Tuesday, December 12, 2017

ගේම නම් ගේම..


ඕනම තරගයක ප‍්‍රශස්තභාවය තීන්දු වෙන්නේ අදාල තරගය වෘත්තීය මට්ටමින් පැවැත්වීම සහ ඒ සඳහා වෘත්තීය මට්ටමින් සහභාගී වීම තුළින්. එක්කෙනෙක් පාඩම් කරලා ලියනකොට තව කෙනෙක් කොපි කරලා විභාග ලියන එක වෘත්තීයභාවයෙන් තොරයි. ඒ වගේම යුක්තිසහගත නෑ. මැරතන් එකකදී, එක්කනෙක් දුවන්නත් අනෙක් කෙනා ත‍්‍රීවීල් එකක එල්ලිලා ගිහිං දිනුම් කණුව පෙනි පෙනී බැහැලා දුවන්නත් ඔට්ටු නෑ. එමෙහම නැත්තං ෂෝර්ට්කට් වලින් දාලා වංගු කෙළින් කරන්න ඔට්ටු නෑ. මේ කතාව දාන් ලෑල්ලේ ඉඳලා දේශපාලනේ හරහා ඕනම දෙයක් දක්වාම ඔට්ටුයි. යුද්ධෙකදී වුණත් ඩිසිප්ලීන් එකක් තියෙන්න ඕනේ. ඒ හැම දේකම මිනිමම් සහ මැක්සිමම් ලිමිට්ස් තියනවා. ඒ විනය හැඩගැහිලා තියෙන්නේම ගේම් එක, ගේම් එකක් හැටියට ප්ලේ වෙන්න අවස්ථාව දෙන්න. ඒ කියන්නේ වෘත්තීයභාවය ආරක්ෂා කරන්න.
හැබැයි, කවුරු කොහොම කීවත් හැම ගේම් එකකම ඉන්නවා මේ ඩිසිප්ලීන් එක කඩන තක්කඩි. ඒ තක්කඩිකම් සිද්ධ වෙන්නේ බැලූ බැල්මටම පවා අයුක්තිසහගත බවක් පෙන්නම් කරන විදිහට පමණක් නෙවෙයි. තක්කඩිකම් වලටත් තියනවා විවිධ මුහුණුවර. දාන් ලෑල්ලේ ඉත්තෝ හොරාට එළියට පන්නන එකේ ඉඳලා ගීත ගායනා කරන රියලිටි වැඩසටහන් ආදිය හරහා ලෝක සංග‍්‍රාම දක්වාම මේ තක්කඩිකම් සිද්ධ වෙමින් තියනවා. ඒ කියන්නේ ගේම් එක ප්‍රොෆෙෂනල් සීමාවන්ගෙන් එළියට පන්නනවා.
සිම්පති වෝට්. මොකක් හරි දුක්ජනක සිද්ධියක් ප‍්‍රවර්ධනය කරලා ඒ හරහා දැවැන්ත අනුකම්පාවක් දිනාගෙන, කුසලතාව, හැකියාව හෝ දක්ෂතාව ඇගයීම වෙනුවට, ‘අනේ පව්’ කියන තැනට ජනමනස හදලා උපයාගන්නා මනාපයන් තුළින් තරග ජයගන්නා අය. මේ සිම්පති මාර්කටින් එක ගැහැණු පිරිමි භේදයක් නැතුව කඬේ පොළේ වෙලේ ඉඳලා හැම තැනම වෙමින් තියනවා. දැන් ගන්නකෝ දේශපාලනේ. අම්මාගේ තාත්තගේ ස්වාමියාගේ බිරිඳගේ මරණ ප‍්‍රවර්ධනය කරගෙන, ඒ නිසාම රාජතාන්ත‍්‍රිකයෝ, දක්ෂයෝ පරාජය කරගෙන ඉහළට ඇවිත් තානාන්තර දිනාගත්ත දේශපාලනඥයෝ නම් කීයක් ඉන්නවාද. මිනිස්සු ඒ කියන්නේ අපි, එයාලට ඡුන්දේ දීලා තියෙන්නේ දුක තුනී කරගන්න කªළු පිහගන්න තමන්ගේ ලේන්සුව දෙනවා කියන හැ`ගීමෙන් මිසක්., රටක් ජාතියක් අනාගතයක් වෙනුවෙන් වැඩ කරන්න පුළුවන් මිනිහෙක් වෙනුවෙන් කතිරයක් ගහනවා කියන හැ`ගීමේ ඉඳලා නෙවෙයි. ඉතිං ඒ දුක තුනී වෙලා ගිහාම ඒ අය නෝමලයිස් වෙනවා. ඒ බහුතරයක් පරණ විදිහටම වැඩ. කªළු වලින් වැහිලා තිබුණු යථාර්ථය සහ පෙරපුරු¥ මතුවෙන්න ගන්නවා. පුතාලා පාරවල් වල මිනීමරාගන්නවා, දියණිවරුත් එහෙමයි. බිරින්ඳෑවරුත්. ඉතිං. අපිට මොකද්ද වෙන්නේ. ‘තාත්තාගේ මිනිය විකුණලා ඡුන්දේ අරං දැන් නටනවා’ කියලා බණිනවා. ‘මිනිහාගේ මරණේ විකුණලා දිනාගත්තා. දැන් වෙන මිනිස්සු එක්ක නටනවා’ කියලා බණිනවා. ඇත්ත කතාව ඒක නෙවෙයිනේ. දුකට පත්වුණු කෙනාට දුක තුනී වෙනකල් අ`ඩන්න ඉඩ දෙනවා වෙනුවට දුක තුනී කරන්න හිතාගෙන නම් ලයිස්තු වලට දාලා තොග ගාණට කතිර ගැහුවේ කවුද. අපිම නොවේද. (දැන් ඉතිං නාමලේඛනය තම තම නැණ පමණ පුරවාගන්න.)
ඒක පැත්තකින් තියන්නකෝ. පරක්කුවෙලා ඔෆිස් එකට ගිහිං බැණුමෙන් බේරෙන්න ඇක්සිඩන්ට් එකක් වුණා කියනවා වගේ, එක දවසක් ඉස්කෝලේ නොගිහිං ආච්චි මැරුණා කියනවා වගේම හැම තැනකටම මේ අනුකම්පාවෙන් ජයගැනීම ස්ප්‍රෙඞ් වෙලා. ඊයේ පෙරේදා තිබුණු රියලිටි ෂෝ එකකදී කාන්තාවක් වේදිකාවේ අ`ඩනවා මං බලාගෙන. එයාට එයාගේ මියගිය නංගි මතක් වුණාද මොකද්ද කියලා. සහමුලින්ම තක්කඩිකමක්. ඒ ඇයි. ඈ වුණත් ඒ තක්කඩි ක‍්‍රියාවට පෙළඹෙන්නේ, මහපොළවේ ජනමනස හොඳින්ම හ`දුනන නිසා. සිංදුව අවුට් සිං කළාත්, වචන වැරුද්දුවත්, නිර්මාණාත්මක නොවුණත් ඓතිහාසික සාක්ෂි අනුවම ඈ වුණත් දැනගෙන හිටියා ඒ සියලූ දෝෂ කªළු බිංදු කීපයකින් මකලා දාන්න පුළුවන් කියලා. ඈ පමණක් නෙවෙයි. සමරවිට ඒ නාලිකා පවා දන්නවා සූසූ ගාලා එස්එම්එස් ගන්නවානම් ක‍්‍රමය ඒක තමයි කියලා. ඒ නිසායි ඒ වගේ දේවල් වලට හැම වෙලාවෙම ඉහළ ප‍්‍රසිද්ධියක් දෙන්නේ. නමුත්, ඒ වැඬේ තක්කඩි වෙන්නේ, ගේම් එක ෆෙයා ප්ලෙයින් වලින් මුදවාගෙන වෙන පැත්තකට හරවලා ඒකේ වාසිය ගන්න උත්සාහ කිරිම නිසා. ඉතිහාසය පුරාම ඒ උපක‍්‍රමික භාවිතයේ සාර්ථකත්වය හැම ක්ෂේත‍්‍රයකදීම වගේ අත්දැකපු පසුබිමක එහෙම දේකට පෙළඹෙන එකේ වරදක් නෑ.
නමුත් අනෙක් පැත්තත් මෙහෙමයි., කවුරුහරි කෙනෙක් තක්කඩිකම් වලින් මිදිලා ෆෙයා ප්ලේ වලින් ගේම් එකක් දිනන්න හිතනවානම් මුලින්ම කරන්න ඕන දේ තමයි ඕනම වෙලාවක අසාධාරණ නමුත් පරාජයක් භාරගන්න සූදානම් වෙන එක. ඒ රිස්ක් එක ගන්නෝනේ. ආසීන් වෙන්ගර් කියනවා, ‘ෆෙයා ප්ලේ කියන්නේ ඉංග‍්‍රීසියෙන් පටන් අරගෙන ප‍්‍රංශභාෂාවේ සිට පෙරදිගටත් අපරදිගටත් විසිරුණු වචනයක් පමණක් මිසක්, ඒ අර්ථය ගෙන දෙන ක‍්‍රියාවලියක් ලෝකයේ කොහේවත් නැහැ’ කියලා. ඡුන්දෙකදී ටකරං, පුටු මේස එක්සයිස් පොත් සිල් රෙදි බෙදිල්ලේ ඉඳලා මැච් එක දිනන්න බැරි වෙනකොට පිට්ටනියට බෝතල් ගහන එක දක්වා මේක වලංගු වෙලා තියෙන්නේ මේ නිසාමයි.
දැන් ඉස්සරහට ඡුන්දයක් එහෙමත් එනවනේ. ඒ කියන්නේ ඔය ජාතියේ අපේක්ෂකයෝ තොග ගාණට අපේ ඉස්සරහට එන කාලේ. ඒ නිසාම හො`දට මතකතියාගන්න. අ`ඩන කෙනෙක් නළවන්න. ඒ ප‍්‍රමාණවත්. හො`ද මනුස්සයෙක්ව අගය කරන්න. ඒ ප‍්‍රමාණවත්. ත්‍යාගශීලී කෙනෙකුට ස්තූතිවන්ත වෙන්න. ඒ ප‍්‍රමාණවත්. නමුත්, ඔබේ ඡුන්දය දිය යුත්තේ ඔබවත් මාවත් පාලනය කරන්න ගැලපෙන, ඊට ප‍්‍රමාණවත් හැකියාවක් කුසලතාවක් තියන මනුස්සයෙකුට.
 භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, December 5, 2017

කෝලි වගේ වෙන්න...



