Friday, April 11, 2014

බොදු බල සේනාව පුරවන්නේ පොදු මිනිසාගේ රික්තය යි...


බොදු බල සේනා සංවිධානය (බොබසේ) විසින් කරමින් ඉන්නා දේ පිළිබදව ඇත්තේ ඒකමතික නොවූ අදහසකි. ඇතැමුන්ට අනුව, බොබසේ කරනා සියලු දේ සාධාරණ ය. තවත් අයෙකුට බොබසේ පදනමේ සිට සියල්ල ආසාධාරණ හා නොගැලපෙන දේවල් ය. තවත් අයෙක් හරි ද නොවන වැරදි ද නොවන ඒ ඒ මොහොතේ වෙනස් වන භාහිරට ස්වාධීන බවක් පෙන්වන ඇත්ත වශනේ ම නපුංසක වන අදහසක සිටියි.


අප විසින් නොකළ දෙයක් ඇත. එනම් බොබසේ ව්‍යාපෘතිය හා පරිසරය පිළිබදව නිසි කියවීමක් සිදු නොකිරීම ය. එවැන්නක් සිදු කිරීමට මා විසින් මා පොළඹවනු ලැබ ඇත. එහිදී ඥානසාර හිමිගේ හෝ වෙනත් පුද්ගලයකුගේ හැසිරීම් ආදිය පිළිබද නොව, සංකල්පීය පදනම පිළිබද අදහස කියවීමට යත්න දරමි.

ශ්‍රි ලාංකික ළදරුවාට කෑම කවන්නේ ද කිරි පොවන්නේ ද අනෙකා පිළිබද ඇති කරනු ලැබූ බියෙනි. එනම්, නොදකින බිල්ලකු හෝ දකින කපුටකු පෙන්වීමෙන් ළදරුවා කෑමට හා කිරට ආශක්ත කර ගැනීමට මෙම සංස්කෘතික සමාජය හුරු වී සිටිති. එනම්, අප ළදරුවන් ලෙස ජීවිතය අරඹන්නේ ම අනෙකා හෙවත් බිල්ලකු සමග ය. එසේ ම, අල්ලපු ගෙදර කොල්ලාට වඩා ලකුණු ගැනීමට ද ඌට වඩා හොද පාසලකට යාමට ශිෂ්‍යත්වය සමත් වීමට ද අප පොළඹවනු ලබයි. එය පැත්තකින් ගත් කළ තරගයක් වෙනුවෙන් ලබා දෙන උත්තේජනයක් මෙන් ම පොදු සතුරකු නිර්මාණය කර දී, පොදු සතුරා පරාජය කිරීමට ආශා කිරීමකි.

ජාතියක් ලෙස ගත් කල, අප ඓතිහාසිකව ම පොදු සතුරකු සමග ජීවත් වී ඇත. කාලිංග මාඝ, චෝල, එළාර, පෘථිගීසි, ලංදේසි, ඉංග්‍රීසි පාලනයන් හා අභියෝගයන් තුළ අප පොදු සතුරා සමග හැපෙමින් ජීවත් වීමට යොමු කරයි. වසර දහස් ගණනක් ජාතියක් ලෙස හුරු කරනු ලැබූ මෙම පොදු සතුරා පිළිබද සංස්කෘතික අදහස මෑත ඉතිහාසයේ හොදින් ම රෝපණය වන්නේ කොටියා සම්බන්ධයෙනි. කොටියා අපේ පොදු සතුරා විය. අප කොටියා ට එරෙහි වෙමින් ද කොටියා අභිබවීම හෝ පරාජය කිරීම පිළිබද අදහසකින් ද ජීවත් වුණෙමු. දැන් වන විට අපට පොදු සතුරා වූ කොටියා අහිමි වී ඇත.

කොටියාගේ වියෝවෙන් පසු ජාතියක් ලෙස මානසික වශයෙන් අප හුදෙකළා වූයෙමු. එනම්. වසර සිය ගණනක් පරිස්සම් කර ගෙන ආ පොදු සතුරා නැමැත්තාගේ තත්කාලීන නියෝජිතයා අහිමි වීම ය. මෙම අහිමි වීමත් සමග අපේ හිත් තුළ විශාල හිඩැසක් නිර්මාණය විය. මෙම හිඩැස පැත්තකින් බැලූ විට සහනයක් වුව ද තවත් පැත්තකින් බැලූ විට දැඩි අසහනයට හේතු වන්නකි. සටන් කරුවකු නොමැති බිමක වාසය කර පුරුද්දක් නැති අපට, දැන් මහා පාළුවක් ද කිතියක් ද දැනී ඇත.

තවත් පැත්තකින් කියවා ගන්නා විට, මෙලෙස පොදු සමාජයේ පොදු සතුරා අහිමි වීම හරහා වැඩිම තර්ජනය එල්ල වන්නේ සංස්කෘතිකව හුරු කරනු ලැබූ පුද්ගල ඔළු වලට නොව, පොදු සතුරකු සිටිනා විට පාලනයන් ගෙන ගිය පාලකයාට ය. පොදු සතුරා අහිමි වූ විට ද මිනිසුන් පොදු සතුරකු සොයන විට ද කොටියා චෝලයා අධිරාජ්‍යයා වැනි පොදු සතුරන් හමු නොවන විට ද ඇත්ත වශයෙන් ම සමාජයට සතුරු කම් කරන මිත්‍ර වේශ සතුරා ජනයාට පෙනෙන්නට පටන් ගනියි. එනම්, ආණ්ඩු හෙවත් පාලකයින් විසින් කරන දේ ය. වංචා දූෂණ අක්‍රමිකතා අසාධාරණයන් ආදිය පෙනේ. ඊට හේතු වන්නේ වෙනදාට බස් එකේ යන විට කොටියා ගැන සිතමින් ගිය පුරවැසියා, කොටියා අහිමි වුව ද සිතීම නවතා නැති නිසා ය. ඔවුන්ට කොටියා නොවන අනෙකෙකු විසින් කරන සතුරුකම් දක්නට ලැඛේ. එවිට, ජනයා ඒවාට විරුද්ධ වෙයි. එය පාලකයාගේ පැත්තෙන් ගත් කළ ඉතාම නරක තත්ත්වයකි. පොදු සතුරා අහිමි වුණු සංසිදුණු පරිසරයක් තුළ ජනතාවට පොදු සතුරා ලෙස ආන්ඩු පෙනීම නිසා ආන්ඩු වල නිරුවත හෙලි විය හැක.

