගෙන ගැනීමේ වැදගත්කම පෙන්වා දෙයි. දේශපාලනික අවබෝධයක් හා ශික්ෂණයක් නොමැති පිරිසකට නායකත්වය දෙමින් අනෙකාගේ නියෝජිතයෝ විය නොහැක. එසේම, සෙසු බහුතරයක් වෙනුවෙන් තනිව සහභාගී විය නොහැක. එපමණක් නොව නීතියේ පාලනය, ප්‍රතිචාර දැක්වීම, ආචාරශීලී පැවැත්ම, කාර්යක්ෂමතාව හා ඵලදායීතාව, විවෘත හා විනිවිදභාවය වැනි ගැඹුරු යහපාලන සංකල්පයන් ක්‍රියාත්මක කිරීම ඔ්නෑම ගොනෙකුට කළ හැකි ඒවා නොවේ. අවම වශයෙන් ඒ ඒ මූලධර්මයන් මගින් අපේක්ෂා කරන්නේ කුමක්දැයි පවා නොදැන කෙසේ නම් යහපාලනය ක්‍රියාක්මක කරන්නද. එපමණක් නොව වෘත්තීයභාවය, නිර්මාණශලීභාවය, දිගු කාලීනබව හා ප්‍රතිපත්ති වල තිරසාර බව, විධිමත් මුල්‍ය හා රාජ්‍ය කළමණාකාරණය වැනි දේ යහපාලනයේ කේන්ද්‍රීය හරයන් වනවා සේම ඒවා ස්වයං ඥාණයෙන් පහළ නොවන පුළුල්ව උගත යුතු දේය. දේශපාලන විද්‍යාවට හෝ විශ්වවිද්‍යාලයේ වෙනත් විෂයකට යාන්තමින් අත ගා තිබුණ ද එවැන්නක් පාලනයේ දී භාවිත වන ආකාරය සම්බන්ධයෙන් ඇගඩමික පසුබිමකින් හැදෑරීම උපරිම ඵල නෙළීම කෙරෙහි ඇති කරන්නේ ඉහළ දායකත්වයකි. ඒවා නිසි ලෙස ඉගෙනගත් පසු අත්දැක අවබෝධ කරගැනීමෙන් පසු ජාත්‍යන්තර කුමන්ත්‍රණ, පාවාදීම්, රට විකි”ම වගේ ජනප්‍රිය සටන්පාඨ වලින් එහා ගොස් විද්‍යානුකූල සංවාදයකට මුල පිරිය හැකි වනු ඇත.

එසේ වන්නේ ඇයි...

ගෙවුණු දශක ගණනාව පුරාම රට පාලනය කළ පාලකයින් විසින් විවිධ සාධනීය හා නිෂේධනීය දේ රටට දායාද කළ බව සැබෑවකි. සර්ව සාධනීය හෝ සර්ව නිෂේධනීය පාලකයෝ හෝ නායකයෝ කොහේවත් පහළ වී නැත. පහළ වන්නේ ද නැත. අසංස්කෘතික දේශපාලන සංස්කෘතිය ද නායකයෝ හා පාලකයෝ විසින් එසේ උරුම කර දුන් නිෂේධනීය ජාතික උරුමයකි. ජාතික උරුමයකැයි කියා සිටින්නේ, ඔවුනොවුන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයෝ ද පූර්වගාමීන් මෙන්ම එම ඍණාත්මක ලක්ෂණයක් කර පින්නාගෙන යුග යුග තරණය කිරීම විනා කිසිවෙක් එය උරෙන් බිම තබා පාගා සුණු විසුණු කොට සංස්කෘතික හා විනයවත් දේශපාලන සංස්කෘතියක් වෙනුවෙන් අඩිතාලමක් දැමීමට ද තිරසාර වැඩසටහනක් වෙනුවෙන් ද පියවර නොගත් නිසා ය.

කෙනෙකුට පොලිටිකල් ඇකඩමියක් හරහා ඉගැන්වීමට දේශපාලනයක් නැතැයි සිතෙන්නට පිළිවන. තාත්තාගෙන් පුතාටම ස්වාමියාගෙන් බිරිදට ද මවගෙන් දියණියට ද මාමාගෙන් බෑණාට ද සොර සැමියාගෙන් සොර අඹුවට ද වශයෙන් පඹ ගාලක පැටලී නමුත් පරවේණි හෝ පොල්මක්කාර උරුමයක් ලෙස පවතින දේශපාලනයේ ඉගෙන ගැනීමට ඇත්තේ කුමක්දැයි සිතෙන්නට පිළිවන. ප්‍රතිපාදන වලින් ප්ලාස්ටික් පුටු ටිකක් ඛෙදා- ටකරන් ඛෙදා බහුකාර්ය ගොඩනැගිල්ලක් සාදා කරනු ලබන දේශපාලනයේ ඉගෙන ගැනීමට ඇත්තේ කුමක්දැයි සිතෙන්නට පිළිවන.

පහළ මෙන්ම ඉහළ ද බොහෝ දේශපාලනඥයෝ රටේ හතර මායිම දන්නේ නැත. ව්‍යවස්ථාවක් නීතියක් රීතියක් රෙගුලාසියක් ක්‍රමවේදයක් දන්නේ නැත. සිතා සිටින්නේ මැති ඇමතිවරු වූ පමණින් සියල්ල කළ හැකි බවය. දේශපාලන දර්ශනයක්, ආර්ථික දර්ශනයක් හෝ වෙනත් දේ ගැන තැකීමක් ඇත්තේ ම නැති තරම්ය.

දේශපාලනය ඉගැන්විය යුත්තේ එනයිනි. එසේම, ජනතාවක් තබා හරක් පට්ටියක් හෝ පාලනය කිරීමට මැදිහත් වන්නෙක් වේ නම් ඔහු හෝ ඇය ඒ පිළිබද න්‍යායික හා ප්‍රායෝගික පරිචයක් ලබා ගත යුතුය. ඇතැම් අයගේ විශ්වාසයේ හැටියට දේශීය හෝ විදේශීය උපාධියක්, පාඨමාලාවකින් ලබා ගත් ඩිප්ලෝමාවක් වැනි එකක් ඇති නම් එතැනින් එහා ඉගෙන ගන්නට දෙයක් නැත. තමන් සියල්ල දන්නේය. ඔවුන් පමණක් නොව, සල්ලි තියනවා නම් බලය තියනවානම් ඉගෙන ගැනීමට දෙයක් නැතැයි සිතා සිටිති. එක් පැත්තකින් කල්පනා කරන විට ඔවුන් දන්නා ඔවුන් හුරු පුරුදු වූ දේශපාලනය එයයි.
අළුයම අවදි වී මෙම සංස්කෘතිය වෙනස් කළ යුතුයැයි කල්පනා කර සවස් වන විට මුළු ක්‍රමය ම පරිවර්තනය කරමින් ධවල වර්ණ යුගයක් උදා කළ නොහැක. එය දිගුකාලීන හා සූක්ෂම වැඩපිළිවලකි. ඉවසීමෙන් යුතුව කළ යුත්තකි.