වීරයින් හා ‘පොරවල්’ නිර්මාණය වන්නේ නිරපේක්ෂ දක්ෂතා තුළින්. කෙනෙක් හෝ දෙයක් ගැන කියනකොට, ඒ දේ ගැන පැහැදිළි කරන්න වෙනත් උපකාරකයක් අවශ්‍ය වෙනවානම් ඒ පොරත්වය නිර්මාණය වෙන්නේ කාටහරි සාපේක්ෂව. සැබැ`දිව. සමහර දේවල් ඒ විදිහට සංසන්දනය කරන්න පුළුවන්. සාපේක්ෂව හෝ සබැ`දියාවක් සහිතව විරත්වයක් නිර්මාණය කරන්න පුළුවන්. ඒත්, සමහර දේවල් සංසන්දනය කරන්න උත්සාහ කිරිමම නිරපරාද වෙහෙසක්. සහ අසාධාරණයක්.
විරාත් කෝලි. ඔව් ඔව්. අර පිට්ටනිය ඇතුළේ මාර ගැම්මෙන් ඉන්න අපි ගොඩාක් දෙනෙකුට පෙන්නන්න බැරි පණ්ඩිත ඉන්දියන්කාරයා තමයි. විරාත් ටෙස්ට් ගහන්න පටන් ගත්තේ අවුරුදු හයකට විතර කළිං. විරාත් අද වෙනකොට ගත කරලා තියන කාලයත් එක්ක සංසන්දනය කළාම ටෙස්ට් පිටියේදී දෙවෙනි වෙන්නේ බ‍්‍රැඞ්මන්ට පමණයි. හැබැයි බ‍්‍රැඞ්මන් ක‍්‍රිකට් ගහපු විසිවෙනි සියවසේ මුල් අර්ධයත් එක්ක ගත්තහම විරාත් ක‍්‍රිකට් ගහන මේ යුගය කිසිසේත්ම සංසන්දනය කරන්න අමාරුයි. තාක්ෂණය, බ‍්‍රැඞ්මන් වගේ ලෙජන්ඞ් එකක් හමුවේ විනිසුරන්ගේ තීරණ වගේ දේවල් ගොඩක් එක්ක ගත්තහම බ‍්‍රැඞ්මන්ට තිබුණු බිම් වාසිවලින් භාගයක්වත් කෝලිට නෑ. අද වෙනකොට කැමරා සිය ගාණක්, අන්තිම දශමෙටම තීන්දුවක් දෙන්න පුළුවන් තාක්ෂණයක්, විනිසුරන්ගේ තීරණයක් වුණත් ආපහු කැ`දවන්න පුළුවන් නීති පද්ධතියක් වගේ බොහෝ දේ අලූත් වෙලා. එක්දින පිටියට බැස්සහමත් කෝලි ඉන්නේ කීප දෙනෙකුට විතරක් පස්සෙන්. ඒ බොහෝ දෙනා කෝලිගේ ලෙවල් එකේ දී කෝලිට වඩා පස්සෙන් හිටපු අය. එතනින් එහාටත් එතනින් මෙහාටත් මොන ලයිස්තුවේ කෝලිව ප්ලේස් කළාත්, ඔහු ඉන්නේ එක්කෝ මුල තැන. එහෙම නැත්නම් මුල් හරියේ තැනක. කෝලි ක‍්‍රිකට් වලින් සමුගන්න දවසට, අපිට හරියටම බලාගන්න පුළුවන් කෝලි නවතින්නේ කොතනද කියලා. ඒ ගැන අනාවැකි කියන්න පෙරයීම් කරන්න තාම කල් වැඩියි.
කෝලි පොරක් වුණේ කොහොමද. ඔව්. කෝලිගේ පොරත්වයට වාසනාව වගේම තවත් දේවල් බලපෑවා. දිල්ලියේ ඉපදිලා දිල්ලියේ ක‍්‍රිකට් ගහපු නිසා, ජාතික කණ්ඩායමට රිංගාගන්න චාන්ස් එකක් තියෙන්න ඇති. ඒ බිම් වාසියේ කේරලේ හරි කර්නාටකවල හරි ඉන්න කොල්ලෙකුට වඩා කෝලිට තිබුණා. හරියට අපේ හම්බන්තොටින් අම්පාරෙන් පුත්තලමෙන් යාපනෙන් ටිම් එකට එනවාට වඩා කොළඹින් ටිම් එකට එන්න පහසුයි කියන යථාර්ථය වගේ එකක්. මිලියන් ගාණක් මිනිස්සු අතරින් ලක්ෂ ගාණක් ක‍්‍රිකට් සෙල්ලම් කරන කොල්ලෝ අතරින් අන්තිම එකොළොස් දෙනා අතරට ආපු කෝලි, අදටත් ටීම් එකේ ඉන්නේ කොහොමද. ඒ, තාත්තා නිසාවත් ඉස්කෝලේ නිසාවත්, ක්ලබ් එක නිසාවත් නෙවෙයි. කොටින්ම කීවොත් අද මේ මොහොතේ ඉන්දියාවේ හමුදාපතිලා තුන්දෙනාම අයින් කරලා අලූත් තුන්දෙනෙක් දැම්මාත්, මෝඩිව අයින් කරලා වෙන අගමැතිකෙනෙක් දැම්මාත් කෝලිව ටීම් එකෙන් අයින් කරන්න ඉන්දියාවේ ජනාධිපතිටවත් බෑ. කෝලි අද ටිම් එකේ රැු`දිලා ඉන්නේ, කෝලි නිසා.
තමන්ගේ වයසේ අනිත් කොල්ලෝ ? එළිවෙනකල් නයිට් ක්ලබ්වල ආතල් ගන්නකොට, කෝලි දුක් මහන්සියෙන් ප‍්‍රැක්ටිස් කරනවා. කෝලිගේ තරමේ පෝසතුන් ලෝකේ වටේ සවාරි යනකොට කෝලි දුක් මහන්සියෙන් ප‍්‍රැක්ටිස් කරනවා. කෝලිගේ වයසේ අනිත් කොල්ලෝ කෙල්ලෝ හිතේ හැටියට බොනකොට, කැමති කැමති දේවල් කනකොට කෝලි ඒ හැම දේම පාලනය කරගෙන ප‍්‍රැක්ටිස් කරනවා. ? දවල් නොබලා, දුක් මහන්සිය පැත්තකින් තියලා, කැපකිරිම් ගොඩාක් එක්ක කෝලි වැඩ කරනවා. පාරවල්වල, ක‍්‍රීඩාංගනවල, ගෙදර මිදුලේ, ඉස්කෝල පංතියේ පමණක් නෙවෙයි, කාමරේ නෙට් එක එල්ල කොක්කෙත් බෝලයක් එල්ලාගෙන ඔහු ප‍්‍රැක්ටිස් කරපු බව කියනවා. සමහර වෙලාවට ‘ජිම් එකේ අයියාට’, ජිම් එක වහන්න උවමනා වුණාම, කෝලිව එලවාගන්න සිද්ධ වෙලා තියනවා.
ඒ විතරක් නෙවෙයි. කෝලි කියනවා, ‘ක‍්‍රිකට් නිසා, මට මගේ තාත්තාගේ මළගෙදරට එන්නත් පරක්කු වුණා’ කියලා.
කස්ත්‍රෝගේ ලියවිල්ලක තියනවා, ඔබ නියම විප්ලවකරුවෙක් නම් චේ වගේ වෙන්න කියලා. ඒ වගේම, අපේ ජීවිත විප්ලවේට අදාලව වඩාත් සාර්ථකම තෝරා ගැනීම තමයි කෝලි වගේ වෙන එක. (කෝලි කියන්නේ සංඛේතයක්.* ඕවර් තුන්සීයක් ෆීල්ඞ් කළාත්, කෝලි ඉන්නේ ගැම්මෙන්. මැච් එක අතෑරලා දාලා පැත්කට වෙලා නියපොතු කකා, කරගැට කඩකඩා වාත වෙන දර්ශන ඇත්තේම නැති තරම්. තිබුණත් ඉතාම අඩුයි. තමන් විතරක් නෙවෙයි, අනෙක් හැමෝමත් උද්යෝගයෙන් සහ අවදියෙන් තියාගෙන ඉන්න කෝලි දක්ෂයෙක්. සැබෑ නායකයෙක් කියන්නේ, මැච් එක පැරදුණත් මං අච්චරක් ගැහුවා මං මෙච්චරක් ගැහුවා කියලා තමන්ගේ තැන පමණක් කොන්ක‍්‍රීට් කරගන්න මිනිහෙක් නෙවෙයි. තමන් ගහනවා වගේම, කතා කරලා දිරිගන්වලා අනිත් අය ලව්වා ගස්සාගන්නවා. ඔහු මැච් එකක් අතඅරින්නේ, නියත වශයෙන්ම පරාජය වූ බව දැනගත්තාට පස්සේ විතරයි. ඒ වෙලාවට දහඩියට වඩා කදුළු පිට කරනවා. ඒ කදුළු අතරින් එන ලැඡ්ජාව හැමදාම කෝලි පන්නරයක් කරගත්තා. වාර්තා ටික කඩදාසියකට අරගෙන බැලූවත් ඒක ඉතාම සරලව තේරුම් ගන්න පුළුවන්.
සන්ෙඡ් මන්ජරේකාර් කෝලි ගැන කියන්නේ, ‘කෝලි කියන්නේ පරාජයන් තුළ ඇති පන්නරයටත් වෙහෙසවිම්වල ඇති ප‍්‍රතිඵලවලටත් තියන කදිම උදාහරණයක්’ කියලා. මම මේ කතාව කෝලිගෙන්ම අවසන් කරනවා. ‘හැම තරගයකම හැම මොහොතක්ම කියන්නේ පීඩනයක්. ඉතිං මම කැමතියි පීඩනය යටතේ ක‍්‍රීඩා කරන්න. යම් වෙලාවක මට පීඩනයක් දැනෙන්නේ නැත්නම්, ඒ කියන්නේ මම ඒ මොහොතේ ඒ ගේම් එකේ නෑ කියන එක.’ කෝලි වගේ වෙන්න. කවුරුත් දේවල් අපිව හොයාගෙන ළගට ගෙනල්ලා දෙන්නේ නෑ. අපිට කතා කරලා අතට දෙන්නේ නෑ. ජීවිතේ ප්‍රෙෂර් එක ඇගට ගන්න. මහන්සි වෙලා වැඩ කරන්නෝනේ. ඊට පස්සේ ටික ටික සාර්ථකත්වය දක්වා මැනේඡ් කරගන්න පුළුවන්.