එහෙයින්, ආණ්ඩු විසින් කළ යුතුව ඇත්තේ ද කරනු ලබන්නේ ද අහක යන නයි රෙද්ද අස්සේ දා ගන්නවා වෙනුවට, මෙතක් කල් ද පොදු සතුරා පිළිබද එදිරිවාදී අදහසක සිටි පුරවැසියාට ආණ්ඩුව පොදු සතුරා ලෙස පෙනෙන්නට පෙර, ඒ වෙනුවෙන් විකල්පයක් ලබා දීම ය.

කොටියා අහිමි වූ විට දැනෙන රික්තකය පිරවීම සදහා ආණ්ඩු යුහුසුළු වී ඇත. අනික නම්, අප ජාතියක් ලෙස පුරුදුව සිටින්නේ පොදු සතුරා ලගින්ම සිටින තත්ත්වයක දී ජීවත් වීමට ය. කොටියා නැසුණු පසු, බටහිර-ජිනීවා වැනි දේ පොදු සතුරන් ලෙස පෙන්වීමට විවිධ උත්සාහයන් දැරූව ද ඒවා අසාර්ථක විය. ඊට හේතු වූයේ, එසේ පෙන්වනු ලැබූ පොදු සතුරා ලගින් නොසිටීම නිසා ය. අනිත් කාරණය නම්, පොදු සතුරා නිරන්තරයෙන් සම්බන්ධ වූයේ ජාතිය, ආගම, කුලය වැනි අතිශය සංවේදී දේවල් සමගය. යටකී පශ්චාත් කොටි පොදු සතුරන් තුළින් එම අවශ්‍යතාව ද දක්නට නොතිබිණි. ඔවුන් කතා කලේ මානව හිමිකම්, යහපාලනය වැනි වැඩියේ නොතේරෙන දේවල් ය.

මේ සියලු දේ අස්සේ, ආන්ඩු විරෝධයක් නිර්මාණය වෙමින් තිබිණි. එහෙයින්, වහාම පොදු සතුරකු සොයා ගත යුතු ය. ඔහු, ලගින් ම සිටිය යුතු වනවා වගේ ම පොදු සතුරා සම්බන්ධ විෂයය රට ජාතිය ආගම වැනි සංවේදී සීමාවන් තුළ සිදුවන එකක් ද විය යුතු ය.

බොදු බල සේනා නම් සංවිධානය වෙනුවෙන් මුදල් යොදවමින් ආණ්ඩුව විසින් ම රැකවරණය ද ලබා දෙමින් ගමනක් ආම්භ කරන්නේ පොදු සතුරකු ඇති කිර දිය යුතුය යන කොන්දේසිය පිට ය. දෙමළ විරෝධය මීට පෙර පාවිච්චි වී ඇත. අධිරාජ්‍ය විරෝධය ද එසේ ම ය. එසේ නම්, ලගින් ම පිහිටි දේ අතරින් මෙතෙක් පාවිච්චි වී නැත්තේ මුස්ලිම් විරෝධය බව බොබසේ පූර්ව ශඛ්‍යතා අධ්‍යනයේ දී හදුනා ගත්තේ ය. ඉන් පසු, ඔවුන් මුසල්මානුවා පොදු සතුරා ලෙස සංස්කෘතික සමාජයට ගෙන යාමට කටයුතු කළේ ය. එම අදහස පෞද්ගලික මාධ්‍යය, රාජ්‍ය මාධ්‍යය හා වෙනත් සමාජ ජාලා හරහා සමාජගත කෙරිණි. එම අදහස නඩත්තු කිරීම ද ඔවුන් සිදු කරයි.

බොදු බල සේනාව කරමින් සිටින්නේ කොටියා අහිමි වීමෙන් අහිමි වූ, වසර සිය ගණනක් ඓතිහාසික ව පැවත ආ පොදු සතුරා සමග ජීවත් වීමේ ආතල් එක යළි ලබා දීමේ ව්‍යාපෘතිය යි. එය සාර්ථක ය.

ආණ්ඩුවකට පොදු සතුරකු අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි. සතුරකු නැති වූ විට මිනිසුන්ගේ මනස සංසිදේ. එවැනි සංසිදුණු මනසක් ඇති විට, කලාව දේශපාලනය සංස්කෘතිය වැනි දේ පිළිබද හැදෑරීමට කාලය වෙන් කරයි. එහි අවසන් ප්‍රතිඵලය වන්නේ ජනයා දැනුම්වත් වීමයි. ජනයා දැනුම්වත් වීම යනු ආණ්ඩුවකට එරෙහිව ඇති විය හැකි විශාලත ම පාඩුවයි. දැනුවත් ජන සමාජයක් තුළ ආණ්ඩු වලට අවශ්‍ය ඔ්නෑම නැටුමක් නැටිය නොහැක. ජනයා ඒවා කෙරෙහි සංවේදී වී පසුව ආණ්ඩු විරෝධයක් ඇති විය හැක. එහෙයින්, ඔ්නෑම ඩෙගාවක් නටමින් රටක් පාලනය කළ හැක්කේ මෝඝ-අනුවණ ජන සමාජයක් තුළ පමණි. ජනයා අනුවණ කිරීමට නම් ජනයාගේ හැදෑරීමේ නිදහස අහිමි කළ යුතු ය. එම නිදහස අහිමි කිරීමට නම් ජනයාට සිතීමට හා ජීවත් වීමට වෙනත් දෙයක් දිය යුතු ය. පොදුවේ සියලුම පුරවැසියන්ට අදාලව පරාරෝපණය කළ හැක්කේ පොදු සතුරකු / බිල්ලකු පිළිබද අදහස පමණි. එය අතීතයෙන් ගත් පාඩම් අනුව ප්‍රත්‍යක්ෂ විසදුමකි. මෙලෙස ආන්ඩුවේ අනුග්‍රහයෙන් බොබසේ වැනි දේ නඩත්තු වන්නේ යටකී අරමුණට අවශ්‍ය පසුබිම සැකසීමට ය. එනම් ආණ්ඩුවේ කොන්තරාත්තුව ආණ්ඩුවේ ඇගේ ලේ නොගෑවී සිදු කර ගැනීමට ය.

ජාති ආගම් හෝ වෙනත් ප්‍රේමයක් යනු මවා පෑමක් පමණි. එමගින් පොදු සතුරා හා මා යන කොටස් දෙකට අමතර ව මා (පොදු සමාජය) තුළ ද කුඩා කණ්ඩායම් ඇති වෙයි. ඛෙදී ගිය මිනිසුන් ඇති බිමක කිසි විට ආණ්ඩුවට තර්ජනයක් නැත.