අප කොතැනද

ලෝකයේ බොහෝ රටවල් තමන්ගේ පාලකයින් හා නායකයින් වීමට පෝළිමේ සිටින්නන්ට අවශ්‍ය දැනුම, අවබෝධය, අත්දැකීම් හා පරිචය සම්ප්‍රේෂණය කිරීම ආරම්භ කරන්නේ නව යොවුන් වියේ පටන් වීම විශේෂත්වයකි. ඇදුම් පැළදුම ගමන බිමන කතා බහ සිට ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය, ජාත්‍යන්තර වෙළද කටයුතු, මුල්‍ය හා ආරක්ෂක වැනි සෑම විෂයක්ම කෙරෙහි තම අනාගත නායකයින්ට අවබෝධය ලබා දෙන්නේ මේ ඇකඩමි හරහාය. ඔවුන්ට දේශභ්‍යන්තරිකව මෙන්ම ජාත්‍යන්තර මට්ටමින්ද ඒ අවබෝධය ලබා දීමට ඔවුහු පසුබට නොවෙති. ඒ වෙනුවෙන් විශාල ප්‍රමාණයෙන් මුදල් පවා වෙන් කරනුයේ එය දැවැන්ත ආයෝජනයක් වන හෙයිනි. අප දශක ගණනක් පුරා සිදු නොකළේද එම ආයෝජනයමය. අප නොසිතුවේද ඒ ගැනමය. රටක් ලෙස කළ යුතු මෙවැනි කටයුත්තකට තමන්ගේ පක්ෂයෙන් හෝ ආරම්භයක් ලබා ගැනීම ජනාධිපතිවරයා වෙත යළිත් ප්‍රශංසාව පුද කළ යුතු කාර්යයකි.

2012 වසරේ දී ඉන්දියානුවකු වන වින්සන් පලතින්ගල්ගේ මූලිකත්වයෙන් එරට අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ අධීක්ෂණය යටතේ පළමු දේශපාලන ඇකඩමිය ආරම්භ කළේ තම රටට දේශපාලන නායකයින් නිපදවීමේ අභිලාෂය පෙරදැරි කර ගනිමිනි. දේශපාලනකළමණාකරණය, නීති හා ව්‍යවස්ථා කටයුතු , ක්‍රමෝපාය සංවර්ධනය, උපක්‍රමික මහජන සබදතා සංවර්ධනය සහ ගැටුම් කළමණාකරණය වැනි විෂයන් පිළිබද අදටත් එහි ඉගැන්වීම් සිදු කෙරේ. ඒ මතු දිනක දූෂිත ඉන්දියානු දේශපාලනය වෙනුවට පරිණත නායකයින් ජනිත කරවාගැනීමේ අධිශ්ඨානයෙනි. ඉන්දියාව සිය දේශපාලන ආර්ථික විද්‍යාලය පිහිටවනු ලැබූයේ 1970 තරම් ඈත අතීතයේ දී ය. ඔවුහු 2006 දී දිල්ලියේ පිහිටි දේශපාලන නායකත්ව ආයතනය ආරම්භ කළේය. මේ හැරුණු විට ජාතික හා ප්‍රාන්ත මට්ටමින් පිහිටුවා ඇති මෙම වර්ගයේ ඇකඩමි හා උසස් අධ්‍යාපන ආයතන සිය ගණනකි.

නමුත්, ඉන්දියාවට මාස කිහිපයකට පමණක් වයසින් බාල ස්වදේශීය දේශපාලනයකට හිමිකම් කියන අප අද වන විට මේ අංශයෙන් ඔවුන්ට වඩා සිටින්නේ ගව් ගණනක් පසුපසිනි.

ජනාධිපතිවරයාගේ පොලිටිකල් ඇකඩමි සංකල්පය වඩා වැදගත් වන්නේ ඒ නිසාය. සමස්තය දේශපාලනීකරණය වූ පොළවක සමස්තයේ ගමන දේශපාලනය මත තීරණය වන පොළවක, මේ සා විශාල පරිවර්තනයක් සිදු විය යුතු නම් එය ආරම්භ විය යුත්තේ ද දේශපාලන පරිවර්තනයක් ලෙසිනි. එම පරිවර්තනය සදහා ප්‍රතිසංස්කරණය කළ යුත්තේ ද දේශපාලන ක්ෂේත්‍රමය. එනම් ප්‍රාදේශීය සභාව, පළාත් සභාව මට්ටමේ සිට පාර්ලිමේන්තුව දක්වා සෑම අංශයකම මේ විනය යළි ස්ථාපිත කළ යුතුය. එය හුදු පුද්ගලබද්ධ ගුණාංගයක් පමණක් නොව, සමූහ ආචාරශීලීත්වයක් ලෙස ප්‍රගුණ කළ යුතුය.

මෙහි අවසන් ප්‍රතිඵලය ලෙස අපේ දරු මුණුපුරන්ට හෝ ගණිකාවන් මැඩම්ලා හා ඩීලර්ලා, කුඩු කසිප්පු ගංජා මුදලාලිලා, ස්ත්‍රී දූෂකයින් මංකොල්ලකාරයින් පාතාලයින් හා හෙංචයියන් වෙනුවට රාජතාන්ත්‍රිකයින් හා නායකයින් විසින් ඉහළ සිට පහළට පාලනය කරන රටක ජීවත් වීමේ වාසනාව උදා වනු ඇත. එසේම, දියාරු වී ගිය හරසුන් වාචාල හිස්බස් ඇති නූගත් සංවාද වෙනුවට හරවත් වැදගත් සංවාද දැක ගැනීමට හැකි වනු ඇත. පාර්ලිමේන්තුවේ දී අම්මා මුත්තා අමතා අසැභි වචන කියා සෙංකෝලයරැගෙන දිවීම වෙනුවට දියුණු දේශපාලන උපක්‍රම හා ප්‍රවේශයන් තුළ ප්‍රශ්න විසදනු දැක ගත හැකි වනු ඇත.

අණපනත්, නීති, ව්‍යවස්ථා, පරමාධිපත්‍ය, ස්වාධිපත්‍ය වැනි වචන මහප්‍රාණ බර කර මිමිණුව ද නීති සම්පාදකයින් ලෙස ඔවුන්ට ඇත්ත වශයෙන්ම ඒ විෂයන් පිළිබද ඇත්තේ අඩු අවබෝධයක් බව ප්‍රාදේශීය සභාවේ දී පළාත් සභාවේ දී පමණක් නොව පාර්ලිමේන්තුවේ දී පවා දක්නට හැක. එවැනි විෂයන් ගැන බොහෝ අය ඉගෙන ගන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ ද ටික කාලයක් සිටි පසුවය. ලේකම්වරු ලියා දෙන කතා කියවීම තුළින් පමණක් ඥාණ පාලකයක් විය නොහැක. ඇතැම් දේශපාලනඥයින් පවා අධිකරණය තීන්දුවක් දුන් පසු උසාවි වලට ගල් ගසන්නේ, විනිසුරුවරුන්ට බැණ වදින්නේ, චූටි නෝනා ඛේබි නෝනා කියා අගවිනිසුරුවරුන්ට පවා කොලොප්පම් කරන්නේ මේ නූගත් බවේ අතුරු මුහුණතක් ලෙසය. මේවා වෙනස් කළ යුතුය. ඒ ඒ වේලාවේ ඒ ඒ ගැටලුවලට විසදුම් දෙනාව් මෙන්ම ඒවා වෙනුවෙන් තිරසාර විසදුම් දිය යුතුය.