Tuesday, November 28, 2017

කෝ මිනිහෝ යහපාලනේ

හොඳටම බඩගින්න්න ඇවිත් කන්න මොනවා හෝ දෙයක් හොයනකොට, ගේ හරියේ හාල් හුංඩුවක්වත් තම්බාගන්න අලයක්වත් නෑ. සාක්කුවක පර්ස් එකක තියා කැටේක ප`ඩුරකවත් එක තඹ සතයක් නෑ. වටිනාකියන හැම දෙයක්ම එක්කෝ උකසට තියලා, සින්න වෙලා. නැත්තං අනුන්ගෙන් ණයට ඉල්ලාගෙන ආපුවා. ඒ වගේ වෙලාවක, පාන් රාත්තලක් අරගෙන එන්නං කියලා තවත් කොහෙන් හරි ණයට ගත්ත කීයක් හරි මිටමොළවාගෙන කඬේට යනවා. මිනිහා කඬේට ගිහිං පාන් ගේනකල් ගෙදර ඉන්න අඹුව, අල්ලපු වත්තෙන් ඇහිඳපු පොල් ගෙඩියක් ගාලා කිරි මිරිකලා එහෙම මෙහෙං අඩුම කුඩුම ටිකක් දාලා මිරිස් හොද්දක් ලිපෙන් තියනවා.

කොහොමහරි කඬේ ළගදි හම්බෙනවා කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ ටිකක්. කඬේ ගියපු කාරණේ අමතක වෙනවා. දාන් අදිනවා. පත්තර බලනවා. කයිවාරු ගගහා ඉන්නවා. ඒ අස්සේ ළග තැනක මලගෙදරක් තියනවා කියලා එතෙන්ට යනවා. ටික වෙලාවක් යනකොට කුට්ටමක් අරගෙන අණලා ඕමියක් ගහනවා. ගේ පිටිපස්සේ තියන කැටපොළට ගිහිං කැට ගහනවා. කෙහෙල් පඳුර ළග ගොමුවට ගිහිං බූරු ගහනවා. වැඬේ නැගලා යනවා. පාන් ගේන්න අරගෙන ගිය සීයේ කොලේ දහයේ විස්සේ ඒවගෙන් මාරු වෙලා වැටෙනවා බූරු පැදුරට. එක එක පරදිනවා. වාත වෙවී තව ටික වෙලාවක් ඉඳලා විටක් එහෙම කාලා ආපහු ගෙදර එනවා. ගෙදර එනකොට මුළු ගෙදරම මිනිස්සු දෙරකඩට වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා පාන් ගේනකල්. ගෙට ගොඩවෙනකොටම අහනවා, ‘කෝ මිනිහෝ පාන්’ කියලා. එතකොට තමයි අර මනුස්සයාට මතක් වෙන්නේ, ‘අම්මටසිරි, මං ගියේ පාන් ගේන්නනේ’ කියලා.
දැන් මෙන්න මෙතෙන්ට අර හෙඩිමේ තියන වාක්‍යය දාන්න. ඔව්ඔව්. ඒක තමයි. ඇත්තටම අපිට වෙමින් තියෙන්නේ කසාද මනුස්සයා ණයට ගත්ත රුපියල් සීයක් අරගෙන කඬේට ගිහිං පාන් රාත්තල ගේනකල් බලාගෙන ඉන්න ගෑණිට වෙච්ච වැඬේ. ද මංදා. එහෙම නැත්තං, සමහරුන්ට වෙමින් තියෙන්නේ පාන් ගේන්න කඬේට ගිය මනුස්සයාට වෙච්ච වැඬේ. ද මංදා.

අපේ අභිලාෂයන් සහ පාලකයින්ගේ අපේක්ෂාවන් අතර මහ විශාල පරතරයක් තියනවා. ඒක අද ඊයේ විතරක් නෙවෙයි, දශක ගණනාක් තිස්සේම තිබුණු අවුලක්. අපිට හිටපු පාලකයෝ සාතිශය බහුතරයක් කළේ, පුරවැසියෝ බඩගිනි වෙලා අ`ඩන වෙලාවට බිලීපිත්තක් සහ මාළු ඇල්ලීම කර්මාන්තයක් කරගෙන ජීවත් වෙන්න උදව්වක් ඉල්ලනකොට, දැනට මේක තියාගන්න කියලා මාළුවෙක් තෑගි දුන්නු එක. අනිත් පැත්තේ තියන ලොකුම අවුල තමයි, පාලකයින්ගේ පැත්තේ මොන තරම් දෝෂ අඩුපාඩු තිබුණත් ඒ නොකා නොබී හරි පාලකයින්ව කරේ තියාගෙන යන්න ඕන තරම් මිනිස්සු හිටපු සහ ඉන්න එක. මේ කත්කාරයෝ නිසාමයි, රටවල්වල පාලකයෝ හෝ නායකයෝ කවදාවත් නිවැරදි මගට නොඑන්නේ. ලෝකේ බොහෝ තැන්වල කතාව මේකම තමයි. එහෙම නැත්නම් මීට ගොඩාක් සමිපයි. පට්ට හොරෙක් එළවලා ඊළගට එන පාලකයෝ ටික දවසක් යනකොට පෙරටත් වඩා නීලකාස හොරු බවට පත්වෙනවා. හැබැයි උදේ දිවා රැුයේ ඔවුන්ට තියනවා ආරක්ෂක වගන්තියක්. අපි හොරු එලෙව්වා කියන එක. අනෙක් පැත්තෙන්, ඒ වෙනකොට විපක්ෂේ ඉන්නේ, මීට කළිං ඉඳගෙනත් හිටගෙනත් ඇවිදිමිනුත් හොරාකාපු කණ්ඩායමක් නිසා, ඔවුන්ගේ වචනේට සේ එකක් නෑ. මොන වැරැුද්ද පෙන්නුවත් මිනිස්සු ගණන් ගන්නෑ. පෙරවැරදි නිසා.

අවුරුදු කීපයක් ඒකාධිපති ඌරුවකින් රටක් පාලනය කරපු නායකයෙක් එළවලා හුරේ දාලා, රතිඤ්ඤා දාලා, කිරිබත් කාලා අලූත් නායකයෙක්ව වෙල්කම් කරනවා. එයා මාර බුද්ධිමත්, එයා මාර ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදීයි, ආදී වශයෙන් චරිත සහතිකත් කල්තබාම දෙනවා. කාලයක් යනකොට අර මාරම ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදී සාමාජවාදී නායකයෝ මොකද්ද කරන්නේ. හුස්ම වැටෙනකල්ම ඒ රට සින්නක්කරේට ලියාගන්නවා. ඊට පස්සේ ඒ උරුමය එක්කෝ දරුවෙකුට, නැත්නම් බිරිඳකට, නැත්නම් වෙන ලේ ඥාතියෙකුට දායාද කරලා දීලා මිහිදන් වෙනවා. රටවල් විතරක් නෙවෙයි, සමහර රටවල් වල පක්ෂත් පරවේණි අයිති වෙලා. දුවට පුතාට මාමාට බෑණාට මාරු වෙවී ඔහේ දුවනවා. එහෙම නැත්නම් අම්මාගෙන් පුතාට බලය මාරු විම මාරම අවුලක් කියලා පොල් ගහලා දෙහි කපලා මිරිස් අඹරලා බලය අල්ලගන්න ඊළග කෙනා, බලය ගත්ත සැණින් හත්මුතු පරම්පරාවම තනතුරුවල ස්ථානගත කරනවා. සියවස් ගාණකට නායක උරුමය පිට නොයන්න පාර කපා ගන්නවා. කියුබාවෙන් කොරියාවෙන් පටන් අරගෙන සිම්බාබ්වේ හරහා ඉන්දියාව ලංකාව දක්වාම කතාව ඒක තමයි. එහෙව් සිස්ටම් එකකින් ඉතිං අපි ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදය ඉල්ලනවා. එහෙව් මිනිස්සු අපිට ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදය ගැන කියා දෙනවා.

මෙවැනි තත්ත්වයන් නිර්මාණය වෙන්න බලපාන බරපතලම සාධකේ තමයි, මේවාට හුරේ දාන්නත් ඕන තරම් මිනිස්සු පිටුපසින් ඉන්න එක. ඒ බව නායකයින්ට ඒත්තු ගැන්වෙන්න ගැන්වෙන්න නායකයෝ ඕනම දහදුරා වැඩකට අතගහනවා. පාන් ගේන්න කඬේට ගිය මනුස්සයා, බූරුවා ගහලා ගෙදරට එනකොට දරුවෝ ටික බඩගින්නේ ඇඩුවාත්, කසාද ගෑණි කියනවානම් ‘කමක් නෑ අනේ, ඔයාගේ සතුටනේ’ කියලා, ළමයින්ට කියනවානම් ‘බඩගිනි උනාට කරන්න දෙයක් නෑ තොපි කට වහගන බුදියාගනිල්ලා කියලා’ අර මනුස්සයා බූරු ගහන එක කවදාවත් නතර වෙයිද. ණයට ගත්ත කාසි අරං පාන් ගේන්න කඬේ ගිය මිනිහා, බූරු පොළේ පරදිනකොට ණය දුන්න මිනිහා සන්තෝස වෙනඑක වෙනම කතාවක්. ඒ මිනිහා දන්නවා ආයේ ආයෙත් ණය ගන්නේ මගෙන්ම තමයි කියලා. ඒත්, පාන් ගේනකල් බඩගින්නේ මග බලාගෙන ඉන්න කසාද ගෑණි ඒක අනුමත කරනවානම්. ඒක මාර අවුලක්. ලංකාවේ දේශපාලනේ හැමදාම වුණේ කසාද ගෑණි මිනිහාව සුද්ද කරනවා වගේ වැඩ.

අපි හිතුවා අපේ ජෙනරේෂන් එක අතට බලය සංක‍්‍රමණය වෙද්දීවත් මේ තත්ත්වය වෙනස් වෙයි කියලා. ඒත්, කියන්න තියෙන්නේ මෙච්චරයි. ඒ පරම්පරාව ඊට හපං. 

Tuesday, November 21, 2017

ලූණු, දෙහි වලට වඩා ලූණුදෙහි පට්ට රසයි..