බොදු බල සේනාව පුරවන්නේ පොදු මිනිසාගේ රික්තය බව මා කියන්නේ ඒ නිසාය.

Sunday, July 28, 2013

"නෙළුම් පොකුණ" - රගහලක් ද කෞතුකාගාරයක් ද අනෙකක් ද

ඊයේ දහවල මහජන පුස්තකාලයට ගොඩ වැදී ආපසු එමින් සිටිය දී විහාරමහා දේවි උද්‍යානය අසල ඇති පෙට්ටි කඩයක් අසල නැවතුණෙමි. අනෙකක් වෙනුවෙන් නොව, ප්ලේන්ටියක් බීම පිණිස ය. දිවි නැගුම බට්ටාගෙන් මිලදී ගත් ප්ලේන්ටියත් රැගෙන තාප්ප සිදලනු ලැබූ විහාර මහා දේවි උද්‍යානයේ ඉඩමේ ඌ සිමෙන්ති බංගුවක අසුන් ගෙන වටපිටාවේ ඇති දේ බලන්නට වූයෙමි. පසෙකින් පෙනෙන්නේ සුවිසල්ව ඉදිවුණු ලංකාවේ විශාලතම රංගශාලාව වූ නෙළුම් පොකුණයි. කෙළින් බැලූ විට පාළුවට යමින් තිබෙන ජෝන් ද සිල්වා සමරු රගහලත් ජාතික කළාභවනත් පෙනෙන්නට තිබේ. දකුණු පසින් දුර බැලූ විට අව්වට වේලෙමින් ද වැස්සට හැකිලෙමින් ද යහමින් කේවල් වෙමින් ද තිබෙන වීදි සිත්තරුන් විසින් අදිනු ලැබූ චිත්‍ර සිය ගණනක් පෙනේ. 

මේ පෙනෙන්නට ඇති දේ එකින් එක බලාගෙන යන විට ම විසින් මා ප්‍රශ්න කරනු ලැබූ සිද්ධියකි. එනම්, නෙළුම් පොකුණ යනු ලංකාවේ විශාලතම කළා ගාරය නම් වීදි සිත්තරුන් වීදියේ සිතුවම් තබාගෙන අළෙවි කරන්නේ හෝ ප්‍රදර්ශනය කරන්නේ 'අහවල් කෙන්ගෙඩියකට ද'යි කියන ගැටළුව පළමුව මතුවිය. මේ ගැන කල්පනා කරමින් සිටිය දී තංගල්ලේ සිට කොළඹට විනෝද චාරිකාවක් පැමිණි බස් රථ කිහිපයක් ජාතික කෞතුකාගාරය බලා අවසන් කොට නෙළුම් පොකුණ බැලීමට පැමිණ ඇත. ඔවුන් පෙර අවස්ථාවේ කෞතුකාගාරයේ සිටි බව සනාථ වන්නේ 'කඩා වැටුණෙ මොන පඩිපෙළ ද අම්මෙ' යි කොල්ලෙකු විසින් අසනු ලැබූ සිද්ධියක් මගිනි. 

දැන් නෙළුම් පොකුණ දෙසට හැරෙමු. නෙළුම් පොකුණ යනු කවරක් ද. එය නමින් නම්, නෙළුම් පොකුණ මහින්ද රාජපක්ෂ රගහලයි. මෙම රගහල සමාජ ගත වූයේ කවරක් ලෙස ද. එනම්, ලංකාවේ විශාලතම රංග ශාලාවයි. තව ද කළාකරුවන්ගේ නිර්මාණ ජනගත කිරීම වෙනුවෙන් ඉදිවන වේදිකාවකි. කළාව රසවිදීම වෙනුවෙන් රට පුරා නිර්මාණය කිරීමට නියමිත ශාලාවන්ගේ ආරම්භයයි. විශාල පිරිසකට එකවර නාට්‍යය නැරඹිය හැකිය. මෙය නම් ආසියාවේ ආශ්චර්යය කරා රට යන ගමනේ කළාවේත් සාහිත්‍යයේත් ප්‍රගමනය වෙනුවෙන් ඉදි කරනු ලැබූ නොව - පහළ වූණු අසම සම නිර්මාණයයි. අනෙකක් තබා හෙලිකොප්ටර් මගින් නාට්‍යය නැරඹීමට පැමිණෙන මෙරට හුදී ජනයා වෙනුවෙන් අපහසුවකින් තොරව හෙලිකොප්ටරයෙන්ම නාටඨට ශාලාව අසලට පැමිණිය හැකි පරිදි ඉදි කළ හෙලිපෝර්ට් එකකින් ද සමනවිතය. එයම පමණක් - මෙය නම් අසිරිමත් රගහලක් වන්නට සාක්ෂියක් නොවන්නේ ද යි කෙනෙකුට අසා සිටිය හැකිය. 

දැන් අප විසින් සොයා බැලිය යුතු වන්නේ නෙළුම් පොකුණේ පෙන්වන නාට්‍යය හෝ කෙරෙන කළා කටයුතු පිළිබදවයි. නෙළුම් පොකුණ නම් වූ මහා රංගශාලාව තුළ පෙන්විය හැක්කේ ද පෙන්විය යුත්තේ ද මහේෂාක්‍යය පංතියක් ඉලක්ක කරගත් නාට්‍යයන් පමණකි. මෙයට හේතු දෙකක් ඇත. එනම්. ලක්ෂ ගණනක් වියදම් කර නෙළුම් පොකුණ කුලියට ගෙන නාට්‍යයක් පෙන්වීමේ දී එලෙස වියදම් කරන මුදල උපයා ගැනීමට ද ලාභයක් ලැබීමට ද අවශ්‍ය වන්නේ ප්‍රවේශ පත්‍ර වලින් වන හෙයින්, ප්‍රවේශ පත්‍ර මගින් අදාල සියලුම ඉලක්කයන් ආවරණය කරගත යුතුය. එවැනි අධිමිල ප්‍රවේශ පත්‍රයක් රැගෙන නාට්‍යයක් නැරඹීමට පැමිණිය හැකි පිරිස සීමිත රටකි - ශ්‍රී ලංකාව. එසේම, නෙළුම් පොකුණ යනු මහින්ද චින්තනයේ කළා වේදිකාවයි. එහෙයින්, එලෙස යමෙකු නාට්‍යයක් පෙන්වන්නේ නම් හෝ වේදිකා ගත කරන්නේ නම් එය මහින්ද චින්තනය අනුව යන්නක් මිස වෙනත් කිසිවක් නොවිය යුතුය. එහෙයින්, නෙළුම් පොකුණේ නාට්‍යයක් පෙන්වීමේ හැකියාව ඇත්තේ පළමුව, පිටපත හා මහින්ද චින්තනය යන දෙකක් නොව එකක් ය යන පදනමේ පිහිටා රචනා කොට ඇති නාට්‍යයකට හෝ විශාල මුදලක් වියදම් කොට ප්‍රවේශ පත්‍රයක් ලබාගෙන නරඹීමට පොළඹවනු ලබන හෝ එසේ ප්‍රවේශ පත්‍ර මිලදී ගන්නා හිතවතුන් ඉන්නා නාට්‍යකරුවෙකුට පමණි. මෙහිදී කියා සිටිය යුතු කරුණ වන්නේ කුඩා පරිමාණයේ හෝ නවක නාට්‍යකරුවෙකුට හෝ සමුදායකට මෙහි නාට්‍යයක් පෙන්වීම යනු සිහිනයක් පමණක් වේ. එසේම, විකල්ප ධාරාවේ හෝ විරෝධාකල්ප නාට්‍යකරුවකුට නෙළුම් පොකුණ යනු කිසි සේත්ම තම නාට්‍යය වේදිකා ගත කිරීමට හැකියාවක් නැති වේදිකාවක් පමණි. 