පෙර කී පරිදි මෙට අද අරඹා හෙට ඵල නෙළිය හැකි දෙයක් නොවේ. තවත් දශක කීපයක් ගත වේවි. සැබෑවටම මේ වටිනාකම් ඵල දරණ විට ඔබත් මමත් මියගොස් සිටිනු ඇත. නමුත්, අපේ දරුමුණුපුරන්ට හෝ මේ වසන්තයේ පහස නෙලාගනු හැකි වනු ඇත.

එහෙයින්, ජනාධිපතිවරයා තම මහගෙදරින් ආරම්භ කිරීමට සූදානම් වන මේ දේශපාලන වෙනසට සුභ පැතිය යුතුය. එසේම, මෙය තීරණාත්මක දේශපාලන පරිවර්තනයක් වෙනුවෙන් සිදු වන දිගු පිම්මක් වනු ඇත. යහපාලනය යහපාලනය කියමින් හන්දි ගාණේ මොර දීම වෙනුවට යහපාලනය තහවුරු කිරීමට ප්‍රායෝගික යාන්ත්‍රණයක් දියත් කිරීම වඩාත් ප්‍රශංසනීය වේ. ඩාලි පාරෙන් ඇරඹෙන මේ දේශපාලනය සංස්කෘතිකව හීලෑ කිරීමේ හා විනයවත් කිරීමේ වැඩපිළිවල සිරිකොතට ද පැලවත්තේ ජවිපේ කාර්යාලයට ද එතැන් පටන් ගම් දනව් වල පිහිටවෙන සෑම සාමූහික සංවිධානගතවීමකටම පූර්වාදර්ශයක් වේවා.

Bharatha Prabhashana Thennakoon
#lka #BTColumn #Maithri #Youth

Tuesday, March 28, 2017

ජනාධිපතිකමට වඩා වරිගේ නායකකම හොඳයි


අපි අත දැම්මා වෙන විදිහක තරුණයින් පිරිසක් ඉන්න තැනකට. අපි කතා කළා ආදිවාසී නායක ඌරුවරිගේ වන්නිල ඇත්තන්ගේ දෙවෙනි පුතා- ඌරුවරිගේ මුතුබංඩාට.

අපි කෝල් එකක් ගත්තා....
නිහඩ ගමනේ මේ තරම් දුර
ඇවිද අපි එක වාගේ
මිහිරි මතකේ සැරිසරා ඔබ
නවාතැන් ගෙන දෑසේ...
අලුත් තාලේ සිංදුවක් එක්ක ෆෝන් එක රිං වෙද්දි මුතුබංඩා ආන්සර් කළා.
කොහොමද මුතුබංඩා.

• හො`දින් ඉන්නවා මහත්තයා.
ඊට පස්සේ අපි කතාව පටන් ගත්තා...

ඔයා කොහොමද ඔයාව හදුන්වලා දෙන්නේ
• හැමෝම මාව දන්නේ වන්නිල ඇත්තන්ගේ පුතා විදිහට. එහෙම නැත්තං තිසාහාමිගේ මුණුපුරා හැටියට. තාත්තා නායකයා නිසා ගොඩක් වැඩ එක්ක සම්බන්ධවෙලා කට්ටිය මාව අ`දුරනවා. ඒ වුණාට තාත්තායි සීයායි නැත්තං කවුරුත් මං ගැන දන්නේ නෑ.

ආදිවාසියෙක් හැටියට ඉපදුණු එක ගැන ආඩම්භරයිද?
• ඇත්තටම ආඩම්භරයි. අපේ ජාතිය පරම්පරාව කියලා කියන්නේ අභිමානයක් තියන පරම්පරාවක්. එහෙම ඉපදිලා අපිටත් ඒ උරුමය වෙනුවෙන් වැඩක් කරන්න ලැබීම ගැන ඇත්තටම සතුටු වෙනවා.

කොහොමද සීයා ගැන මතකය.
• සීයා ගොඩක් අපේ පරම්පරාව වෙනුවෙන් මහන්සි වෙච්ච කෙනෙක්. එක එක වෙලාවට අපේ පරම්පරාවට ආපු අභියෝග වලදි සීයායි තාත්තයි ආණ්ඩු එක්කත් හැප්පුණා. 83දි අපි ජීවත් වෙන හරිය අභයභූමියක් කරා. ඒ වෙලාවේ අපේ කට්ටියට ඉන්න තැනක් නැති වෙන්න ගියේ. හැබැයි සීයා කට්ටියටම කීවා අපි කොහොමටවත් කැලේ දාලා යන්නේ නෑ කියලා.

පුංචි කාලේ අපිට කතා කියලා දුන්නේ, අපේ පරම්පරාවේ උරුමය, ශාන්තිකර්ම යාග වගේ දේවල් ගැන කියලා දුන්නේ සීයා තමයි. සීයත් එක්ක අපි කැලේ ගිහිං ගොඩක් දේවල් ඉගෙන ගත්තා. පොතපතේ ඉගෙනීමක් නොතිබුණාට, සීයාට ලොකු දැනුමක් තිබුණා හැම දෙයක් ගැනම වගේ.

තාත්තයි සීයයි නායකයෝ දෙන්නෙක් හැටියට එකිනෙකාට කොහොමද වෙනස් වෙන්නේ.
• සීයා නායකයා වෙලා ඉන්නකොට තිබුණු සමාජය නෙවෙයි තාත්තා නායකයා වුණාට පස්සේ තියෙන්නේ. සීයාට තිබුණු ප්‍රධානම අභියෝගය තමයි ආදිවාසී ජනතාවගේ පරම්පරාවේ උරුමය වෙච්ච කැලේ අයිතිය ආරක්ෂා කරගන්න එක.

තාත්තා නායකත්වය භාර ගත්තේ එකදාස් නමසිය අනූ අටේදි. සීයාට වඩා ගොඩක් අභියෝග වලට තාත්තට මූණ දෙන්න සිද්ධ වුණා. පරම්පරාව රැකගන්න එක ලොකු අභියෝගයක්. සමාජෙන් එන ප්‍රශ්න වලට උත්තර හොයන්න වුණා. දේශපාලනයෙන් පවා ආපු බලපෑම්වලට තාත්තට මුහුණ දෙන්න සිද්ධ වුණා. අවුරුදු දාස් ගාණක් අපේ උරුමය වුණු කැලේ අයිතියයි නිදහසයි රැක ගන්න එක තමයි ලොකුම අභියෝගය.

ඔබ ආදිවාසී තරුණයෙක්. ඒක අනෙක් තරුණයින්ගෙන් කොහොමද වෙනස් වෙන්නේ.
• කතා කරන විදිහ. අදින පළදින විදිහ වගේ හැම එකක්ම වෙනස්. එයාලා තරගකාරී සමාජේ අලුත් අලුත් දේවල් එක්ක ජීවත් වෙනවා. අපි එහෙම නෑ. පරම්පරාවේ දේවල් ආරක්ෂා කරගෙන ජීවත් වෙනවා. සමහර වෙලාවට සමානකම් තියනවා. ඒත් උවමනාකම්, හිතන විදිහ එහෙමත් අපි දෙගොල්ලන්ට වෙනස්.