උණහපුළුවාට උගේ දරුවා මැණිකක්. ඒ වගේම, මේ ලෝකේ ජීවත් වෙන හැම මනුස්සයෙකුටම, සතෙකුටම තම තමන්ගේ දේවල් අනර්ඝයි. ජාතිය ආගම මව කුලය දීපය වගේම වස්තුව ධනය දැනුම වගේ දේවල් දක්වාම ඒක ඔට්ටුයි. ඒ නිසාම අපි හැමෝම දැනගන්න ඕන දේ තමයි, අපි අපේ දේවල් වලට ආදරය කරනවා වගේම ගරු කරනවා වගේම දේවල් වලටත් ගරු කරන්න ආදරය කරන්න අනෙකාට තියන අයිතියට ගරු කරන එක අපි හැමෝගෙම වගකීමක් කියන එක. මේ වගකීම මගහරින හැම අවස්ථාවකදී ම ඊළග තත්ත්පරේදී සිද්ධ වෙන්නේ එකිනෙකා අතරේ ගැටුමක් හට ගන්න එක.
තම තමන්ගේ ජාතිය ආගම කුලය වගේ දේ සම්බන්ධයෙන් ඒ ඒ පුද්ගලයාට තියන අභිමානය අවියෝජනීයයි. දෙමළ කියමනක් තියනවා, ‘සන්නියාසික්කුම් ජාතිමානම් පෝගාදු’ කියලා. ඒ කියන්නේ ලෞකික ආශාවන්ගෙන් විනිර්මුක්ත වුණු සන්නාසියෙකුටත් ජාතිමානය තියනවා කියන එක.
නමුත්, ‘ලෝකේ ඉන්න හොඳම අම්මා ඉන්නේ මට’යි කියලා කියන්න මට අයිතියක් තියනවා වගේම, තව එකෙක්ටත් ඒ කතාවම කියන්න ගෝලීය අයිතිවාසිකමක් තියනවා. ඒත්, තවත් කෙනෙක් තමන්ගේ අම්මා සම්බන්ධයෙන් ඒ කතාව කියනකොට, ‘නෑනෑනෑ එහෙම නෙවෙයි’ කියලා පොල්ලක් අරගන අර මනුස්සයාගේ ඔළුවට පාරක් ගහන්න, බෝතලයක් කඩලා බඩ පසාරු කරන්න, ප්‍රෙට‍්‍රලූයි වැලියි කවලම් කරලා වහළෙට විසි කරලා ගිණිතියන්න අපිට අයිතියක් තියනවාද. එහෙම නැත්නම් ඒ මනුස්සයාගේ කඬේට පැණලා අගුළු කඩලා සීනි තුනපහ ටිකේ ඉඳලා ඔක්කෝම දේවල් ඇදගෙන අපේ ගෙදර ගේන්න අපිට අයිතියක් තියනවාද. නෑ. කිසිසේත්ම නෑ. එහෙම දෙයක් කරනවානම්, ඒ සිතිවිල්ලම ගෝත‍්‍රිකයි. ඒ සිතිවිල්ලම මූසලයි. ඒ සිතිවිල්ලම පසුගාමීයි. ජාතියක් ආගමක් කුලයක් දීපයක් දේශයක් සම්බන්ධයෙන් පවා මේ කාරණාව විශ්වව්‍යාප්තව වලංගුයි.
අද වෙනකොට ලෝකේ පුරාම තැනතැන යුද්ධ. මේවාගෙන් ගොඩක් ඒවා දේශය දීපය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න. තව ඒවා ජාතිය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න. තවත් ඒවා කුලය වර්ගය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න. ඒ කියන්නේම, අනන්‍යතා පමණ ඉක්මවා විෂයයන් පවට පත් කර ගැනීමේ අවසන් ප‍්‍රතිඵලය වන්නේ මම සහ අනෙකා ස්වකීය අනන්‍යතා උත්තරිතර කරගැනීමේ අරමුණින් ගැටෙනවා කියන එක. මේ ගැටුම් ලෝකයට අලූත් දෙයක් නෙවෙයි. විශ්වය පහල වුණු දවසේ ඉඳලා ඒ ඒ යුගවල හිටපු හැම ජාතියක්ම වගේ ‘මගේ එක තමයි හොඳම එක’ කියලා ඔප්පු කරන්න තරඟ කළා. සටන් කළා. නමුත්, කතාව අවසන් වුණේ සිය දහස් ලක්ෂ මිලියන් ගාණක් නෙවෙයි බිලියන් ගාණක් ජීවිත ඩැහැගෙන. ටි‍්‍රලියන් ගාණක් වටිනා දේපළ ගිණිබත් වෙලා. හරි. කමක් නෑ කියමුකෝ. හැබැයි මෙච්චර දේවල් වෙලාත් කවුරු හරි කෙනෙක් දිනුවාද. නෑ. අවසානයේ දී හැමෝම පරාජය වෙලා, මේ ගෝත‍්‍රිකවාදී විනාශකාරි අරමුණු තවත් පරම්පරවාවකට සේන්දු වුණා. අදත් තැන්තැන්වල අපි මරාගන්නේ ගහගන්නේ ගිණිතියාගන්නේ දිනන්න හිතාගෙන. හැබැයි, මේ වෑයමත් අවසන් වෙන්නේ ජයග‍්‍රහණයක් අත්කර දීමෙන් තොරව. ඒක අපි පිළිගත යුතුයි. ඒ විතරක් නෙවෙයි, මේ වැඩ හරහා අපිත් මේ විනාශකාරි අදහස් තවත් පරම්පරාවකට දායාද කරනවා.
අපි සාන්සාරිකවම කළේ, අමන මෝඩ තකතීරුකම් කරලා ගෙවල් ගිණිතියලා ගේ ගිණිගන්නකොට බරපතලකම තේරුම් ගැනීම. ඇත්තටම කීවොත් අපි මේ ගෙවල් ගිණිතියලා තියෙන්නේ අපේ උවමනාවට හෝ හැඟීමකටම නෙවෙයි. ඒ ඓතිහාසික සත්‍යයක්. ඒ හැමදාම හැමෝම මේ දේවල් කළේ කවුරුහරි අවස්ථාවාදීයකුගේ ගිනිගෙඩියක් ගිලලා. ඊට පස්සේ අපි මොකද්ද කරන්නේ. ඔව්, ගින්න බුරබුරා නගිනකොට ගිනි නිවන්න ළිං කපන්න යනවා. දවස් දෙක තුනක් ඇවිළිලා අර ගින්න ඉමේටම වගේ නිවිලා යනවා. නමුත්, ඒ ගිනිරස්නේ, පුළුටු ගඳ, පිච්චුුණු තැන්වල කැළලි කවදාවත් නැති වෙලා යන්නේ නෑ. ඒ විතරක් නෙවෙයි ගින්න නිවීමත් එක්කම අපි අර ළිඳ කපන එකත් නවත්තලා දානවා. ඒ කියන්නේ, ආයේ දවසක් පොඩි හරි ගින්නත් පටන්ගත්තත් නිවන්න උවමනා වතුර අපි ළග නෑ. සදාතනික උත්තරයක් අපිට නෑ. ඒ ගින්නත් ජාලාවක් වෙලා ඉවර වෙනවා මිසක් ගිනි පුපුරු දානකොටම නිවා දමන්න බෑ. ඔය එක එක වෙලාවට දාන කමිටු, කොමිෂන්, විද්වත් මණ්ඩල වගේ ඒවා හැම එකක්ම ගිනි ගත් ගෙය නිවන්න ගෙදර මිදුලේ ළිඳක් කපන්න හදනවා වගේ ගොන් පාර්ට්. ඒ කිසිම ළිඳක් කපලා ඉවර කළේ නෑ. හරියටම රිලව් ගෙවල් හදනවා වගේ.
අපිට බෙදිලා වෙන් වෙන්න ඕනේ නම් ඕන තරම් හේතු තියනවා. අපි තුන්වේල නොකා නොබී කල්පනා කරන්නෙත් ඒකම තමයි. හැබැයි, අපි කල්පනා කරන්න ඕනේ අපිට එකතු වෙන්න පුළුවන් විදිහක් ගැන. බෙදීම් එක්ක වාද එක්ක හැදුණු වැඩුණු, ඒකම සැපයි කියලා හිතාගෙන ඉන්න සමහර පත්තියන් වෙච්ච ජීවිත නිවැරදි කරන්න අපිට බැරි වෙයි. ඒත් අපිට පුළුවන් දෙයක් තියනවා. බෙදී වෙන්විමට වඩා එකතුවෙලා ශක්තිමත් වෙන එකේ වටිනාකම අපේ දරුවන්ට කියා දෙන එක. ළපටි වැල් වුණත්, එකතු වුණොත් සවිමත් වෙනවා. ඔවුන් ලොකු මහත් වෙන්නේ ඒ එකට බැඳුණු සවිමත්කමත් එක්ක.
මතක තියාගන්න. ලූණුදෙහි හැදෙන්නේ, මුහුදේ හැදෙන ලූණුත් කන්දේ වැවෙන දෙහිත් එකතු වෙලා. ඒවා බත් එක්ක විතරක් නෙවෙයි, තනියම කන්නත් පට්ට රසයි. ඒත් ඒ රස, ලූණු වෙනමත් සහ දෙහි වෙනමත් කාලා කවදාවත් ගන්න බෑ.
 භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Thursday, November 16, 2017