විවෘත කළ දා පටන්ම නෙළුම් පොකුණ තුළ රංගගත වූයේ නාට්‍යය කිහිපයක් පමණි. මේ අතර ආචාර්ය ආරියරත්න ඇතුගලයන් විසින් නිර්මාණය කළ 'මහසමයම' එකකි. ඒ වෙනුවෙන් නෙළුම් පොකුණ හිමි වූයේ කෙලෙසදැයි අමුතුවෙන් කියා සිටිය යුතු නොවේ. ඔහු රජයේ ප්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්ෂවරයා ද හිටපු රූපවාහිනී සභාපතිවරයා ද වේ. ජනාධිපතිවරයාගේ කිට්ටුම හිතෛශී මිත්‍රයෙකි. එහි රංගනයෙන් දායකවන පාත්‍ර වර්ගයා ද එසේම ය. ඒ සියල්ල පසෙකින් තැබූව ද මහසමයම යනු නෙළුම් පොකුණේ මිය වෙත් කිසිදු ප්‍රත්‍යන්ත ජනපදයක පෙන්වීමට හැකියාවක් නැති කළාත්මකභාවයෙන් කෙසේ වෙතත් ප්‍රායෝගිකභාවයෙන් අසමත් නාට්‍යයකි. තිහ හතලිහක කණ්ඩායමක් වේදිකාවකට නංවාගෙන නාට්‍යයක් පෙන්වීමට සමත් නෙළුම් පොකුණ හැර සෙසු රගහල කුමක් ද. එහෙයින්, මෙය නෙළුම් පොකුණ වෙනුවෙන් නිර්මිත නාට්‍යයක් මිස කළාව හෝ මිනිසා වෙනුවෙන් නිර්මිත නාට්‍යයක් නොවේ. 

රංගශාලාවක් තුළ ප්‍රධාන රංගශාලාවක් මෙන්ම පුහුණු වීම වෙනුවෙන් වෙනම රංගශාලා සමූහයක් ද විවිධ පරිමාණයේ රංගශාලා කිහිපයක් ද තිබිය යුතුය. සිඩ්නි ඔපෙරා නිවාසය ඒ වෙනුවෙන් උදාහරණයකි. හෙලිපේර්ට් එකක් සෑදීමට පෙර ප්‍රධාන බස් නැවතුමේ සිට නාට්‍යය ශාලාවට ඒමට සහ යාමට හැකි පරිදි විශේෂ බස් සේවාවක් ආරම්භ කළ යුතුය. රාත්‍රී දහයට පමණ නාට්‍යයක් බලා අවසන් කරන රසිකයා හැතැක්ම ගණනින් පයින් ගමන් කිරීමට පෙළඹවයි. මේ කතාව කියූ පමණින්, 'අනෙක්වාගේ එහෙම තියනව ද'යි කෙනෙකුට ඇසීමට සිතිය හැකිය. මේ සා මුදලක් වියදම් කරමින් ඉදි කළ රංගශාලවේ සාමාන්‍ය මුදලට ගැනීමට තරම් ආහාරයක්වත් තිබේ ද. එහෙයින්, තවදුරටත් ප්‍රශ්න කර සිටින්නේ මෙය නම් සාමාන්‍ය පුරවැසියා ද සාමාන්‍ය පංතියේ කළා කරුවා ද ඉලක්ක කරගනිමින් ඉදි කළ රංගශාලාවක් වන්නේ ද යන්නයි. එසේ වන්නේ නම්, මෙහි නාට්‍යයක් පෙන්වූ සාමාන්‍ය පංතියේ කළාකරුවා කවුරුන් ද. එය නැරඹීමට දුර බැහැර සිටි රසිකයින් කවුරුන් ද.

නමුත් නෙළුම් පොකුණේ මේ වන විට එකක් සිදු වෙමින් තිබේ. එනම්, ගම්වල සිට හෝ උපනගර වල සිට කොළඹට විනෝද චාරිකා පැමිණෙන පුද්ගලයින් නරඹන ස්ථාන වන කෞතුකාගාරය, සත්තු වත්ත, විහාරමහා දේවි උද්‍යානය, ග්‍රහලෝකාගාරය හා ගාලු මුවදොර පිටිය යන ලයිස්තුවට නෙළුම් පොකුණ ද ඇතුළත් වී තිබීමයි. මා යට කී තංගල්ලේ පාසල් ළමුන් ද කරනු ලැබූයේ එයයි. එසේ නොවේනම්, ඒ අවිහිංසක පුරවැසියන්ගේ දරුවන්ට නෙළුම් පොකුණේ නාට්‍යයක් පෙන්වීම තබා නැරඹීම ද අද මෙන්ම අනාගතයේ ද සිහිනයක් පමණකි. එනම්, නෙළුම් පොකුණ යනු අභ්‍යන්තර කටයුතු වෙනුවෙන් මුදල් නිරපරාදේ වියදම් කළ භාහිර ස්වරූපය පමණක් වියදම් කොට ගොඩ නැගිය යුතුව තිබූ පිටින් බලා සතුටු විය යුතු කෞතුක වස්තුවකි. එහි වේදිකාව මහේෂාක්‍යය නාට්‍යකරුවන්ගේ නිර්මාණ වෙනුවෙනි. එහි ප්‍රෙක්ෂකාගාරය අවම වශයෙන් රුපියල් දහසක් වත් වියදම් කරමින් නාට්‍යයක් බැලීමට හැකියාව හා උනන්දුව ඇති තමන්ගේම වාහනයකින් නාට්‍යය ශාලාට පැමිණෙන පංතියේ මිනිසුන් වෙනුවෙන් පමණි. 