තරුණයෝ ගැන මොකද්ද අදහස
• දියුණු සමාජ පොජ්ජේ කැකුළෝ, හොද වාගේ රදනවා. හැබැයි, ඒ රදව්වට ඒ ඇත්තන්ට ගමං පොජ්ජක් කොදොයි. මේ ඇත්තන්ට හිත්ලානවා- මේ ඇත්තෝ තැනමට කණ්ඩායම් පොජ්ජක් හැටිමට රදාගෙන මාමකැච්චක් වැඩ පොජ්ජ මන්ද කරන්න මේ ඇත්තොන්ට හිත්ලානවා.

මොකද්ද ජීවිතේ තියන ලොකුම සිහිනය.
• ලොකුම හීනේ තමා අපේ පරම්පරාව ආරක්ෂා කරගෙන ඉස්සරහට අරගෙන යන එක. ඒ වෙනුවෙන් ගොඩක් වැඩ කරගෙන යනවා.

වඩා කැමති ගමෙන් පිටත ලෝකයටද. ගමේ ලෝකයටද
• වැඩියෙන්ම කැමති සීයලාගේ ලෝකෙට තමයි. ගමෙන් එළියේ ලෝකේ සංකීර්ණ වැඩියි. හැබැයි 83න් පස්සේ අපිට අපේ තිබුණ නිදහස නැති වුණා. දැන් කැලේ වුණත් අපිට නිදහසක් නෑ.

ෆෙස්බුක් ඉන්නවද. ෆෙස්බුක් ගැන දන්නවද. මොකද්ද අදහස
• මමනං ෆෙස්බුක් නෑ. ඒ ගැන වැඩි දැනීමකුත් නෑ. ඒත් යාලුවෙක්වත් හදලා තියනවාද දන්නෑ. ඒක අපේ සමාජෙට එච්චර ගැලපෙන්නේ නෑ කියලායි මමනං හිතන්නේ.

චිත්‍රපටි බලනවද. කැමතිම නළු නිළියෝ එහෙම කවුද
• අපිට ටීවී නෑනේ. කෙඩිකට හරි කොහේ හරි ගියොත් තමයි අහම්ඛෙන් බලන්නේ. ඒත් බලන ඒවාගෙන් නම් කැමතිම නළුවා ෆ්‍රෙඩී සිල්වා. නිළියක් කීවොත් සබීතා නෝනා (පෙරේරා) තමයි.

සිංදු අහනවද. කවුද කැමති ගායකයෝ මොනවද කැමති සිංදු. ඒ ඇයි.
• සිංදුනං ඇස්සවෙනවා. පොඩි රේඩියෝ එකක් තියනවා ප්‍රවෘත්ති එහෙම අහන්න. වැඩියෙන්ම කැමති අමරදේවගේ නන්දා මාලනීගේ වගේ සිංදු වලට තමයි. ඒවගේ අර්ථය හොදයි කියලා හිතෙනවා. කාට වුණත් අහන්නත් පුළුවන්. අමරදේව මහත්තයාගේ සන්නාලියනේ කියලා සිංදුවක් තියෙන්නේ. ඒක හො`දයි.
සන්නාලියනේ සන්නාලියනේ
මේ හිමිදිරි උදයේ
සන්තෝසෙන් ඔබ හිනැහී හිනැහී
කාටද ඇදුම වියන්නේ...

මාලගිරා තටු සේම රුවින් යුතු
නිල්වන් ඇදුම වියන්නේ
කාටද ඇදුම වියන්නේ...

දඹානේ කට්ටිය එන්න එන්න මොඩ් වෙනවද
• සමහර අය මෙහෙට එනකොට එන්නේ නම් අවුරුදු සිය ගාණකට කළිං වගේ කොළඅතු හරි හම් වලින් හරි හදපු ඇදුම් ඇ`දගෙන පොරවක් දාගෙන, දුණු ඊතල එල්ලාගෙන ඇති කියලා හිතාගෙන. එහෙම නෑ. පිරිමි කට්ටිය සරං අදිනවා. ගෑණු කට්ටිය චීත්ත හැට්ට අ`දිනවා.

ගෑණු උදවියවත් ෆැෂන් ගැන උනන්දු නැද්ද.
• ඇ`දුම් පැළදුම් විලාසිතා ගැන එච්චර ගාණක් නෑ. සරමයි අමුඩෙයි ඇදලා උඩට තුවායක් දාන එක තමයි ඉතිං දැන් තියෙන්නේ. ගෑණු කට්ටිය වුණත් ගෙවල් වල එහෙම වැඩ කරගෙන ඉන්න නිසා ඒවට ගැලපෙන ඇ`දුම් අ`දිනවා. ඒ ඇරෙන්න විලාසිතා ගැන එච්චර හිතන්නේ නෑ.

මමනං හිතන්නේ අපේ පරම්පරවාට ගැලපෙන ඇදුමක් ඇන්දම ඇති කියලා. අද මම ඩෙනිමක් ඇන්දොත් හෙට ඊට වඩා හොද එකක් අදින්න වෙනවා. එහෙම කරන්න තරම් සල්ලිත් නෑ. ඒ අපිට ගැලපෙන්නෙත් නෑ.

පෙම්වතෙක්ද. විවාහකද
• මම විවාහ වෙලා ඉන්නේ. පුතෙකුයි දුවෙකුයි ඉන්නවා. නෝනගේ නම ඌරුවරිගේ නිල්මිනී. අපේ පරම්පරාවේ එක එක දේවල් ගැන එයා පොත් එහෙම ලියනවා.

දරුවෝ රැහෙන් එළියට ගිහිං ඉගෙන ගෙන, රස්සා කරලා ජීවත් වෙනවට කැමතිද
• තාත්තා වුණත් කියන්නේ ඉගෙන ගන්න ආස අයට ඉගෙන ගන්න අවස්ථාවක් දෙන්න කියලා. එයාලා ඉගෙන ගත්තට ඉස්සරහට ගියාට කමක් නෑ, හැබැයි අපේ පරම්පරාවේ උරුමය ආරක්ෂාකරගෙන ඉස්සරහට යනවානම් තමයි හො`ද. දැනටත් ගමේ ළමයි ඉස්කෝලවල ගිහිං ඉගෙන ගන්නවා.
මේ වෙනකොට ගමෙන් හතර දෙනෙක් කැම්පස් එකට තේරිලා තියනවා. මුලින්ම ගියේ ගුණවර්ධන මහත්තයා. එයා දැන් ගුරුකුඹුරේ ඉස්කෝලේ උගන්නනවා. මේ සැරෙත් සමන්තිකා කියලා ළමයෙක් මහියංගනේ ඉස්කෝලෙන් (මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය) කැම්පස් එකට තේරිලා ඉන්නවා.

ඡන්දේ ඉල්ලන්න එහෙම අදහසක් නැද්ද
• මේ ඇත්තන්ට මොනෙක් හරි ආණ්ඩු පොජ්ජෙන් කතා දැම්මොත්, මේ ඇත්තන් කතිර පොජ්ජට මංගච්චන්න හිත්ලානවා. ඒ මංගච්චැව්වත් මේ ඇත්තෝ මේ හැටිමටම ර`දනවා.

සමහර රටවල ආදිවාසී කෝටාවක් තියනවා පාර්ලිමේන්තුවට විශ්වවිද්‍යාල වලට වගේ තැන් වලට.
• එහෙම ක්‍රමයක් තියනවානම් ඒක හො`දයි. ඒ අදහස හොදයි.