කරෝල පරිප්පු අයවැය


අයවැය කියෙව්වා. හැට නව අවුරුද්දම වගේ අපි මේ සැරෙත් බලාගෙන හිටියේ මොනවද අඩුවෙන්නේ මොනවද වැඩිවෙන්නේ කියලා. ඒ කියන්නේ, අපිට වැඩක් නෑ අනිත් ඒවා මොනවා කොහොම වුණත්. අඩුවෙන්නේ මොනවද වැඩිවෙන්නේ මොනවද කියලා ලිස්ට් එක කියවලා, ‘මරු අයවැයක්’ ද ‘චාටර් අයවැයක්’ ද කියලා පොදු හෙඩිමක් දෙනවා.ඓතිහාසිකවම අපේ රටේ අයවැය කියන ලියවිල්ල සීනිබෝලයක් රුපියලකින් අඩු කරනවා, හාල්මැස්සෙක් සත පහකින් අඩු කරනවා, පරිප්පු සේරුවක් නිකං දෙනවා වගේ කෑලි වලින් පිරුණු එකක් වෙන්නේ ඒ නිසා. ඊට පස්සේ මාසයක් හමාරක් ගිහාම ආයෙත් ‘අත්‍යාවශ්‍ය භාණ්ඩවල මිල සංශෝධනය කරනවා’ වගේ ටෙක්නිකල් වචනයක් දාලා අඩු කරපු එක අලාභ හිලව්වටත් එක්ක වැඩි කරලා දානවා. මේ ජනතා අභිලාෂය සහ ජනතා මංමුලාව ලංකාවේ දේශපාලනඥයෝ තක්කෙටම කියවලා තේරුම් අරගන ඉන්නේ. ඒ නිසාමයි, රට රටක් හැටියට ඉස්සරහට යන ‘ඩූ ඕ ඩයි’ දාර්ශනික, විප්ලවීය, රුඩිකල් තීන්දු ගන්න බය. එහෙම කරන්න පට්ට උවමනාවක් තිබුණත්, මේ වගේ ජනතාවක් ඉස්සරහා ඒ වගේ සෙල්ලම් දාලා ඊළඟ ඡුන්දේ පරදිනවා වගේ රිස්ක් එකක් ඔවුන් ගන්නේ නෑ. ඉතිං, අයවැයක් කරෝල පරිප්පු වෙනවද දූරදර්ශී වෙනවද කියන එක තීරණය වෙන්නේ ඒ මොහොතේ ඒ රටේ ජනතාවගේ හැසිරීමේ සහ අභිලාෂයන්ගේ හැටියට. ඉල්ලන්නේ බිලීපිත්තක්නම් ඒක දෙන්න පුළුවන්. හැබැයි, ඉල්ලන්නේ සූඩ මාළුවෙක් නම් ඒක දෙනවා. ඒ එහෙම නොවුණොත් ආණ්ඩු වලට සිද්ධ වෙනවා ලොකු අවුලකට මුහුණ දෙන්න.
යම් විදිහකට කරෝල පරිප්පු අයවැය සංස්කෘතිය ජනතාවක් හැටියට අපි ප‍‍්‍රතික්ෂේප කරනවානම් පාලකයින්ට හෝ නායකයින්ට බෑ අපිට කරෝල පරිප්පු දීලා රවට්ටන්න. අර ඉතාම ජනප‍‍්‍රිය කතාවක් තියනවානේ ‘දේශපාලනඥයෝ හිතන්නේ ඊළඟ ඡුන්දේ ගැන, රාජතාන්ත‍‍්‍රිකයෝ හිතන්නේ ඊළඟ පරම්පරාව ගැන’ කියලා. ඔය රාජතාන්ත‍‍්‍රික ගේම් දෙන්න ගිය බොහෝ දෙනෙක් ඊළඟ ඡුන්දෙ පැරදුණා. (වැරදියට ගන්න එපා. ඒකෙන් කියන්නෑ පැරදුණු හැමෝම පට්ට රාජතාන්ත‍‍්‍රිකයි කියලා. සමහරු පැරදුණේ සීමාව ඉක්මවා ගෝත‍‍්‍රික වීම නිසා.) ඊට පස්සේ පත්වෙලා ආපු අනුප‍‍්‍රාප්තිකයෝ අර රාජතාන්ත‍‍්‍රික ලොජික් සියල්ල මල්ලකට දාලා පැත්තකින් තියලා ඊළඟ ඡුන්දේ දිනන්න පුළුවන් වෙන විදිහට ටොපි චොකලට් සීනි බෝල ටිකක් දීලා ටකරන් පුටු මේස ටිකක් බෙදලා ජනතාව බැලන්ස් කරගත්තා. ඒ හින්දා රාජතාන්ත‍‍්‍රිකයෝ දැක්ක හීන මැදියම් රැුයේ දී ම කුජීත වෙලා ගියා.
ජනතාව කියන විදිහට, එයාලා- ඒ කියන්නේ අපි පට්ට බුද්ධිමත් දාර්ශනිකයි දූරදර්ශීනේ. අවුල තියෙන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්න මන්ත‍‍්‍රීලාගේ ඇමතිලාගේ කියලානේ කියන්නේ. එතකොට මේ වගේ වෙලාවක ඔය කියන ජනතාවගේ හැසිරීම කොයි වගේද. කැමරාවකුයි මයික් එකකුයි අරගෙන ගිහිං නිකමට වගේ දික්කරන්නකෝ ඔය කියන මමත් ඔබත් අයිති වෙන ‘ජනතාව’ට. ජනතාව ඉල්ලන්නේ මොනවද. කට්ටියක් කියනවා කුස්සියට හරි අමාරුයි බඩු මිල අඩු කරන්න කියලා. තව කට්ටියක් කියනවා වාහන වල මිල අඩු කරන්නලූ. ඒ ඇරුණමත් ඉල්ලන්නේම මොනමොනවා හරි නිකං දීපං, සහන දීපං, අඩු කරපං වගේ ඒවා සහ පඩි වැඩි කරපං, දීමනා ඉහළ දාපං වගේ ඒවා. ඔය නිසාමයි අදටත්, ඒ කියන්නේ ඊළඟ ඡුන්දෙදිත් එක්සයිස් පොතක්, කැලැන්ඩරයක්, ලිතක්, ආහාර මල්ලක්, කැරම් බෝර්ඞ් එකක් වගේ මත ජනමතය වෙනස් වෙන්නේ. නිෂ්පාදන ආර්ථිකයක්, ස්වයං පෝෂිත අර්ථ ක‍්‍රමය, අපනයන වෙළදපොළ ජයගැනීම, දැනුම් වෙළඳපොළක් වගේ ඒවා රචනා මාතෘකාවලට පමණක් සීමා වෙලා ඒවාගේ ප‍‍්‍රායෝගික භාවිතාව අතිශයින්ම මන්ධගාමී වෙලා තියෙන්නේ මේ නිසාමයි.
මැක්ස් ඩි-ප‍‍්‍රී කියන අමරිකානු ලේඛකයා කියනවා ධුරයට පත් පාලකයකුගේ පළමු වගකීම යථාර්ථය පහදා දීම. ධුරයේ අවසන් කාරිය ස්තූති කීමයි කියලා. ඔහුට අනුව, ඒ අතර කාලයේ පාලකයා ජනතාවගේ සේවකයෙක් විය යුතුයි කියලා. මං කැමතියි මේකේ විලෝමය මෙතෙන්ට ගේන්න. ජනතාවගේ පළමු වගකීම වෙන්නේ යථාර්ථයට මුහුණ දිය හැකි පාලකයෙක් පත් කර ගැනීම. අවසනුව යථාර්ථ අභියෝග ජයගැනීම පිළිබද පාලකයාගේ සාර්ථකත්වය ජනතාව විසින් විගණනය කළ යුතුයි. ඒ අතර මැද්දේ ජනතාව විසින් තමන්ගේ සේවකයා වුණු පාලකයාගෙන් කළ යුතුව තියන ඇත්ත හා වැදගත් උවමනාවන් දිනාගත හැකි පරිදි හොඳින් හෝ නරකින් වැඩ ගත යුතුයි.
දැන් හිතන්නකෝ මීහරක් බානක් කුඹුරකට අතෑරියා කියලා හාන්න. කන්න තණකොළ දීලා වතුර දීලා පුන්නක්කු දීලා ඔක්කෝම කරලා දාන කුඹුරට. ඉතිං ඒ හරක් ස්වේච්ඡුාවෙන් හානවද. නෑනේ. කෙවිට අරගෙන දක්කන්නේ ගොඩට නම් බාන දුවන්නෙත් ගොඩට. දක්කන්නේ මඩට නම් බාන දුවන්නේ මඩට. දක්කනවද, දක්කනවා නම් ඒ දක්කන්නේ ගොඩටද මඩටද කියන එක ගොවියාගේ වැඩක්. ඒ වැඬේ හරියට කරන්නැතුව මූට කන්නත් දීලා, බොන්නත් දීලා, ඉන්නත් දීලා සලකලා වියදම් කරලා කුඹුරට දැම්මාම හාන්නේ නෑ, එහෙම නැත්තං යන්නේම නොපිටට කියලා ගොනාට බැණලා වැඩක් තියනවාද. පාලකයා කියන ගොනා හැසිරෙන්නේ ජනතාව කියන ගෙවියාගේ අණට සහ කෙවිටි පාරේ දිග පළල බර අනුව. ගොනාගේ හැසිරීමට වගකියන්න ඕනේ ගොවියා මිසක් ගොනා නෙවෙයි. අනෙක් අතට, පුදට ඔබින හරකා පුදටත් කිරට ඔබින හරකා කිරටත් හීයට ඔබින හරකා හීයටත් මසට ඔබින හරකා මසටත් පට්ටි ගොනා පට්ටියටත් ඇති කරන එකත් ගොවියාගේම වැඩක්.