දැන් අප විසින් කියවා ගත යුතු කරුණ නම්, නෙළුම් පොකුණ කවරක් නම් වීමට තිබුණේ ද යන්නයි. එසේත් නැතිනම්, නෙළුම් පොකුණ වෙනුවට ඉදි විය යුතුව තිබූ දේ කුමක් ද යන්නයි. 

පළමුව ලියුම්කරුවාගේ නිර්දේශය අනුව, නෙළුම් පොකුණ යනුවෙන් අගනුවර කේන්ද්‍රකරගත් එක් වේදිකාවක් ඉදි වීම නිශ්ඵල හා අසාර්ථක ක්‍රියාදාමයකි. මෙහි වැඩපිළිවලව තිබිය යුතු වූයේ අවම වශයෙන් රටේ එක් ප්‍රධාන නගරයක් වෙනුවෙන් ඉදිවන සාමාන්‍ය තත්ත්වයෙන් සාපේක්ෂ උසස් පහසුකම් සහිත නාට්‍ය ශාලාවන් විසි පහක්වත් ඉදි කිරීමයි. ඒ සමගම, නාට්‍යය හෝ කළාව පිළිබද ඉගැන්වීම සිදු කරන ඇකඩමික ආකෘතියේ විදිමත් නියාමන ආයතන කිහිපයක් ද ඉදි විය යුතුය. පුරවැසියන් නාට්‍යය හෝ කළාව නැරඹීම හෝ රසවිදීම වෙනුවෙන් උනන්දු කරවන පරිදි මිල පාලනයක් හා කළාවේ අවශ්‍යතාවය නිර්මානය කළ යුතුය. සර්වකාලීනව පට්ට ගසමින් සිටිනා මනමේ, සිංහබාහු, හුණුවටයේ කතාව, ධවල භිෂණ වැනි නාට්‍යයන් කිහිපයක්වත් මාසිකව මෙවැනි රංගශාලා කේන්ද්‍රකරගනිමින් පෙන්විය යුතුය. ඒ සමගම විචාරය කිරීමේ හා කියවීමේ අවස්තාවන් උදා කළ යුතුය. නාට්‍යය කරුවන් වෙනුවෙන් රාජ්‍ය මැදිහත් වීම සහිතව නිර්මාණ වෙනුවෙන් උපකාර කළ යුතුය. එසේම, රෙජීමයේ චින්තනය නොවන පදනමක පිහිටා නිර්මාණය කරන නිර්මාණ වෙනුවෙන් ද අසාධාරණයකින් තොරව සමාජගත වීමට අවස්තාව ලබා දිය යුතුය. 

දැන් අප විසින් සලකා බැලිය යුත්තේ, රෙජීමය විසින් එසේ නොකරන්නේ ඇයි ද යන්නයි.

රටක ජනතාව කළාව සාහිත්‍යය රසවිදිමින් සිටින සංවේදී ජාතියක් වූ විට ද දැනුමින් පෝෂණය වූ විට ද රෙජීමයට අවශ්‍ය පිරිදි පුරවැසියා නැටවීමට ඇති හැකියාව පාලනය වේ. එකක්, පුරවැසියා දැනුම්වත් ය. අවනක් කාරණය නම්, රෙජීමයේ හැසිරීම පිළිබද පණිවිඩය කළා කෘතීන් හරහා ක්ෂණයික්න පුරවැසියාට සේන්දු කළ හැකිය. එහෙයින්, පුරවැසියා මුග්ධ පිරිසක් බවට ද මෝගයින් පිරිසක් බවට ද පත් කරමින් කටයුතු කිරීම පරම්පරා හිමිකමට බලය මාරු කර ගැනීමට සිහින මවමින් සිටින රෙජීමයකට වඩාත් තම කටයුතු හා සිහින පහසු කරවයි. මෙවැනි කිසිදු ඵලක් නැති දේ කිරීම තුළින්, 'කළාව වෙනුවෙන් කුමක් කළාද' යන ප්‍රශ්නයේදී කිසිවත් කළේ නැත යන අවලාදයන් බේරීමට පුළුවණ. එපමණක් නොව ලොකුම දේ අප විසින් කළා යැයි උදම් ඇනිය හැකිය. ඒ පිළිතුර හරහා අනුවණ පිරිස් නිහඩ වෙයි. නමුත්, කළාව වෙනුවෙන් කළේ කුමක් ද යි ගැඹුරින් සොයා බලන විට ජනතාව සමීපයේ තිබූ කළාව විශාල මන්දිරයකට දමා අගුළු දමා සමාජයෙන් දුරස් කිරීම සිදු කර ඇති බව පමණකද් පෙනේ. 

Monday, July 22, 2013

උතුරේ දේශපාලනය සහ දකුණේ දේශපාලනය හෙවත් සිංහලයාට නොදත් දෙමළ දත් අමුතු දේශපාලනය

පළාත් සභා මැතිවරණය ප්‍රකාශයට පත් කිරීමත් සමගම දේශපාලන පක්ෂයන් විසින් අදාල මැතිවරණයේ දී ගණු ලබන ස්ථාවරයන් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමටත් ප්‍රසිද්ධ කිරීමටත් කටයුතු කරයි. එසේම, මෙවර මැතිවරණය සදහා ඉදිරිපත් කරනු ලබන අපේක්ෂකයින් සම්බන්ධයෙන් ද ඔවුන් ඉගි දක්වන්නට ද ඇතැම් අය ඉගි ඉක්මවා ගොස් නිශ්චිත ප්‍රකාශයන් සිදු කරන්නට ද කටයුතු කළේය සහ කරමින් සිටින්නේ ය. මෙහිලා ලියුම්කරුවා විසින් කියවන්නා (reader) පොළඹවනු ලබන්නේ මේ වන විට පවත්නා දේශපාලන තත්ත්වය සම්බන්ධයෙන් යම් ගැඹූරක් දක්වා රැගෙන යාමට ය. 