ඔය විකුණන ආභරණ, ඇත් දළ අළි කෙ`දි එහෙම ඇත්තටම ඒ කියන ඒවායෙන් හදපු ඒවා නෙවෙයි නේද
• අලි කෙ`දි එහෙමනං අලි සෙල්ලං කරන තැන්වල එහෙම වැටිලා තියනවා. කාටවත් බොරු කියලානං කිසි දෙයක් විකුණන්නේ නෑ. දැන් ඔය කැලේට යන්න තහනම් කරලා තිබ්බත් අපේ කට්ටිය කොහොම හරි ගිහිං මුවෙක්, ඌරෙක්, ගෝනෙක් එහෙම දඩයම් කරගත්තම ඒ දත් වලින් අං වලින් එහෙම සමහර ඒවා හදනවා. ඒත් ඒවා ඇත්ත කියලා තමයි විකුණන්නේ.

වැදිගම්මානේ කියන්නේ ප්‍රදර්ශන මධ්‍යස්ථානයක් විතරයි නේද. හොදට හදපු ගෙවල්-දොරවල් ගම මැද්දේ තියනවා නේද
• අපේ ගෙවල් මැටි ගහපු ගෙවල්. ඒක එක ආධාර වලින් හම්ඛෙලා උළු වහපු ගෙවල් දෙක තුනක් තියනවා. ඒවත් හදලා තියෙන්නේ මැටි ගහලා.
ලංකාවේ දේශපාලනය ගැන මොකද හිතන්නේ?
• හැම දෙයක්ම දේශපාලනේනේ. ඒක නිසා ආණ්ඩු කරන එක නීති හන එක එහෙම හැම දෙයක්ම දේශපාලනේ කියලා තමයි මම දන්න තරමට හිතෙන්නේ.

ඉස්කෝලේ ගිහිං තියනවද?
• මම දවය වසරට ගිහිං තියනවා. දඹානේ ඉස්කෝලෙට තමයි ඉස්කෝලේ ගියේ. ඒ කාලේ ගත්ත දැනුම පාවිච්චි කරලා යම් දෙයක් කරන්න පුළුවන් වෙලා තියනවා. ඒ වගේම අපි හරි විනෝදෙන් හිටියා ඒ කාලේ. සාමාන්‍ය පෙළ ලියන්න මාසයක් දෙකක් විතර තියනකොට ඉස්කෝලේ ගමන නැවතුණා. ඊට වඩා එහාට ඉගෙන ගන්න උවමනාවක් තිබුණේ නෑ.

පිටරට ගිහිං තියනවද?
• මමනම් එක පාරයි ගිහිං තියෙන්නේ. දඹදිව ගියා තාත්තත් එක්ක. ඒත් තාත්තා නම් රටවල් හතකට අටකට වගේ ගිහිං තියනවා.

බදින්න කළිං ආදරය කළාද
• ඔව්. අපි දෙන්නා විවාහ වුණේ මම දහයේ පංතියේ ඉන්නකොට. මුළින්ම සම්බන්ධෙ පටන් ගත්තේ අට වසරේදි. අවුරුදු දෙකක් විතර ආදරේ කළා. ඊට පස්සේ ගෙදර දෙමව්පියන්ට කීවට පස්සේ ඒකට කැමති වුණා. ඊට පස්සේ අපි විවාහ වුණා.

අලුත් තාක්ෂණය අත්විදින්න කැමති නැද්ද
• අකමැත්තක්ම නෙවෙයි. අපිට එහෙම අවශ්‍යතාවක් තිබුණත් ඒකට වත්කමක් නෑ. හැකියාවක් නෑ. සමහර දේවල් අපිට අවශ්‍ය වෙන්නෙත් නෑ. දැන් ගොඩක් අය දර හිග ණිසානේ විදුලියෙන් ගෑස් වලින් උයන්නේ. අපිට ඔ්න තරම් දර තියනවා.
තෝරා ගැනීමක් කරන්න අවස්ථාවක් ලැබුණොත් වඩාත් කැමති ජනාධිපති වෙන්නද වරිගේ නායකයා වෙන්නද?
මං කැමතියි අවස්ථාවක් ලැබුණොත් වරිගේ නායකයා වෙන්න. දැනට අපේ අයියා තමයි තාත්තගෙන් පස්සේ වරිග නායකයා වෙන්නේ අපේ පරම්පරාවේ සම්ප්‍රදායේ හැටියට. ඒත් කාලෙකදි අයියා තීරණය කළොත් මටත් අවස්ථාවක් දෙන්න, මම කැමතියි ඒ වගකීම භාර ගන්න. අපේ ක්‍රමය තමයි පවුලේ වැඩිමලාට තමයි නායකත්වය යන්නේ. වැඩියෙන් කැමතියි ජනාධිපති වෙනවට වඩා වරිගේ නායකයා වෙන්න. ඒත් පත් වෙන කෙනාට සහයෝගය උපරිමයෙන් දීගෙන වැඩ කරනවා.

අවස්ථාවක් ලැබුණොත් ජනාධිපති වෙන්න. මොකද්ද මුළින්ම කරන්නේ?
• අම්මෝ... ඒක හරිම ලොකු වගකීමක්. බැරිවෙලාවත් එහෙම වුණොත් මුළින්ම හැම ජනතාවක්ම හැම කණ්ඩායමක්ම නියෝජනය වෙන විදිහට කණ්ඩායමක් පත් කරගෙන ඒ අයගේ උපදෙස් අනුව රට පාලනය කරනවා. ඒ අදහස් අරගෙන හොද නරක තෝරා ඛේරාගෙන ඉස්සරහට වැඩ කරනවා.

ඔයා තරුණයෙක් විදිහට අවසාන වශයෙන් මොකද්ද අනිත් අයට කියන්න තියෙන්නේ
• මේ ඇත්තන්ට කතා දමන්න තිඛෙන්නේ, කැකුළෝ හැටිමට ර`දන හැම කැකුළෙකුටම ඒ ඇත්තන්ට හිත්ලාන හැටිමට, සමාජ පෙජ්ජෙන් මංගච්ඡන එකමට කොදොයි. ඒ ඇත්තෝ තීරණ පොජ්ජක් මන්ද කරගෙන මංගච්ඡන එකම තමයි හො`ද වාගේ කියන්නේ.. ඒ ඇත්තෝ මංගච්ඡන හැම එකමක්ම මන්ද කරගත්තොත් ගැටළු පොජ්ජක් මන්ද වෙනවා. ඒ තැන කොදොයි. ඒ ඇත්තන්ට හිත්ලාන, ඒ ඇත්තන්ට ගැලපෙන පොජ්ජක් මන්ද වෙන එකමවල් මන්ද කරගෙන මංච්ඡනවානම් මාමකැච්චක් හොදමයි

|| කතාදැම්මේ Bharatha Prabhashana Thennakoon

Tuesday, March 21, 2017

පොර ටෝක් දෙන අය - කොර වෙලා චොර වෙන හැටි...


මිනිහෙක් කොච්චර පෞරුෂවත්ද කියලා දැනගන්න ඕනේ නම්, ඒ මිනිහත් එක්ක පොඩි සංවාදෙකට පැටලෙන්න ඕනේ. ඕනම පීඩාකාරී සංවාද නිමේෂයක 'මේන් ලයින්' එකේ ස්ථාවරව ඉන්න පුළුවන් එහෙමත් කෙනෙකුට විතරයි.

