Tuesday, October 25, 2011

පශ්චාත්නූතනවාදී ජනමාධ්‍යය

ලියුම්කරුවා විසින් පශ්චාත්නූතනවාදයේ මූලික ලක්ෂණ පිළිබද යම් මූලික හෙවත් ප්‍රාථමික අධ්‍යයනයක් මෙහි ප්‍රකාශයට පත්වූ මුල් ලේඛන දෙකකදී දැක්වීය. ඒ අනුව, දැන් අපට හැදෑරීමට ඉතිරිව ඇත්තේ පශ්චාත්නූතනවාදය මගින් සාකච්ඡා කරන සෙසු කරුණු පිළිබද වන හැදෑරීමයි. මේ අනුව, මෙම කියවීම මගින් පශ්චාත්නූතනවාදී හැසිරීම හොදිව් හදුනාගත හැකි, පොදු සමාජයට සංවේදී විෂයක් පිළිබද හැදෑරීමට අවකාශ වෙන් කිරීමට කල්පනා කළෙමි.

මේ අප ජීවත්වන්නේ තොරතුරු සමාජයක යන්න, ජනමාධ්‍ය පිළිබද කතා කිරීමේදී පට්ට ගසනා කියමනකි. එහි සත්‍යතාවයක් ඇත. නමුත්, ඔය කියන දේශකයින් හෝ විචාරකයින් විසින් පුම්ඹා දෙන තරමටම මේ සමාජය තොරතුරු සමාජයක් දැයි විමසා බලනු වටියි. මෙහි අරමුණ වන්නේ, මේ සමාජයේ තොරතුරුමය වටිනාකම සොයා බැලීම නොවේ. එසේ වුවත්, පශ්චාත්නූතනවාදී ජනමාධ්‍ය පිළිබද කතා කිරීමේදී සමාජයේ තොරතුරුමය වටිනාකම හෝ සමාජය තුළ තොරතුරු වලට ඇති වටිනාකම හෝ තත්ත්වය පිළිබද සොයා බැලීම අත්‍යාවශ්‍යම නොවූවත් අවශ්‍ය තත්ත්වයකි.

සමාජයේ පැවැත්ම කෙරෙහි ජනමාධ්‍ය විසින් කරන බලපෑම ඉතා ප්‍රබලයි. මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් පමණක් නොව සිතිවිලිවල හැසිරීම කෙරෙහි ජනමාධ්‍යයෙන් කරන බලපෑම වඩා ප්‍රබල වේ. අද වන විට හුස්ම ගැනීම, කෑම - බීම - ලිංගික ආශ්වාදය ඇතුළු සියලුම කාරණා පාලනය කරන සාධකය බවට ජනමාධ්‍ය පත්ව තිබේ. ජනමාධ්‍යය යනු කවර ගණයේ දේ ද යන බව කල්තබාම විසදා ගත යුතු වේ යැයි විශ්වාස කරමි. ජනමාධ්‍ය කියූ පමණින් සිහියට එන පත්තර - ටී. වී. - රේඩියෝ මෙන්ම අන්තර්ජාලය හෙවත් පරිඝණක ජාල ද දුරකථනය ද ජනමාධ්‍ය ගණයට වැටෙන බව විශ්වාසයයි. පොත-පත සහ හුවමාරු වන චිට්-තුන්ඩු පවා ජනමාධ්‍යය වේ යැයි ජනමාධ්‍ය පිළිබද විද්වතුන්ගේ අදහසයි.

පශ්චාත්නූතනවාදී සමාජය තුළ ජනමාධ්‍යයක වගකීම තොරතුරු ව්‍යාප්ත කිරීම හෝ තොරතුරු මත පදනම්ව ගොඩනැගෙන සෙසු දේ සමග පමණක් සීමා නොවේ. අද වන විට, මානව සංකල්ප වෙළද භාණ්ඩ බවට පත් කරමින් අළෙවි කිරීම ද ජනමාධ්‍ය විසින් සිදු කරයි. ඇත්ත වශයෙන්ම කිවතොත් අද වන විට ජනමාධ්‍ය විසින් කරමින් සිටින්නේ අලෙවි කිරීමේ කාර්යයි. මිනිසාගේ තොරතුරු දැන ගැනීමේ අවශ්‍යතාවය තෘප්ත කිරීම පිණිස ජනමාධ්‍ය විසින් තොරතුරු අළෙවි කරයි. විඩාව හා කාන්සිය මැඩලීමට අවශ්‍ය සුවපහස හා හවුල්කාරීත්වය අළෙිවි කරමින් සිටියි. ගැහැණිය, තම රූපශෝභාව පිළිබද තෘප්තිමත් නොවන්නේ නම් - එසේ තෘප්තිමත් විය හැකි තරමේ සාධකයන් අළෙවි කිරීම ජනමාධ්‍ය විසින් සිදුකරමින් සිටියි. සාමාන්‍යෙයන් මාධ්‍යයක වගකීම වන්නේ තොරතුරු යන්න පොදු සමාජයේ අදහසයි. එනම් මහා ආඛ්‍යානය එයයි. නමුත්, පශ්චාත්නූතනවාදය විසින් පෙන්වා දෙන පරිදි මහා ආඛායනය විසින් හදුනා නොගත් දේ නම් තොරතුරු වලින් භාහිර සෙසු දේ වන ජීවන හුස්ම වැටීමට අවශ්‍ය ආත්ම තෘප්තියේ සිට සියලු දේ ජනමාධ්‍ය විසින් අළෙවිකරමින් සිටියි.