Tuesday, November 7, 2017

කට්ටඩියන්ට ගිය රටක්


විශ්වාසනයන් ගැන අප‍්‍රමාණව විශ්වාස කරන සමාජයකට ඉතාම ඉක්මනින් දේවල් ඉන්දන්න ලේසියි. අපි රටක් හැටියටත් සංස්කෘතියක් හැටියටත් විශ්වාසයන් ගැන අප‍්‍රමාණව විශ්වාස කරන රටක්. ඒ නිසාම, ඕනම දේක සයන්ටිෆික් වර්ෂන් එකට කළිං අපි වැළඳ ගන්නේ අනිත් එක. මේ රටේ ඉන්න හූනියං හුලවාලි ජීවාන් මැතිරිලි කට්ටඩි හා විජ්ජාකාරයින්ගේ ප‍්‍රමාණය දැක්කහාම අපි හයියෙන් අල්ලගන්නේ මොකද්ද කියලා හොඳටම පේනවා. හැබැයි, අපේ රට විද්‍යාත්මකයි කියන බුද්ධාගමට ප‍්‍රමුඛස්ථානය දුන්නු රටක්. එහෙම රටක, බමුණන්ගේ කට්ටඩියන්ගේ ජිමික්, හරයාත්මක දහමට වඩා බැබලෙන්නේ ඇයි කියලා තේරුම්ගන්න අමාරුයි. කඩදාසියේ තියන අකුරු සහ කටපාඩම් දහම භාවිතාවත් එක්ක තරාදියක දෙපැත්තට ගත්තහම ලොකු පරතරයක්. ‘බුද්ධාගමට ප‍්‍රමුඛස්ථානයක් දුන්නැත්තං මරාගෙන මැරෙනවා’ කියන පරස්පර හැසිරීමේ ඉඳලාම, අපි ඔය කියන බුද්ධාගම පාවිච්චි කරන්නේ ආවරණයක් සහ ආභරණයක් හැටියට. නැත්නම් විලි වහගන්න.
ඕනම ලොක්කෙකුගේ අතක් දිහාට කිට්ටු කරලා බලන්න. ඒ බොහෝ දෙනෙකුගේ අතේ මගුල් මුද්දටයි ආභරණ වලටයි අමතරව නානාප‍්‍රකාර ගල්, හැඩ, රූප දාපු මුදු. එකක් හෝ ඊට වඩා. ටයි එක හරි නැෂනල් එකේ උඩ බොත්තම හරි ගලවලා බැලූවොත් බෙල්ලේ තියන සුර ටික පේනවා. එහෙම නැත්නම් ඉණේ. ඕනම ජිමික් විජ්ජාවක් සිද්ධ වෙන තැනක ඉස්සරහින්ම තියෙන්නේ දාහේ පන්දාහේ නෝට්ටු. ඒ තැන්වල තියෙන වාහන බොහෝමයක් මිලියන් වලින් ගණන් කියන ඒවා. ගේදොර ඇතුළ ගත්තත්, කාර්යාල ගත්තත්, යන එන ඉන්න හිටින හැම තැනම අඩු වැඩි වශයෙන් මේවාගේ කෑලි හොල්මන් කරනවා. ඒත්, කතාකරනකොට මාරම විද්‍යාත්මක මාරම හේතුඵලවාදී රැුඩිකල්.
මෑණිලා-සාමිලා, දිව්‍ය පැන්, තවුතිසා පිරිත් නූල්, මැජික් බෝල වගේ ජිමික් ගැන කියනකොට ලංකාවේ ප‍්‍රසිද්ධම ක්ෂේත‍්‍රය එක තමයි දේශපාලනේ. ඊට පස්සේ ව්‍යාපාර, විභාග, අධ්‍යාපන වගේ දේවල්. එතන ඉඳලා හැම තැනකටම වගේ මේක ඉම්ප්ලිමන්ට් වෙනවා. ඒත්, හිටපු රාජ්‍ය නායකයෙක්ගේ පරාජයත් එක්ක මේ කට්ටඩි පොලිටික්ස් තරමක් දුරට කොලොප්පමක් වුණා. ප‍්‍රතික්ෂේප වුණා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, වේදිකාවල, මාධ්‍යවල සැරට පට්ට ගැහුවා. කුඩු වෙන්න ගැහුවා. සුන්නද්ධූලි කරලා දැම්මා. ඉතිං ඊට පස්සේ. ඔව්.. ඒක ජෝර්ක් කරලා බලයට ආපු සමහර ඇමතිවරු සති ගණන් අමාත්‍යාංශේ වැඩ භාරගත්තේ නෑ. ඇයි ඒ කියලා හොයනකොට නැකැත් නෑතිලූ. ඒ ඒ දවස්වල. දැන් වෙනකොට තත්ත්වේ ඊටත් වෙනස්. දැන් ඒ සමහරු පාර්ලිමේන්තු රැුස්වීමට දෙපාරක් එනකොට, තුන්පාරක් තිරුපති යනවා. නැත්නම් සාමිලාගේ මැණීලාගේ ආශ‍්‍රමවල. බෝලේ බලල ගහන එක පැත්තක තියලා බෙල්ලේ ගෙජ්ජියක් එල්ලාගෙන සෙන්චරියක් දාන්න පුළුවන් කියලා විශ්වාස කරනවා. සෙන්චරි-හැටි‍්‍රක් දානකොට මෑණිගේ බැට් එක සාමිගේ බෝලේ ගැන ඇඞ් දාන කවුරුත් දිගට හරහට ලැජ්ජා නහර පුපුරන්න පරදිනකොට නෑ. ටෙස්ට් රන් දාහක් විතර දුවලා එවන වාහනේ ආරක්ෂාවට දෙහි මිරිස් එල්ලනවා. එහෙම නොකළොත් කොයි වෙලාවේ කන්ඩෙම් වෙයිද දන්නෑ කියලා හිතේ බයක් හදනවා. ඒ අවිශ්වාසය හදනවා. ඒක තමයි මේ කර්මාන්තයේ හැටි.
ඔය කට්ටඩි ජිමික් වැඩියෙන්ම පැළවෙලා තියෙන්නේ ග‍්‍රාමීයව. ඇසතුගස් අඹගස් දෙල්ගස් නාගස් නුගගස් සෙවණවල් වල. ඒවගේ තැන් ඔය වැඩ වලට කියාපු නිජබිම්. සරුවටම දුවන පොඩි පොඩි තැන් වලට අමතරව, මාස් ලෙවල් එකෙන් ගිය මීවැල්ලෑව, දොළුකන්ද වගේ ප්‍රොජෙක්ට් අපිට මුණ ගැහුණේ ගමෙන්. අපි කොහොමත් ආසයි ටිකක් දුර ගිහිං, අලි ගහන කැලෑ මැද්දෙන් ?ක පාන්දරක ගිහිං එන්න. කොහොම වුණත්, ඒවාගෙන් වැඩිම ප‍්‍රතිලාභ භුක්ති විඳින්නේ ගම්වල ඉඳලා පසුකාලීනව නගර වලට ආපු කුලකයට අයත් සංක්‍‍්‍රමණිකයෝ. (ගම ඇතුළේ ඉතුරු වෙච්ච මිනිස්සු ටික, මේ ජිමික් වලට අහුවෙනවා අඩුයි. අගහරුවාදටයි සෙනසුරාදටයි මායං වෙන සාමිලා-මෑණිලා ඉතිරි පස් දවසේ ගහන ගේම් ගැන ඔවුන් දන්නවා ඇති. ඒකේ තියන ඉන්ටර්නල් පොලිටික්ස් ගැන ඔවුන් දන්නවා ඇති. ඒ නිසා වෙන්නැති.)
ස්වාමි විවේකානන්ද කියනවා වගේ, දෙවියන් බඹුන් මෑණියන් සාමියන් දැඩිව විශ්වාස කරනවා වගේ පේන්න තියන ගොඩක් අයගේ යටින් තියන හොඳම ගතිය තමයි, ඔය කාටත් වඩා තමන් ගැන ආත්මවිශ්වාසයක් තියනවා. ආත්මශක්තියක් තියනවා. තමන්ගේ කැපෑසිටි එක ගැන තක්සේරුවක් තියනවා. සුරයක් මුද්දක් ගෙඡ්ජියක් එල්ලාගන්නේ වැඩි හොඳට. ඊටත් වඩා රැුල්ලට. ක්ලාස් එකට. අරහේ ගිහිං නැත්තං, මේක කරලා නැත්තං, එයා හම්බෙලා නැත්තං තමන්ගේ තත්ත්වෙට මදි පුංචිකමක් වගේ මතයක් තියන තමන් ජීවත්වෙන සමාජයේ තියන නිසා ම ඒවා කරනවා. ඉතිං, අපි මොකද කරන්නේ. හැමදාම හැමතැනම වගේ කරන්නේ ඇතුළේ තියන ගැම්ම වෙනුවට එළියේ තියන කෑල්ල ගන්න එක. මදේ වීසි කරලා ලෙල්ල ගිලින එක කොහොමත් අපේ අනන්‍යතාවක්නේ.
දැන් ඕකේ අනික් පැත්ත ගන්නකෝ. ඔය මෑණිලා-සාමිලා ලියලා දුන්නු වෙලාවල් වලට උප්පරවැට්ටි වලට දේවල් පටන් අරගෙන නන්නත්තාර වෙලා හැඳිගෑවිලාම ගිය උදවිය කොහෙද. ඔව්. ඒවා ගැන කාගේවත් සද්ද නෑ. ඒවා ගැන විගනණයක් නෑ. ලෝකේ රවුම් කියන විද්‍යාවට වඩා තැටියක් කියන මිත්‍යාවට තිබුණේ ඉහළ පිළිගැනීමක්. සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ ඒක රජකළා. ඒ නිසාම අභියෝග කරන්න ගිය දහස් ගණනක් මැරුම් කෑවා. සමහරු විද්‍යාව ගැන දැක්කාත් ඒ ගැන සද්ද නැතුව හිටියා. ඇති හැකි බල පුළුවන්කාර උදවිය ඒ පැත්තට හුරේ දාන නිසාම අහිංසක අසරණ මිනිස්සුත් ඒකටම සෙට් වුණා. වැඬේ කරට ගත්තා. ජීවත් වෙන දශක හත අටේ දී, වැල යන අතට මැස්ස ගහගෙන ජීවත් වෙමුයි කියලා කල්පනා කළා. එක පැත්තකින් ඒකේ වරදක් කියන්නත් බෑ. අදත් සිද්ධ වෙලා තියෙන්නේ ඒකම තමයි.
නැකත් තියා, ගේ හරියේ ඔරලෝසුවක්වත් නැතුව නිරුවත් දෙපයින් අණ්ඩ දාපු ඇඳුම් ඇඳලා ඉපණැලි කඳුරු මැද්දෙන් පැණලා ගිහිං ශිෂ්‍යත්වේ ලියලා, අයියා අක්කා ලියපු පොතේ ඉතුරු කොළ ටිකේ නෝට් ලියලා සාමාන්‍යපෙළ ගොඩ දාලා, පන්සලේ පොත්ගුලේ පුස්තකාලේ පොත් පෙරළලා ඒලේවල් ගොඩදාලා ඒ විදිහටම මහපොළෙන් කාලා ඩිග‍්‍රිය ගොඩදාලා ටික ටික චරිත වුණා. එහෙම නැත්නම්, සත පණහක් රුපියලක් මිටමොලවාගෙන ඇවිත් නාටාමි ජොබ් එකේ ඉඳං හැම චාටර් එකක්ම කාලා ටිකටික දියුණු වෙලා චරිතයක් වෙනවා. ඊට පස්සේ දැන්. ඔව්. ගෙදරින් එළියට බහින්නෙත් මෑණිගේ-සාමිගේ කඩදාසියට ඔරලෝසුව මැච් කරලා. මිනිස්සු දේවල් එකතු කරගන්නකොට, ධනය රැුස් කරගන්නකොට, ඉගෙනගන ටිකටික උඩට යනකොට මේ වගේ දේවල් ගැන තියන උනන්දුව ඊට අනුලෝම සමානුපාතිකව වැඩි වෙන බව පේන්න තියනවා. ඇත්තම කතාව නම්, පියවරෙන් පියවර උඩට යනකොට ඒ ඒ පියවරට සමපාත මෑණිලා සාමිලා අපිව හොයාගන එනවා. ඒක හරියට, ද`ඩිප`ඩි ගහලා නැගිටින කාලේ නොමැරී කාලා ඉන්න බත් එකක් ගන්න රුපියල් සීයක් ඉල්ලාගන්න මිනිහෙක් නැති වුණාට, ටිකක් ලොකු වුණාම ලයිෆ් ඉන්ෂූරන්ස් කාරයෝ කේක් බිස්කට් අරගෙන පස්සෙන් එනවා වගේමයි. ඊට පස්සේ එයාලා අපි ඒවාට ඇබ්බැහි කරවනවා.
~ භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, October 31, 2017