මේක හොඳටම බලාගන්න පුළුවන් තැනක් තමයි සුපුරුදු බුකිය. බුකියේ දාන ස්ටේටස් වලට පොස්ට්ස් වලට අදාලව කතාව ආරම්භ වෙන්නේ මාරම දාර්ශනික ප්‍රවේශයකින්. ඇත්තටම ඒවායේ මුල්භාගය අන්තර්ගතයන්ගෙන් බහුලයි. ඒත් පහු පහු වෙනකොට..

ඇයි මෙහෙම වෙන්නේ

සංවාදෙක හරි කතාවක හරි හරයාත්මක බව රඳා පවතින්නේ තමන්ට වඩාත් අවාසි සහගත තැනට කතාව එනකල් විතරයි ද? ඊට පස්සේ මොකද වෙන්නේ. ඔව්, ඊට පස්සේ රටේ නැති මඩ- අවලාද- අසභ්‍ය වචන- පරුෂ වචන- පවුල් ප්‍රශ්න- කයි කතන්දර ගොඩක් අනිත් මිනිහට විරුද්ධව මුදා හරිනවා මිසක් අර සංවාදේ 'ලයින්' එකේ යන්නේ නෑ.

මෙහෙම වෙන එක හේතුවක් තමයි අනිත් කෙනාගේ මතය විඳ දරා ගන්න තියන නොහැකියාව. 'අපි නම් පොයින්ට් එකට කතා කරන්නේ' කියලා ඉඳලා හිටලා පොර ටෝක් එකක් මුදා හැරියට, තමන්ව අභිබවා යන හෝ තමන්ව පරදවන අදහසක් කෙනෙක් කීවොත් ඒක දරා ගන්න අමාරුයි.
දැන් ගන්නකෝ උදාහරණයක් හැටියට විල්පත්තු සංවාදේ. කිසාගෝතමියට නො මළ ගේවලින් අබ ගෝණි පිටින් ලැබුණත්, කුණුහරපයක්- මඩක් පල නොවුණු විල්පත්තු සංවාදයක් මේ බුකියේ කොයි කොණකවත් නෑ. ඒවා එහෙම කියලා තියෙන්නේ- කුඩ්ඩෝ, කසිප්පු මුදලාලිලා, බස් කොන්දොස්තරලා, ත්‍රීවිල් ඩ්‍රයිවර්ලා වගේ අඩු අධ්‍යාපයක් තියන මිනිස්සු නෙවෙයි. මාධ්‍යවේදියෝ, දොස්තරලා, ඉංජිනේරුවෝ, ආචාර්යවරු, දේශප්‍රේමීන්, විරුවන් වගේ අය.

මේ සංවාද වල තව සෙට් එකක් ඉන්නවා, සංවාද අල කරන. කතාව පැත්තකින් යනකොට මැදින් ඇවිත් එක එක්කෙනා එක්ක තියන ඇරියස් කවර් කර ගන්න සෙට්. තව අය පුද්ගලික කෝන්තර පිරිමහා ගන්න. දැන් හිතන්නකෝ පෝර්ට් සිටි වගේ කතාවක කවියෙක් තමන්ගේ අදහස් දක්වනවා කියලා. එතකොට අර මැදින් එන කෙනෙක් කියනවා, 'එලිවැට තියලා කවියක් ලියා ගන්න බැරි මහලොකු කවියා දන්න බම්බුව' වගේ ඒවා- 'පොතක් ලිව්වම උඹ හෙන කෙරුමා කියලද හිතාගෙන ඉන්නේ' වගේ ඒවා. ඊට පස්සේ පෝර්ට් සිටි පැත්තක වේලෙනවා.

මේ වෙනකොට පොදු සංවාද, සාකච්ඡා, හමු වගේ ඒවා ඉතා සීඝ්‍රයෙන් වඳ වීගෙන යාමේ තර්ජනයට ලක් වෙලා. පුද්ගලිකව තමන්ට අවශ්‍ය දැනුම පුද්ගලිකවම එකතු කරගන්න උත්සාහ කරනවා. දෙයක් අහන්න බලන්න ඕනේ නම් යූටියුබ් හරි ෆේස්බුක් හරි ගිහිං එක්කෝ බලනවා. එහෙම නැත්තං කියවනවා. ඒක ගමේ පන්සලේ හාමුදුරුවන්ගේ බණේ ඉඳලා ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ ආරක්ෂක ප්‍රතිපත්ති දේශනය දක්වාම වලංගුයි. එතකොට දේවල් දැන ගැනීම සඳහා සාමූහික වීම කියන එක නිශ්ක්‍රීය වෙමින් යන්නේ.

ඉතිං..

භෞතික ලෝකයෙන් මේ වගේ දේවල් චුත වෙමින් තියනකොට ඒවාගේ පරාභවය පිහිටන්නේ වර්චුවල් ලෝකේ. ඒ කියන්නේ සෝ්්ෂල් මීඩියා වගේ තැන්වල. ඉතිං ඒ නිසා මේ වේදිකාව පිරිපහදු කර ගන්න එක ගොඩක් වැදගත් වැඩක්. එහෙම නැති වුණොත් සාමූහික ජීවිතයේ දේවල් හුවමාරු කර ගැනීම, සංස්කෘතික ජීවිතයක වටිනාකම් වර්ධනය වීම, දැනුම අත්දැකීම් වගේ දේවල් පෝෂණය වීම ඉතාම ඛේදනීය පැත්තකට හේත්තු වෙනවා.

ඒක නිසා මේ සංවාද වේදිකාව කුණුහරප වලින්, පුද්ගලික එරියස් වලින්, කයි කතන්දර වලින් සහ අසහනකාරයන්ගෙන් බේරාගන්න ඕනේ. එහෙම වුණොත් විතරයි- දේශපාලනය ගැනත් සාහිත්‍ය ගැනත් විද්‍යාව ගැනත් වෙන මොනවා හරි එකක් ගැන මේ වේදිකාවල කතා කරන්න පුළුවන් වෙන්නේ. එහෙම නැත්තං හැමදාම බුකී සංවාද අවසන් වෙන්නේ නෙළුම් කුළුණෙන් පටන් අරං ගණිකා මඩමකින්. එහෙම නැත්තං සයිටම් එකෙන් පටන්අරන් කොණ්ඩම් එකකින්. ප්‍රතිපත්ති දේශපාලනය ගැන කතාවකින් පටන් අරන් 'උඹ උඹලැ අම්මගේ දෙවෙනි කසාදේ ළමයෙක්' වගේ අතිශය සංවේදී හා අසම්බන්ධිත කාරණා වලින්.

පළමුව අපි අනෙකාට සවන් දෙමු. ඊට පස්සේ කාරණාවට කාරණාව හප්පමු. ලයින් එකේ ඉඳං වාද කරමු. එහෙම නොවුණොත්, අවසානෙදි සමාජ ජාලා කියන්නේ ලයින් පේළියක්, වත්තක්, මුඩුක්කුවක් වගේ එකක් බවට පත් වේවි.