ජනමාධ්‍යයක පරම වගකීම යනු තොරතු බෙදා දීම නම් අද වන විට ජනමාධ්‍ය විසින් ලබා දෙමින් සිටින්නේ සත්‍යය හෝ සැබෑ තොරතුරු ද යන ප්‍රශ්නය ඉස්මතු වේ. මෙහිදී, ජනමාධ්‍යයකට විශාල වගකීමක් පැවරේ. නමුත්, සෙසු තරගකාරී මාධ්‍යයන් සමග තරගකිරීමට සිදුවේ. ජනමාධ්‍යයක් විසින් සත්‍ය ප්‍රචාරය කිරීමේදී, සත්‍යයන් කිහිපයක් ඇති අවස්ථාවන් බහුලව පවතියි. එවිට, ජනමාධ්‍යයක් ආයතනයක් ලෙස ප්‍රචාරය කළ යුත්තේ අදාල සත්‍යයන්ගෙන් කවර සත්‍යය ද යන ප්‍රශ්නයට මුහුණ දීමට සිදු වේ. එවිට තමන් විසින් තෝරාගත යුතු වන්නේ තමන් විසින් අළෙවිකරමින් සිටින දෑ වෙත සමපාත වන සත්‍යයි. න්‍යායාත්මක පැහැදිළිකිරීමක් තුළ මෙය අපභ්‍රන්ශයක් විය හැක. එහෙයින්, අදාල සිද්ධාන්තය පැහැදිලි කිරීම කෙරෙහි උපකාර පිණිස යාබද උදාහරණයක් මෙසේ ඉදිරිපත් කරමි. මුල්ලේරියාවේදී දුමින්ද සිල්වා හා භාරත ලක්ෂ්මන් වෙඩි හුවමාරුවකට මැදි විය. අදාල කරුණ සත්‍යයකි. භාරත මිය ගිය බවත් පොදු සමාජය දන්නා පරිදි දුමින්ද බරපතල තුවාල ලැබූ බවත් සත්‍යයකි. මෙහිදී, ජනමාධ්‍ය විසින් දන්නා සත්‍යය ප්‍රචාරය කිරීමේදී තමන්ගේ වෙළද පොළට ගැලපෙන දේ සත්‍යය ලෙස වෙන් කොට ප්‍රචාරය කිරීම සිදු කළ යුතු වේ.