Proud to be a බ්ලාබ්ලාබ්ලා


අපි කෙළින්ම කාරණේට බහිමුකෝ. ගිය සුමානේ එක පාරටම ආපු රැුල්ල තමයි ප‍්‍රවුඞ් ටු බී ඇන් අහවලියන්, අහවලියන් ආදී වශයෙන් කිසි කිසි ගාලා ෆෙස්බුක් ප්‍රොෆයිල් පික්චර්ස් මාරු වීම. මේක එන්නේ දීර්ඝ කාලයක් පාසල් අරක්ගෙන හිටපු ගුරුවරුන් සම්බන්ධයෙන් පැමිණි ගුරුමාරු වැඩසටහනත් එක්ක. පුද්ගලිකව අපි දන්න සහ අත්විඳපු සත්‍යයක් තමයි සමහර ගුරුවරු පෙන්ෂන් යන්නෙත් පළවෙනි පත්වීමෙන් හෝ පළමු මාරුවෙන් පස්සේ හම්බෙන පාසල් වලින්. හොද වරායක් හම්බුණු ගමං තදට නැංගුරමක් දාගන්නවා. මේක අධ්‍යාපන සේවයට විතරක් අනන්‍ය අවුලක් නෙවෙයි, හැම රජයේ ආයතනයකම වගේ අඩු වැඩි වශයෙන් තියන තත්ත්වයක්. (දැන් ඒක ගැන කතා කරන්න ගියොත් පිට යනවා.) අපි ලයින් එකට එමු. ප‍්‍රවුඞ් ටු බී අ බ්ලා බ්ලා බ්ලා.. ඔය ප‍්‍රවුඞ්නස් රැුල්ල හා බෙදුම්වාදය මේ වෙලාවේ ගොඩනැගිලා තියෙන්නේ පාසල් මත පිහිටලා වුණාට, හෙට උදේ වෙනකොට ඔය ප‍්‍රවුඞ්නස් එක සෙරෙප්පුසපත්තුබේදවාදය, කළිසම්ගවුම්බේදවාදය, පාන්බනිස්බේදවාදය, බස්කෝච්චිබේදවාදය වගේ ඒවා දක්වා සුපුරුදු පරිදි විචලනය වෙනවා.
දැන් ඔය ‘ප‍්‍රවුඞ් ටු බී ඇන් අහවලියන්’ ප‍්‍රවණතාව ගන්නකෝ. අවුරුදු සීයක් විතර, එහෙම නැත්තං හැට හැත්තෑවක් විතර ඒ ඉස්කෝලෙට ගිය එක එක්කෙනා තම තමන්ගේ ජීවිතේ කරපු කියපු දේවල් හරහා පාසල් වෙත විශාල කීර්තියක් ප‍්‍රශංසාවක් පිළිගැනීමක් අත්කරලා දීලා තියනවා. ඇත්තම කතාව නම්, ඔවුන් කීර්තිමත් වෙලා තියෙන්නේ ඒ ඉස්කෝලෙට ගිය නිසාම නෙවෙයි. (ඒ වෙනුවෙන් ඉස්කෝලෙන් යම් දායකත්වයක් නොලැබුණාම කියන්නම බෑ. නමුත්, සියල්ල සිද්ධ වුණේ එනයින්ම නෙවෙයි.* කොහොම වුණත්, මනුස්සයෙක් වැඩකාරයෙක්, පොරක් වුණාම නිරායාසයෙන්ම සිද්ධ වෙන දේ තමයි කොහේ එකෙද්ද, කොහොටද ඉස්කෝලේ ගියේ, මොකද්ද කැම්පස් එක වගේ දේවල් හොයන එක. ඒ වගේම, එක එක්කෙනා උප්පැන්න දීලා අයිතිය සින්නක්කරට ලියාගන්න එක. එහෙම සිද්ධීන් සිය දහස් ගණනක් ඉතිහාසයේ දිර්ඝ කාලයක් තිස්සේ දිගටම සිද්ධ වුණාම ඒ ගම්, පාසල්, විශ්වවිද්‍යාල සාඩම්භරත්වයට පත් වෙනවා. සාඩම්භරත්වයේ බලය තහවුරු කරගන තියනවා.
මේ සංසිද්ධිය සිදුවෙමින් තියනකොට මෙතෙන්ට නිරන්තරයෙන්ම එනවා ‘තේරුමක් නැතුවම ආඩම්භරයි’ සෙට් එකක්. ‘අපි අහවල් ගමේ හින්දා අපිව ගණන් ගනු’, ‘අපි අහවල් පාසලේ නිසා අප පොරවල් සේ පිළිගනු’ ‘අපි අහවල් කොලීජියට ගිය නිසා අසමසම කොට සලකනු’ කැටගරියේ උදවිය. ඒ කියන්නේ ඉතිහාසයේ මුතුන් මිත්තන් විසින් දිනාගත්ත ජයග‍්‍රහණයන් මිස්යූස් කරලා ආඩම්භර වෙන බහුතර කොටස. අපි අත්දැකීමෙන්ම දන්න දේ තමයි බේරෙන්න අමාරුම, අර කියපු ඓතිහාසික වීරත්වයකට හිමිකම් කියන සැබෑ වීරයින්ගෙන් නෙවෙයි, අනුන්ගේ ලකුණු වලින් පම්පෝරි ගහන කයිවාරුකාරයින්ගෙන් බව. ඔය ආකාරයටම, ‘ඌ අපේ ගමේ එකෙක් ඈෑ’, ‘අපේ ඉස්කෝලේ කොල්ලෙක් ඈෑ’, ‘අපේ කැම්පස් එකේ ඈෑ’.. වගේ කෑලි ඉස්සරහට දාගෙන. මේ වැඬේ හරියට පාලම හදපු ඉංජිනේරුවා නිසොල්මනේ බලාගන ඉන්නකොට, ‘මං ඒ පාලමෙන් එකං වෙලා තියන මනුස්සයෙක්’ කියලා කෑ ගහලා, උඩ පැනලා පාලම හදපු ඉංජිනේරුවාටත් වඩා පදිකයෝ ආඩම්බර වෙනවා වගේ වැඩක්. ඒ විතරක් නෙවෙයි සමහර වෙලාවට ‘එයා මගේ යාළුවෙක්’, ‘ඌ පොඩි කාලේ බත් කෑවේ අපිත් එක්ක’ වගේ දේවල් හරහා මානසික ආවරණයක් හදාගන්න වෙහෙසෙන තැන් ඕන තරම්.
මේ ආකාරයට අපි ආඩම්භර වෙන්න අවස්ථාවක් හදාගන්න ගමන්ම අපි අවකාශයක් හදාගන්න ඕනේ, ‘එතකොට උඹ කවුද’, ‘උඹ ඔය කොලීජියේ ප‍්‍රවුඞ්නස් එක වෙනුවෙන් කරපු කෙන්ගෙඩිය මොකද්ද’ කියලා අපෙන්ම ප‍්‍රශ්න කරගන්න. එහෙම අහපුවහම ඇඩ‍්‍රස් නැතුව නිරුත්තර වෙනවානම් සහ අපිට සිද්ධ වෙනවානම් අපේ ශුන්‍යත්වය සහ හිස්බව වහාගන්න තවදුරටත් තවත් යමකින් හෝ කාගෙන්හරි ආවරණයක් හදාගන්න ඒක ලොකු අවුලක්. ඒක පාසලට පමණක් නෙවෙයි ගම, කුලය, ජාතිය, ආගම, රට වගේ දේවල් ආදි සියල්ල සම්බන්ධයෙනුත් වලංගුයි. ඉංග‍්‍රීසි යෙදුමක් තියනවාිඊැ ිදපැදබැ හදම අදමකා ඉැ චරදමා එද නබදඅ’ කියලා. ‘මිනිස්සු ජීවත් වෙන්න ඕනේ තමන් නිසා දේවල් බැබළෙන විදිහට මිසක්, දේවල් නිසා තමන් බැබළෙන්න බලාගෙන නෙවෙයි’ කියලා උදේ හවස මතුරපු ටීචර් කෙනෙක් අපේ ඉස්කෝලේ හිටියා. ‘මම කැමතියි තමන් ජීවත්වෙන තැන ගැන ආඩම්බර වෙන මිනිහෙක් දකින්න. ඒත් ඊටත් වඩා මම කැමති දේ තමයි, ඒ මනුස්සයා ජීවත් වීම නිසා ගමට ආඩම්භරයක් වෙන මිනිහෙක්ව දකින්න’ කියලා ලින්කන් කියන්නෙත් ඒකම තමයි.
මිනිස්සුන්ගේ ඔළුව උඩ තියන සමහර අහේතුක හා නොවටිනා ආඩම්බරකම් හා ඊනියා අභිමානයන් හරියට දිගුකලක් තිස්සේ අහසේ එකම තැනක තියන වළාකුළු වගේ. ඒ වළාකුළු එතන තියන තාක්කල් මහපොළවට එළිය වැටෙන්නෑ. හාත්පස අඳුරුයි. ඉහළ පෙණෙන උපරිමය සීමිත දුරකට සීමා වෙනවා. වළාකුළු අයින් වුණු සැණින් දුර පෙණෙනවා. පොළොව හිරු එළිය වැටෙනවා. බවභෝග හැදිලා, අටුකොටු සරුසාර වෙනවා. තමන් ල`ග තියනවායැයි හෝ තමන්ට උරුමයැයි සිතා සිටින නමුත්, සත්‍ය වශයෙන්ම තමන් සතුව නැති ධනය නැති බලය නැති යසස නැති කීර්තිය ගැන ආඩම්බර වෙන මිනිහෙකුගේ ඒ අඩම්බර වීම, සිගන්නෙකුගේ වස්තුමාන්නයටත් වඩා අන්තයි.
අනෙකා විසින් ගොඩ නැගූ පෞඩත්වය නාටාමිකු සේ කරපින්නාගෙන යාම වෙනුවට, තවත් එකෙකුට ද ආශාවෙන් කරපින්නාගෙන යා හැකි ආඩම්භරයක් නිර්මාණය කරන මිනිහෙක් වෙන්න අධිශ්ඨාන කරගන්න. කරගමු.

Tuesday, October 24, 2017

මීඩියා’ කියපු පමණින්, ගුලිය පිටින් ගිලිමු ද?