වෝල්ටයර් (ඒයා දාර්ශනිකයෙක්) කියලා තියනවා, 'ඔබ කියා සිටින දේ සම්බන්ධයෙන් මම කෙතරම් එකඟ නොවූවත් ඔබට අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමට ඇති අයිතිය වෙනුවෙන් මම දිවිහිමියෙන් පෙනී සිටිනවා' කියලා. නිකමට කොහේ හරි මේක ලියලා තියාගන්න...

~ භාරත ප්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, March 14, 2017

අයියෝ අපි





අවුරුදු දෙදාස් පන්සීයක ඉතිහාසයක්, ඓතිහාසික සංස්කෘතියක්, අපිරිමිත හර පද්ධතියක් වගේ එකී නොකී කප්පරක් ආඩම්බරකාර සාධක කර ගහගෙන ඉන්න අපි, රටක් හැටියට ඔය සෙල්ලිපි, ගල්කණු, ලෙන් වගේ ඉතිහාස කාරණා ටික පැත්තකින් තිබ්බහම අර කලින් කියපු දේවල් සියල්ල හිමි අනෙක් රටවල් එක්ක සංසන්දනය කරනකොට අද වෙනකොට අත්කරගෙන තියන සාපේක්ෂ වටිනාකම් මොනවද.

අපි නක්කලේට වගේ කියන කතාවක් තියනවනේ, 'ඇමරිකාවට තියෙන්නේ අවුරුදු දෙසීයකට ටිකක් වැඩි ඉතිහාසයක් විතරයි' කියලා. ඒ විරක් නෙවෙයි, 'අපි උඩින් ගියේ සුද්දා වැද්දා කාලේ' කියලා. 'ඉන්දියන්කාරයෝ තාම වැසිකිලි යන්නේ මහපාර අයිනේ' කියලා. අතීත කාරණා හැටියට ගත්තහම ඒවා පට්ට ඇත්ත වෙන්න පුලූවන්. ඒත්, ඒ වගේම ඇත්ත ඊට වඩා වෙනස් වෙන්නත් පුළුවන්. මොකද සුද්දා අනුන්ගේ රටවල් අල්ලනකොට අපිට බැරි වුණානේ අපේ රටවත් බේරා ගන්න. අපේ අතීත සිද්ධීවල වැඩි හරියක් තියෙන්නේ, මේ දූපත ඇතුලෙම අපි අපිම දෙකට-තුනට ඛෙදිලා කුලල් කා ගත්ත අවස්ථාවන්. අපි ඒවා සමරනවා සහ ඒ ගැන උදම් අනනවාට වඩා ඉස්සරහට ගිහිං තියනවා නම්- ඒ ටික දුරයි.

දැන් ඉතිං දේශප්‍රේමී සළුව කරෙන් අතට අරගන දෙස් දෙවොල් තියන්න එපා අභිමානය අවතක්සේරු කරනවා කියලා. හැබැයි, අපි අපි ගැන හරිහමං තක්සේරුවකට එන්න ඕනේ. අපිට ඇත්තටම අපි ගැන හරි තක්සේරුවක් නැතුව ඉස්සරහට යෑමක් නෑ. ඉස්සරහට යාමක් කෙසේ වෙතත් ඉන්න තැනවත් ඉන්න අමාරුයි.

අපි මේක මෙහෙම ගලපාගමු.

අපිට ඉන්දියාව කීවහම මතක් වෙන්නේ මොනවද. හරියට වැසිකිලියක් නැති පවුල් කෝටි ගාණක් ඉන්න රටක්. නොකා නොබී හාමතේ ඉන්න මිනිස්සු ගණන මිලියන ගාණක්. නිවාස, ඇඳුම් වගේ අත්‍යාවශ්‍ය දේවල් නැති මිනිස්සු ඉන්නේ කෝටි ප්‍රකෝටි ගාණට. ඒත් දැන් බලන්න- මයික්‍රොසොෆ්ට් එකේ ලොක්කා කවුද? ඉන්දියන්කායෙක්. එතකොට ගූගල්? ඒ්ත් ඉන්දියන්කාරයෙක්. මාස්ටර්කාඩ්, ඇඩෝබී, නොකියා, ක්වෝරා, සිටිබෑන්ක්.. මේ ඔක්කෝගෙම මහපුටු උසුලන්නේ ඉන්දියන්කාරයෝ.

බලන්නකෝ ඉතිං. අපි දන්න සහ හිතං ඉන්න විදිහෙයි ඉන්දියාව ගැන දේවල් හොයපුවහම හම්ඛෙන දේවලූයි පොඩ්ඩක් වෙනස්. හාත්පසින්ම. ලෝකේ තියන දැවැන්තම වාහන ඇතුළු නිෂ්පාදන සමාගම් ඉන්දියාවේ තියනවා. ඉන්දියාව දැන් දැන් උත්සාහ කරන්නේ හඳට යන්න. ලෝකේ ඕනම තැනකට විනාඩි ගාණකින් පහර දෙන්න පුළුවන් මිසයිල් හදන්න. මුහුද යටට කිමිදිලා කෙළවර හොයන්න. ලෝකේ තොරතුරු තාක්ෂණ ආධිපත්‍යය අත්පත් කරගන්න. ඒ විතරක් නෙවෙයි- කලාපයේ සිනමාව, කලාව, සාහිත්‍ය වගේ දේවල් වල පළමු තැන අත්පත් කර ගන්න. එතකොට අපි.. ඔව්. පාර අයිනෙ වැසිකිලි යන ඉන්දියන්කාරයින්ට කොලොප්පං කර කර ඉන්නවා. ඉන්දියන් ටීම් එක පැරදියං පැරදියං කියලා පත පතා ඉන්නවා.

අනෙක් අතට-අපි තාම උත්සාහ කරන්නේ ගාන්ධිලා, නේරුලා, පටේල්ලා ෆලෝ කරන්න. (හැබැයි අපිට අමතකයි අපි ධර්මපාල තුමාලා හැදුවේ ගාන්ධිලාට ගොඩක් කාලෙකට කළිං කියලා.) අපි එහෙම ට්‍රයි කරනකොට 21 වෙනි සියවසේ ඉන්දියන්කාරයෝ ට්‍රයි කරන්නේ සත්‍යා නඩෙල්ලා වගේ වෙන්න. අෙජ් බන්ගා, සුන්දර් පිචායි, වික්‍රම් පණ්ඩිත් වගේ වෙන්න.

උත්සාහය විතරක් නෙවෙයි, ඔවුන්ගේ භාවිතාවත් එහෙමයි. අමතක කරන්න එපා ඉන්දියාව තමන්ගේ න්‍යශ්ඨික තාක්ෂණයේ පියා තමන්ගේ රටේ ජනාධිපතිකමට පත් කරගන්නේ මීට දශකයයකටත් එහා දවසකදි. එතකොට අපි..? අපි තාම හොයන්නේ ජාතික ඇඳුම අඳින කෙනෙක්. රැවුල තියන කෙනෙක්. සරල කෙනෙක්. ළමයි ඉන්න කෙනෙක්. වාසගම හොඳ කෙනෙක්. ඉංග්‍රීසි පුළුවන් කෙනෙක්.