දුමින්දගේ සහෝදරයාගේ හිමිකාරීත්වය හිමි ආසියානු මාධ්‍ය ජාලයේ තොරතුරු සම්ප්‍රේෂණය සිදු වන්නේ දුමින්ද වෙඩි ප්‍රහාරයට ලක් වූ අයුරිණි. දුමින්ද ට එරෙහි යම් මාධ්‍යයක් විසින් මෙය වාර්තා කරන්නේ භාරත වෙඩි ප්‍රහාරයට ලක් වූ අයුරිණි. මේ කතා දෙකම හෙවත් සිද්ධි දෙකම සත්‍යය වේ. දෙදෙනාම වෙඩි කා ඇත. නමුත්, දුමින්ද වෙඩි කෑ බව කියන ඒ. බී. සී. ය භාරත ගැන හාන්කවිසියක් නොදොඩයි. මන්දයත්, ඒ. බී සී.යේ වෙළදපොළ හා අළෙවිකරුවන් සැදී ඇත්තේ එම සත්‍යය පිළිගැනීමටයි. එහෙයින්, උක්ත සත්‍ය සිද්ධියේදී ඒ. බී. සී.යට ගැලපෙන සත්‍යය කොටස පමණක් උකහාගෙන ප්‍රචාරය කිරීම ඔවුන් විසින් සිදු කරයි. එකම සිද්ධියක් දෙවිදියකට වාර්තා කරනු ලබන්නේ මාධ්‍යය විසින් තමන්ට සාපේක්ෂ සත්‍යයි. එහි වරදක් නැති බව පශ්චාත්නූතන සමාජයකදී තේරුම්ගත යුතු වේ. එනම් අප විසින් පශ්චාත්නූතන සමාජයක මාධ්‍ය පිළිබද තේරුම්ගත යුතු කරුණ වන්නේ, සත්‍යය නම් අංශුමය ලක්ෂණ සහිත එකක් බවයි. එහෙයින්, සත්‍යය එකකට වැඩි ගණනක් තිබිය හැක. පෙර ලිපියක දැක්වූ පරිදි පශ්චාත්නූතනවාදීන් විසින් ලොව පරම සත්‍යයක් නැත යනුවෙන් ද ඇත්තේ සාපේක්ෂ සත්‍යයක් පමණක් බව ද යන බව මූලධර්මයක් ලෙස පෙන්වා දෙන්නේ එහෙයිනි. ඒ අනුව, ජනමාධ්‍ය ආයතනයක ප්‍රවෘත්ති කාමරයේ මේස උඩ සාපේක්ෂ සත්‍යය හා වෙළදපොළට ගැලපෙන සත්‍ය නිෂ්පාදනය කරමින් සිටියි. අංක එකේ ‘ප්‍රවෘත්ති සපයන්නා‘ වන්නේ එහෙයිනි. මෙහිදී, තවත් දෙයක් සැලකිල්ලට ගත යුතු වෙයි. සත්‍යයය දෝලනය වන්නේ ප්‍රාග්ධනය හෝ අර්ථපතීත්වයේ දෝලනය වීම සමගයි.

ඒ අනුව, මිනිසුන් විසින් වඩාත් පිළිගැනීමට ලක් වන්නේ වඩාත් ශක්තිමත් ප්‍රාග්ධනයක් හෝ අර්ථපතීත්වයක් විසින් නිර්මාණය කරන හෙවත් ‘රෝල් කරන‘ සත්‍යයයි. අප දැනගත යුතු සත්‍යය තීරණය කරන්නේ වඩාත් ශක්තිමත් ප්‍රාග්ධනයක් හිමි ජනමාධ්‍ය ආයතනය හෝ ආයතන විසිනි. 

සෙසු කරුණු ද උක්ත කරුණු හරහාම කියවා ගත හැකි වේ. ඒ අනුව, ආදරය-යුක්තිය-සාධාරණය-සාමය හෝ යුද්ධය ආදී සියල්ලටම සිදුවන්නේ එසේය. ලිබියාවේ ගඩාෆිට පහරදී ඝාතනය කිරීම කොතරම් දුරට සාධාරණ ද නැතිනම් යුක්ති සහගත ද වන්නේ ප්‍රාග්ධනය වැඩි සමාගමක් හෝ ආයතනයක් විසින් කියනු ලබන සත්‍යයි. ගඩාෆි ඝාතනය බී. බී. සී., සී. එන්. එන්., රොයිටර්ස් විසින් සාධාරණීකරණය කරන්නේ නම් ලෝකයේ සත්‍යය වන්නේ එයයි. ගඩාෆි ද්‍රෝහියෙක් වන්නේ එහෙයිනි. නැතිනම්, ගඩාෆි වීරයෙක් වන්නේ ද එසේමය. ඇමරිකානුවන් ගඩාෆි ඝාතනය “වාව්“ කීමට සිද්ධීයක් කරගන්නා විට - ලංකාවේ වැසියන් විසින් ගඩාෆි ඝාතනය “ඇමරිකානු කුමන්ත්‍රණයක් හෝ පාපයක්“ ලෙස පෙන්වා දෙන්නේ ඒ ඒ තැන්හි ප්‍රාග්ධනයේ ශක්තිමත්භාවය මතින් නිර්මාණය කරන සත්‍යය මතයි.

අද වන විට මාධ්‍යවේදීන්ගේ පැවැත්ම හා ඔවුන්ගේ කුසලතාවය රදාපවතින්නේ එහෙයිනි. යම් මාධ්‍යකරුවෙකුට, ප්‍රාග්ධනයට හෝ අර්ථපතීත්වයට හිමි පරිදි හැසිරෙන්නේ නම් - ඔහුට නියම මාධ්‍යකරුවෙක් විය හැක. 

1 comment:

Anonymous said...

nice writing