අප පළමුව ම දේශපාලන පක්ෂයන් විසින් ජනමතය පිළිබද දක්වන ආකල්පය හා ජනතාව විසින් දේශපාලන පක්ෂයන් කෙරෙහි දක්වනු ලබන ප්‍රතිචාරය පිළිබද අවධානය යොමු කළ යුතුය. මෙරට ආණ්ඩු බලය මෙහෙයවනු ලබන දේශපාලන සංධානය විශ්වාස කරන පරිදි 'ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලනයේ පොදු සතුරා' වූ ප්‍රභාකරන් ඝාතනය කිරීමේ කෘතගුණය ජනතාව විසින් සදාකාලිකවම අදාල රෙජීමය වෙත දක්වා සිටිය යුතු වේ. එය සෑම මැතිවරණයකදී ම කුමන තත්ත්වයක් තුළ වුව ද ජනතාව විසින් කළ යුතු අනිවාර්යයකි. එසේ නොවන්නේ නම් එම කෙළෙහිගුණ නොදන්නා ක්‍රියාවකැයි පහසුවෙන්ම ලඝු කොට දැක්විය හැකිය.

මේ තත්ත්වය හා අමෙරිකා එක්සත් ජනපදය යන රාජ්‍යයන් දෙකෙහි මනෝභාවය එකිනෙක කියවා ගැනීම වටින බවට සිතමි. ඔසාමා බින් ලේඩාන් යනු ලෝක දේශපාලනයට අනුව මනුෂ්‍යත්වයේ ද ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී දේශපාලනයේ ද යහපාලනයේ ද සාමයේ ද පොදු සතුරායි. එම පොදු සතුරා ඝාතනය කිරීම යනු අමෙරිකාවට හෝ වෙනත් අයෙකුට පැවරී ඇති වගකීමක් ලෙස කල්පනා කළා මිස එය ත්‍යාග ලැබිය යුතු විස්කමක් නොවන බව ඔවුහු වටහා ගත්හ. විශේෂයෙන්ම ඔබාමා පාලනය ද ලෝක පුරවැසියන් ද එය හොදින් තේරුම් ගත්තේය. ඔසාමා ඝාතනය යනු වීරක්‍රියාවක් නොව අනිවාර්ය වගකීමක් බවට ලෝකය පත් විය. අමෙරිකානුවන් විසින් 2011 දී ඝාතනය කරනු ලබන ඔසාමා බින් ලේඩාන් 2012 මැතිවරණයේදී මාතෘකාවක් නොවන්නේ එහෙයිනි. තවදුරටත් පැහැදිලි කරන්නේ නම්, පැවරුණු රාජකාරියක් නිමා කිරීම පුරසාරම් දෙඩීමට හෝ වැඩි ලාභයක් හිමි වීමට තරම් ආශ්චර්යයක් නොවන බව අමෙරිකානුවකු වූ ඔබාමා සේම සියලු අමෙරිකානුවන් හා විශ්වීය පුරවැසියන් ද වටහා ගෙන තිබිණි. දැන් අප මෙරට දේශපාලන තත්ත්වය කෙරෙහි යළි හැරී බැලුණහොත් මේ තත්ත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් මුහුණුවරකින් ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබේ. ඉහතදී ලියුම්කරුවා විසින් ලියා සිටි පරිදි ප්‍රභාකරන් ඝාතනය කිරීම පමණක් යනු දිවි ඇති තෙක් පාලන බලය පවරා දීමට තරම් මහා විශාල ක්‍රියාවකි. නමුත්, ලෝකය ඔසාමා ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් ඔබාමාට සීමා සහිතව කෘතඥපූර්වක වෙමින් එම ඉලක්කය සපුරා ගනු නොහැකි වූ පාකිස්ථානයට හෝ වෙනත් අරමරිකානු ජනාධිපතිවරුන් කෙරෙහි දෝශාරෝපණය එල්ල කළේය. සරලවම කියන්නේ නම්. අමෙරිකානු පස තුළ මනාලයෙකුට මනාලියක සොයා දීම කපුවාගේ රාජකාරිය බව අමෙරිකානුවා වටහා ගනියි. නමුත්, මෙම පස තුළදී දක්නා හැක්කේ මනාලිය සොයා දීමේ පුද පඩුරු ලෙස අවසානයේ දී මනාලිය සමග යහන් ගත වීමට වුව ද කපුවාට වරම් දීමේ තත්ත්වයකි.

ආර්ථික සමාජ දේශපාලන හා සංස්කෘතික කාරණා වලදී වත්මන් රෙජීමය අසමත් භාවය පෙන්නුම් කර ඇත. එසේම, ස්වදේශීය දේශපාලන ප්‍රතිපත්තීන් හා පොරොන්දු ක්‍රියාත්මක කිරීමේ දී ද අසමත් වන රෙජීමය විදේශ ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාවට නැංවීම හා විදේශයන් හෝ ජාත්‍යන්තර සංධානයන් සමග ගණු දෙණු කිරීමේ දී ද දක්වන්නේ අන්ත අසරණ අසමත් භාවයකි. ලියුම්කරුවා එසේ කියා සිටින්නේ, ජනාධිපතිවරයා විසින් පත් කරනු ලැබූ කොමිෂන් සභාවක් විසින් කරනු ලබන නිර්දේශයන් හෝ ක්‍රියාවට නැංවීමට වත්මන් රෙජීමය අසමත් වී තිබීම ඊට එක් නිදසුනක් ලෙස දක්වමිනි. එනම් උගත් පාඩම් හා ප්‍රතිසංධානය පිළිබද කොමිෂන් සභාව ජනාධිපතිවරයාගේ අභිමතය පරිදි පත් කළ සාමාජිකත්වයක් යටතේ සාක්ෂි ඒකරාශී කරමින් යෝජනා මාලාවක් සකස් කෙරිණි. නමුත්, දැන් දක්නට ඇති තත්ත්වය නම් එම යෝජනා හෝ විධිමත් පරිදි ක්‍රියාත්මක නොකිරීමයි. එව-බලව යැයි කියා සිටීමෙන් පසු මෙරටට පැමිණි ජගත් මහලේකම් වරයා ද මානව හිමිකම් නියෝජිතයින් ද විසින් යෝජනා කළ දේ ක්‍රියාත්මක කිරීමට හෝ අවම වශයෙන් අවධානය යොමු කොට කටයුතු කිරීමට හෝ අසමත්ව තිබේ. 'විදේශ අතපෙවීම් වලකනු' යැයි කියා සිටින්නේ - බලහත්කාරයෙන් අතපොවාගනු ලැබීමෙන් පසුව ඇතිවී තිබෙන තත්ත්වයන් තමන්ට අවාසිසහගත තත්ත්වයක තිබීයදී පමණි. 