අනිත් පැත්තෙන් ගත්තහම ඉන්දියාව කියන්නෛ් අපිටත් වඩා එහාට ඔය අභිමානය කියන එක ඔප්පු කරගන්න පුළුවන් රටක්. අපේ රාජාවලිය පටන් ගන්නේ විජයගෙන් වුණත් අපි දන්න බිම්බිසාරලා, සුද්දෝදනලා රජ වෙන්නේ ඊට ගොඩක් එහා කාලෙකදි. ඉන්දියාව ඒ අභිමානය සහ ඉතිහාසය කියන පංගුව තියා ගත්තේ ඉස්සරහට යන්න ගැම්මක් ගන්න මිසක් එක තැන පල් වෙන්න- අලස බව වසා ගන්න අවශ්‍ය ආරක්ෂාව හදාගන්න උපක්‍රමයක් හැටියට නෙවෙයි.
'ඉතිං..' -- 'නෑ නිකං හිතලා බලන්න.'

By Bharatha Prabhashana Thennakoon
#lka #BTColumn
#young #mawbima #article

Tuesday, March 7, 2017

ෆේස්බුක් ඉන්නවද

මේ ලෑස්ති වෙන්නේ ෆේස්බුක් ඉන්න කට්ටිය ගොඩ-එකට අරගෙන පතුරු ගහන්න නෙවෙයි. කොහොම වුණත්, ෆේස්බුක් කියන්නේ මාර අපූරු ටූල් එකක්. අවුරුදු කල්ප ලක්ෂ ගාණක් භවයෙන් භවය කිසිම හ`ඩක් නොගනපු, දේවල් නොකරපු හෝ දේවල් වල නොයෙදුණු මිනිස්සු වෙනුවෙන් සකර්බර්ග් විශාල අවස්ථාවක් නිර්මාණය කරලා දුන්නා. ලංකාව වගේ රටක දැන් දැන් ෆේස්බුක් කියන්නේ ආණ්ඩු පෙරලන්න විතරක් නෙවෙයි, ක්‍රිකට් ටීම් එකට ක්‍රීඩකයෝ තෝරණ සහ ඔවුන් තියා ගන්නවද නැද්ද කියලා තීරණය කරන තැනක්. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඩොලර් කීපයකට සහ පෝස්ට් කීපයකට පුළුවන් වෙලා තියනවා අවශ්‍යයි නම් ඉර පායන්නේ අග්නිදිගින් කියලා වුණත් මොහොතකට හෝ කියා සිටින්න. සහ ඒක එහෙම බව වර්චුවල් සහ රියල් ලෝකය තුළ මතවාදයක් හදන්න. 
ඒ කොහොමද. ඒක වෙන්නේ මෙහෙම,
මේක කතාවක්. 

ෙජ්ම්ස් අවන්හල් හිමියෙක්. ආදම් දිනක් වැහි මන්දාරම මැද්දේ ෙජ්ම්ස්ගේ අවන්හලට ගොඩ වුණා.
"ආයුබෝවන්. ඔබ කවුද. මොනවා කරන කෙනෙක්ද."
"මම න්‍යායවාදියෙක්." මේ පිළිතුරෙන් ෙජ්මිස් විශ්මයට පත්වූ නිසා ආදම්ට සිදු වුණා මේ ගැන පැහැදිළි කරන්න.
"මම නිදසුනකින් කියන්නම්."
"හොඳයි. කියපං බලන්ඩ."
"උඹ ලඟ බල්ලෙක් ඉන්නවද."
"ඔව්"

ආදම් විසින් දිගින් දිගටම ජෙම්ස්ව ප්‍රශ්න කරනවා.
"බල්ලෙක් ඉන්නවා කියන්නේ දවල් වරුවේ නිවසේ කවුරුහරි ඉන්නවා". "ඔබේ දරුවන් සුරතලූන්ට ආශා කරනවා". "ඔබට දරුවන් ඉන්නවාය කියන්නේ ඔබට විවාහකයෙක්". "ඔබ විවාහ වෙලා කියලා කියන්නේ ඔබ සමලිංගිකයෙක් නෙවෙයි." සියලූ ප්‍රශ්න දෙස විමතියෙන් බලා සිටි ෙජ්ම්ස් අවසානයේ දී සියල්ල ඔව් යනුවෙන් තහවුරු කළා.

දින කීපයකට පස්සේ ෙජ්ම්ස්ගේ අවන්හලට ඔහුගේ ඉතා හොඳ මිත්‍රයකු වූ දාවිද් පැමිණියා.
"දාවිද් උඹ දන්නවද. මම න්‍යායවාදියෙක්."

"න්‍යායවාදියෙක්?" ෙජ්මිස්ගේ පිළිතුරෙන් විශ්මය උපදවා ගත් දාවිද් ඇහුවා.

"ඒක එහෙම නිකං කියන්න බෑ. මම නිදසුනකින් කියන්නම්."

"හොඳයි එහෙනං කියපං බලන්න."

"දාවිද්.. උඹ බල්ලෙක් ඇති කරනවද."
"නෑ. ඇයි."

"ඒ කියන්නේ උඹ සමලිංගිකයෙක්." 
ආදම් විසින් ගොඩ නගපු තර්කයේ මැද මදේ සම්පූර්ණයෙන්ම අහකට දාපු ෙජ්මිස් දාවිද්ව විශ්මයට හා අසරණභාවයට පත් කරමින් සිය නිගමනය ප්‍රකාශයට පත් කළා. 

දාවිද් කොච්චර මහන්සි ගත්තත්, තමන් සමලිංගිකයෙක් නොවන බව ෙජ්මිස්ට පැහැදිළි කරන්න එය අසාර්ථ වුණා. "උඹ කොහොමද නැහැ කියලා කියන්නේ. උඹ බල්ලෙක් ඇති කරන්නේ නෑ කියන්නේ, උඹ සමලිංගිකයෙක් කියන එක. පිළිගනිං- මම න්‍යායවාදියෙක් දාවිද්..."

අපි වැඩි හරියක් වැඩ කරන්නේ මේ ජාතියේ ෙජ්මිස්ලා එක්ක. ඒ ලොජික් වලට කිසි ලොජික් එකක් නෑ කියලා ඔප්පු කරන්න අපිට සෑහෙන කාලයක් සහ ශ්‍රමයක් මිඩංගු කරන්න සිද්ධ වෙනවා. ඒත් අවසානයේ දී ෙජ්මිස්ලා දිනනවා මිසක්, වෙන එකක් වෙන්නේ නෑ.

ඉතිං මොකද්ද මේකේ තියන අවුල. මේකේ තියන අවුල මේකයි. අද වෙනකොට ෆේස්බුක් කියන්නේ යථාර්ථ ලෝකයේ හරියට අර්ධ නාගරික සමාජයක් වගේ තැනක්. හන්දියේ බසාර් එක වගේ. බලය විසින් නිගමන නිර්මාණය කිරීම. ඒක ෙජ්මිස්ගේ න්‍යායවාදයටත් වඩා භයානකයි. මේ වර්ගයේ ෙජ්මිස්ලා විසින් ස්ථාපිත කරන සමාජ-ජාලා මතවාදයන් මෙන්ම යථාර්ථ ලෝක මතවාදයන් විසින් ඇති කරන්නේ විශාල ප්‍රමාණයේ සමාජ හානියක්. 

එහෙමයි කියලා, අර කවුද කියනවාවගේ ඒකට තියන උත්තරේ කඩේ වහලා දාන ඒක නෙවෙයි.


#lka #BTColumn