මීඩියා.. ඒ කියන්නේ සාම්ප‍්‍රදායික මාධ්‍යයන් සහ නව මාධ්‍ය කියන දෙකම. අද වෙනකොට ලෝකය මෙහෙයවන ප‍්‍රධානතම මෙහෙයුම්කරුවා බවට පත් වෙලා. පිළිගත්තත් නැතත් අපිට මුහුණදෙන්න සිද්ධ වෙන යථාර්ථය තමයි ඒ. ඇත්තටම කියනවා නම් පරණ පොත පතේ සහ කටපාඩම් දේශන වල කිව්වාත් ‘මීඩියා කියන්නේ රටක හතරවෙනි ආණ්ඩුව’ කියලා, අද වෙනකොට තියන සත්‍යය තත්ත්වය තමයි මීඩියා කියන්නේ ගෝලීය ක‍්‍රියාත්මක බලවත්ම ආණ්ඩුව කියන එක. ඒ කියන්නේ ඒ ඒ රටවල ආණ්ඩු වලට හරි වෙනත් මොනවා හරි දේවල් වලට ඒ ඒ රටවල් වල මොන තරම් බලයක් තිබුණත්, ඒවාට ගෝලීයව තියන වලංගුභාවය මීඩියා වලට වඩා අඩුයි කියන එක. මීඩියා අද ඉන්නේ ඒ තරම්ම ප‍්‍රබල තැනක. ලෝකේට යුද්ධයක් ඕනේද එපාද කියන එකේ ඉ`දලා අපි කන්නේ බොන්නේ මොනවද කියන එක දක්වාම ඍජුව හෝ වක්‍‍්‍රව අපිව පාලනය කරන්නේ මීඩියා විසින්.
හැබැයි ප‍්‍රශ්නයක් තියනවා. මේ තරමටම ප‍්‍රබල මීඩියා, පාලනය වෙන්නේ කොහොමද සහ ඒවා අපිට දෙන්නේ මොනවද කියන එක.
මීඩියා සහ ඒවාගේ වැඩ කරන අය සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ පාලනය වෙන්නේ අර්ථපතීන්ගේ අභිලාෂයන් සහ අභිමථාර්ථයන් අනුව. (දැන් කවුරුහරි ඉස්සරහට පැනලා කීවොත් නෑ නෑ එහෙම නෑ කියලා, වීමේ වැඩි හැකියාවක් තියෙන්නේ ඒ කියන කතාව සත්‍යයක් වීමට වඩා ඒ කියන ආයතනය මාධ්‍ය ආයතනයක් නොවීමට ඇති හැකියාව වැඩි වීමයි.* ඒ කියන්නේ ලංකාවේ විතරක් නෙවෙයි, ලෝකේ හැමෝටම සිද්ධ වෙනවා අර්ථපතීත්වයේ හද ගැහෙන රාවයට හුස්ම ගන්න. අර්ථපතීන් වමට කියනකොට වමටත් දකුණට කියනකොට දකුණටත් සිග්නල් දාන්න. ඒක ලෝකය පුරා සිද්ධ වෙන්නේ අද ඊයෙක ඉ`දලා නෙවෙයි. ලෝකේ මීඩියා බිහිවුණු දවසේ ඉදලාම සිද්ධ වෙන්නේ ඒක තමයි.
ඒ කියන්නේ මෙහෙම එකක්. ලෝකේ සිද්ධවෙන ඕනම සිද්ධියක් සම්බන්ධයෙන් මාධ්‍යකාරයෝ ඒ සම්බන්ධයෙන් දකින දේ සහ ඒ සම්බන්ධනේ තමන්ට වාසි කෑල්ල අපේ අතුරුමුහුණත වුණු පත්තරේ හරි ටීවී එක හරි වෙබ් එක හරි වෙනත් මොකක් හරි මාධ්‍යයක් හරි හරහා එළියට දානවා. ඒක මට සහ අපිට අදාලව එක විදිහක්. තව කෙනෙක්ට සාපේක්ෂව තවත් විදිහක්. ඔය න්‍යාය හෝ පොදු ධර්මතාවය ලයික්ස් පහක් හයක් තියන ෆෙස්බුක් පේජ් එකක ඉ`දලා බීබීසී සීඑන්එන් දක්වා ම පොදු එකක්. සීඑන්එන් එක අමරිකානු දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් දක්වන්නේ තමන්ට වාසි විග‍්‍රහයක්. අන්න ඒ නිසයි ට‍්‍රම්ප්ට සීඑන්එන් එකත් සීඑන්එන් එකට ට‍්‍රම්ප්ත් එහෙම පිටින්ම වහකදුරු වෙලා තියෙන්නේ. ලෝකප‍්‍රසිද්ධ මේ රහසේ ඉදලා හැම දේශයකටම හැම දීපයකටම හැම කොදෙව්වකටම මේක සත්‍යයක්.
‘අරකේ මෙහෙම තිබ්බා’, ‘මේකේ මෙහෙම තිබ්බා’ ඒ හින්දා මේක තමයි ඇත්ත වගේ ඒවා දැන් අපේ ආශ්වාසය ප‍්‍රාශ්වාසය තරම්ම අපේ ජීවිතේ කෑලි බවට පත් වෙලා. දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ අපි පුරුද්දක් හැටියට මේ වැඬේ ම කරපු නිසා, දැන් අපි දන්නවා අපිට වාසි නිව්ස් දාන ඒවා, අපිට වාසි දේවල් කරන ඒවා මොනවද කියලා. ඉතිං අපි දැන් දැන් ගුලිය පිටින් ගිලින්න අපි කැමති අපිව තෘප්තිමත් කරන තැනුත් හොයාගන ඉන්නේ. ඒ නිසා, ඕනම එකක් සම්බන්ධයෙන් ඇත්ත හෝ යථාර්ථය හොයනවට වඩා අපි පෙළඹිලා ඉන්නේ අර සයිට් එකේ, මේ පේජ් එකේ මොනවද කියන්නේ කියලා බලන්න. ඇත්ත හෝ නැත්ත, ඉතිං ඊට පස්සේ අපි ඒ නිශ්චිත ප‍්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් දරන්නේ අර සයිට් එකේ හරි අර පේජ් එකේ හරි මතය. ඒ කියන්නේ ඒවායේ බැක්එන්ඞ් එකේ ඉන්න යම් නිශ්චිත වාසිසහගත අරමුණක් වෙනුවෙන් වැඩ කරමින් ඉන්න ඇඞ්මින්ලාගේ මතය.
මෙහෙමයි. මීඩියා විතරක් නෙවෙයි, ලෝකේ පුරා තියන හැම ගනුදෙනුවකදීම අනෙක් කෙනා උත්සාහ කරන්නේ අපිව අන්දවන්න. අපි කවුරුහරි එක්ක කරන ගනුදෙනුවකදී වුණත් අපි බලන්නේ අපිට වාසි කෑල්ල එළියට දාලා අපේ වාසිය තියාගෙන ඒ ගනුදෙනුව කරන්න. ඉඩමක් විකුණන්න ගිහාම නැති වතුර මවලා පෙන්නනවා. වාහනයක් විකුණන්න ගිහාම මීටරේ ආපස්සට කරකවනවා. අතරමාරුවක් කරගන්න ගිහාම වෙට්ටු දාන වංගු දාන ප‍්‍රමාණය අප‍්‍රමාණයි. දීගයක් දෙන්න ගිහාම කියන දේවල්. ඔව් ඒ ඔක්කෝම කියන කෙනා කියන්නේ තමන්ගේ වාසි කෑල්ල. හැබැයි ඒකෙන් කියවෙන්නේ නෑ ඒ කියන දේ තමයි නිරපේක්ෂ සත්‍යය කියලා. අපි කෙල්ලෙක් දීග දෙන්න යනකොට මනමාලයාට කරන දේම තමයි නිව්ස් එකක් ගහන්න ගිහාම මීඩියා කරන්නෙත්.
දැන් ඉතිං මොකද කරන්නේ.
දැන් මොකද්ද විස`දුම. ඔව්. ඇත්ත දැනගන්න අවශ්‍යයි නම් සහ ඇදගන්න කැමති නැත්නම් එක දෙයයි කරන්න තියෙන්නේ. ඒ තමයි දීගයක් දෙන්න යනකොට හරි කසාදයක් කරගන්න යනකොට හරි කරන උපක්‍‍්‍රම මීඩියා අයිටම්ස් සම්බන්ධයෙන් පවා අපිට කරන්න වෙනවා. ඒ තමයි, ගුලිය පිටින් ගිලින වැඬේ නවත්තන එක.
මේ ගුලිය පිටින් ගිලින්න පුරුදු වීම සහ එසේ කිරීමට ඇබ්බැහි වීම හා කිරීම තුළ මිනිස්සුන්ගේ තිබුණු යමක් සම්බන්ධයෙන් තියන පර්යේෂණාත්මක ගුණයන් සීඝ‍්‍රයෙන් හීන වීගෙන යනවා. මොකක් හරි පේජ් එකක ශෙයාර් වෙලා තිබුණොත් ‘ඉරවල් දෙකක් පායලා’ තියනවා කියලා, ගෙදරින් එළියට බැහැලා අහස දිහා බලලා ඇත්තටම එහෙම එකක් සිද්ධ වෙලාද කියලා බලන්නැති අපි, අර නිව්ස් එක එක ක්ලික් එකකින් ශෙයාර් කරලා ඔව් ඔව් ඉරවල් දෙකක් පායලා තමයි කියලා ඒ වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න තැනකට පවා පත්වෙලායි ඉන්නේ. ලංකාවේ ජනාධිපති වෙන්න විවාහකයෙන් වෙන්න ඕනේ කියන කතාව ඔය ජාතියේ ප‍්‍රසිද්ධ එකක්. ‘ඔව් ඔව් එහෙම තමයි’ කියන කිසිම කෙනෙක් ආණ්ඩුක්‍‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් හරි ජනාධිපතිවරයා තෝරා පත් කර ගැනීමට අදාල පනතක් පෙරළලා ඒක ඇත්තද, එහෙම එකක් තියනවාද කියලා බලලා නෑ. අනිත් එක තමයි ‘උප්පැන්නේට බෞද්ධ’ කියන කතාව. හැමෝගෙම ගෙදර පෙට්ටගමේ තියන උප්පැන්නේ අරගෙන ඒකේ එහෙම එකක් තියනවාද කියලා නොබලා, මේ ජනප‍්‍රිය මතය වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්නවා. ඉතාම සරලව අතට අරගෙන බලන්න පුළුවන් මේ වගේ දේවල් සම්බන්ධයෙනුත් අපේ හැසිරීම එහෙම එකක් නම් අනිත් ඒවා ගැන කවර කතා ද. නේද.
ඒ නිසා අවසනුවත් යෝජනා කරන්න තියෙන්නේ, ලෝකේ ලොකුම එකේ ඉ`දලා ලෝකේ පොඩිම එක වෙනකල් සියලූම මීඩියා එලියට දාන්නේ තමන්ට ඕන එක. සහ තමන්ට පේන එක. හැබැයි, ගුලිය පිටින් ගිලින්න කළිං, ඇත්ත ඒකද කියලා පොඞ්ඩක් හොයලා බලන එක අපිට අදාල වැඩක්. සහ අපි කළ යුතු වැඩක්.

~ Bharatha Prabhashana Thennakoon