ලෝකය පිළිගත් සංවර්ධන දර්ශකයන් හෝ ඉලක්කයන් අනුව යන රාජ්‍යයන් අතුරින් වත්මන් රෙජීමය ගණු දෙණු කරමින් සිටින්නේ චීනය සමග පමණි. වත්මන් රෙජීමයට අමෙරිකාව, රුසියාව, එංගලන්තය හෝ ප්‍රංශය හෝ ජර්මනිය වැනි රාජ්‍යයන් නොරුස්නා තත්ත්වයකට පත්ව තිබෙන්නේ, එම රාජ්‍යයන් විශ්වීය මූලධර්මයන් තුළ මිස පටු බේදබින්නතා මත පිහිටා කටයුතු කරන සීෂෙල්ස්, උගන්ඩාව හෝ ටැන්සානියාව වැනි රටවල් නොවන නිසාය. අඩුම තරමින්, උතුරු කොරියාවට හිතවත් කරමක් පෙන්වන දේශපාලන ප්‍රතිපත්තියක පිහිටා සිටින රෙජීමය ලක්ෂයකට අධික ශ්‍රමිකයින් පිරිසක් දකුණු කොරියාවට පිටත් කර යවයි. මේ දෙබිඩි ප්‍රතිපත්තිය, කොරියාව දෙදරා යන මොහොතකදී දෙපාර්ශවයේ ම උදහසට ලක් වීමට තරම් වරදක් නොවන්නේ ද. කෙනෙකුට අනුව මෙය ශේප් න්‍යාය වුව ද ශේප් න්‍යාය අනුව අභිලාෂයන් ජයගත් ලොව පවත්නා රටවල් දහයක් නම් කරන්න යැයි කියා සිටි විට එම ලේඛනය පුරවනු හැක්කේ කා හට දැයි ප්‍රශ්න කරමි.

රෙජීමය හොදින්ම දන්නා කරුණක් නම්, අවසාන වශයෙන් මාවිල්ලාරු සොරොව්ව විවෘත කිරීමේ දර්ශනය ද කැබිතිගොල්ලෑවේ බෝම්බය ද ගෞරවනීය සාමය යන පාඨය ද ප්‍රභාකරන්ගේ නන්දිකඩාල් කළපුවේ වැතිරී ඇති සිරුර ඇතුළත් දර්ශනය යන දේ වලින් පමණක් ඡන්දය දිණිහ හැකි බවය. අඩුවැඩිය වෙනුවෙන් ලක්ෂ 15 ක් වියදම් කර තැනූ දියවන්නාවේ බස් නැවතුම්පොළ ද දියවන්නා උද්‍යානය ද ස්වභාවික සාරය මිහිදන් කරමින් කොන්ක්‍රීට් කළ පාරවල් ද තැනින් තැන ජනාධිපතිවරයාගේ තේජමාන රූපය ද ප්‍රදර්ශනය කිරීම ප්‍රමාණවත් බව ඔවුහු දනියි.

විපක්ෂයේ ප්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂය යන එක්සත් ජාතික පක්ෂය යනු ආණ්ඩු පෙරළීමේ දේශපාලනය වෙනුවට ජනතාව විසින් ආණ්ඩුව පෙරළා දෙන තුරු බලා සිටීමේ අලස දේශපාලනය වෙනුවෙන් පත්තියම් වූ පක්ෂයකි. එහෙයින්, ආණ්ඩුව විසින් 'දාන කොලේට - අපෙනුත් කොළයක්' යන තැන පිහිටා මෙම කාඩ් ක්‍රීඩාවේ නියැලෙයි. තුරුම්පු වාසියක් විනා වල්වාසියක් හෝ තමන්ගේ කර ගැනීමට එජාපය උත්සාහ නොදරයි. ජවිපෙ වෙත කිරීමට දැන් රාජකාරියක් ඉතිරිව නැත. ආණ්ඩුව ද එජාපය ද ජවිපෙ ද ආණ්ඩුවේම වීමේ ඛේදවාචකය වැඩියෙන්ම බලපා ඇත්තේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ වෙතයි. එනම් ජවිපෙ යනු විමල් යැයි සිතා සිටි ජවිපෙ ආකර්ෂණීය දේශපාලනයට වහ වැටුණු කාඩර්වරුන් දැන් විමල්ගේ ඕනෑම ගොන් පාර්ට් එකක් වෙත හුරේ දමනා මහත්වරුන් වී තිබේ. දෙමළ ජාතික සංධානය පිළිබද කතා කිරීම මෙම ආඛ්‍යානයේ මූලික කොටසක් වන නිසා ඒ පිළිබද කතාව පසුවට ඉතිරි කරමි.

අප දැන් ඡන්දදායකයා විසින් රෙජීමය හෝ දේශපාලන පක්ෂ කෙරෙහි දක්වන ආකල්පය පිළිබදව කියවා බලමු. 'මොනව උණත් යුද්ධෙ ඉවර කළානෙ' යන පදනම මත පිහිටා සිටින දේශීය ඡන්දදායකයා දේශපාලනයේ හසරක් නොදත් කුරුණෑගල ජොහාන් ප්‍රනාන්දු වුව ද මහින්ද වෙනුවෙන් බලයට ගෙන ඒමට කැපවී සිටියි. වසරකට තුන්වරක් පමණක් පළාත් සභා යන අනර්කලී හා ජයසූරිය පත් කළ දකුණේ වැසියන්ගන් වයඹ හෝ මධ්‍යයම වෙනස් වන්නේ කතා කරන භාෂා ශෛලියෙන් පමණක් මිස කිසිදු දේශපාලනික බුද්ධිමත්භාවමය වශයෙන් දැන් දැන් බහුතරය විසින් පෙන්නුම් නොකරයි. විකල්පය හෝ ගැඹුර පිළිබදව ද දේශපාලනයේ යටිපෙළක් කියවන්නට උත්සාහ ගන්නා යම් ප්‍රමාණයක් තවමත් මෙම සෑම පළාතක් තුළ කැහි ගෑණිය වෙනුවට හොටු ගෑණිය ද නොවන අනෙකෙක් සොයමින් සිටියි. 

එසේම දැන් පොදු ව්‍යවහාරයට අනුව උතුර නොවන දකුණට ඡන්දය දීම යනු ත්‍රිල් එකක් හෝ ආතල් එකක් මිස දේශපාලනික ක්‍රියාවක් නොවේ. එහෙයින්, ඡන්දය දීම පිණිස සලකා බලන්නේ රූප සොභාව ද කාගේ කවුරු ද යන එන වාහනය ද හැදුණුම්කමේ දුර කොපමණ ද ආදී වූ දේශපාලනික නියෝජිතයකු තෝරා ගැනීමට තරම් දියුණු නොවන කසාදයක් වෙනුවෙන් ගැහැණියක හෝ මිනිසෙකු තෝරා ගන්නා උපක්‍රමයන්ය. නුවරුන් දිලුම් අමුණුගමගේ ද කොළඹුන් දුමින්ද සිල්වාගේ ද දකුණේ මිනිසුන් අනර්කලීගේ ද කුරුණෑගලුන් ජොහින් ප්‍රනාන්දුගේ ද රූපයට ද කඩවසම් බවට ද ඡන්දය දුන්නේ ය. දෙමින් සිටින්නේ ය. තවදුරටත් එසේ කරන්නේ ය. එස් බී නාවින්න හා කෙහෙළිය රඹුක්වැල්ල ඡන්දය දිනුවේ ගේමට ගේම චන්ඩින් නිසාය. ගාමිණි ලොකුගේ ද එසේමය. විමල් වීරවංශ කටහැකර කම හා ජාතිවාදී චින්තනය නිසා ඡන්දය දිණුවේ ය. තව ද ඔබ දන්නා උදාහරණ ගලපාගනු වටියි. 

දැන් අප උතුර වෙත අවධානය යොමු කරමු. උතුර යනු දෙමළ ජනතාවගේ බහුතරයකින් යුක්ත වූ පළාත බව කියා සිටිය යුතු නොවේ. එසේම, වේලුපිල්ලේ ප්‍රභාකරන් නමැති වැල්විටිතුරෙයි දී ඉපදුණු ප්‍රශ්න විසදාගැනීම වෙනුවෙන් ලොව පවත්නා නොදියුණු ම ක්‍රමය අනුගමනය කළ මිනිසා උපත ලබන්නට ද පෙර සිටම දේශපාලන අවශ්‍යතාවක් සහිත මිනිසුන් ජීවත් වූ පළාතයි. 1948 දී ඩොමීනියන් නිදහස ලබනා විට ද 1956 දී දෙවන ධර්මපාල (බණ්ඩාරණායක) විසින් සිංහල බෞද්ධ ඒකමතය සමාජගත කරන මොහොක වන විට ද 1965 වන විට ද 1970 සමගි පොරමුණු ආණ්ඩුව බිහි වන විට ද 1974 දී ජාති මූල විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රවේශ ගැටළුව මතුවන විට ද 77 දී විවෘත ආර්ථිකය පරාරෝපණය වන විට ද 83 දී දෙමළා ගිනි තබා විනාශ කිරීමට යත්න දරණ විට ද 88-90 බලය බෙදීම අවශ්‍ය නැතැයි කැරළි ගසන විට ද 94 දී සියලු මිනිසුන්ගේ ගැලවුම්කාරිය බිහිවන විට ද 2001 දී සංවාදශීලී දියුණු ගැටුම්නිරාකරණ විධික්‍රමයන් පිළිබද විශ්වාස කළ එජාප ආණ්ඩුව බිහි වන විට ද 2005 දී සිංහල සංධාන ආණ්ඩුව බිහි වන විට ද 2008 දී යුද්ධය අවසන් වන විට ද 2010 දී දෙවන සපුමල් කුමාරයා (ෆොන්සේකා) සිරගත කරන විට ද 2010-2013 දක්වා සියලු ත්‍රස්තවාදීන් දේශපාලන නායකයින් වී ත්‍රස්තවාදී සටන පාවා දෙන විට දී ද සිංහලයාට සිංහල ආණ්ඩුව කොකා පෙන්වන විට දී ද දෙමළ සමාජයේ මූලික ගැටළු තවමත් ශේෂ වී තිබේ. එහෙයින්, දේශපාලනය යනු උතුරට - දකුණට මෙන් විහිළුවක් - ජෝක් එකක් හෝ උත්ප්‍රාසය මුසු ආතල් කාරණාවක් පමණක් නොවේ. ඔවුහු සැබෑ දේශපාලන අවශ්‍යතාවයකින් පෙලෙයි. අධ්‍යාපනය ද ආරක්ෂාව ද ආගම ද සෞඛ්‍යය ද සනීපාරක්ෂාව ද ප්‍රවාහනය ද නිදහස ද අයිතිවාසිකම් ද යහපාලනය ද ආදී සියල්ල රදා පවතින්නේ දේශපාලනය මතයි. එනම්, 1960 තරම් කාලය වන විට සියලු කළු දකුණු අප්‍රිකානුවන්ට අවශ්‍යය තිබූ දේශපාලන අවශ්‍යතාවන් 1930 සිටම පැවතී ක්‍රමයෙන් වැඩි වී 2013 දී උච්චතම තැනකට පැමිණ තිබේ. එහෙයින්, උතුරේ වැසියන් දේශපාලනය පිළිබද උනන්දු කොට්ඨාශයක්ව සිටියි.

උතුරේ ජනතාව විසින් ඉල්ලා සිටින්නේ මොනවා ද කියන කාරණය යම් දුරකට අප කියවා ගත යුතුය. එනම් යටකී පරිදි සියල්ල තීරණය වන අධ්‍යාපනය ද ආරක්ෂාව ද ආගම ද සෞඛ්‍යය ද සනීපාරක්ෂාව ද ප්‍රවාහනය ද නිදහස ද අයිතිවාසිකම් ද යහපාලනය ද ආදී සියල්ල දේශපාලනය මත රදා පවතියි. එහෙයින්, ඔවුහු සොයන්නේ ද දේශපාලනඥයින් මිස අනෙකෙකු නොවේ. ව්‍යඹට දකුණට සබරගමුවට හෝ මධ්‍යමට නළුවන් නිළියන් හෝ චණ්ඩින් ඔට්ටු වුන ද උතුරට ඔවුන්ගේ වලංගුතාවක් නොමැත. ඔවුන් සොයන්නේ 1977 දී පළමු අදියර ලෙස ද 2005 දී සම්පූර්ණ වශයෙන් ද දකුණේ දේශපාලනයෙන් ප්‍රවේශය අහිමි වී ගිය රාජතාන්ත්‍රික දේශපාලනඥයින්ය. තවදුරටත් කේ.පී. යනු දකුණට පොරක් වුව ද උතුරට පොරක් නොවන්නේ කේ.පී. යනු රාජතාන්ත්‍රික දේශපාලන චරිතයක් නොවන නිසාය. කේ.පී. ව්‍යඹට හෝ මධ්‍යයමට දමා ඡන්දය දිනා ගැනීම ගැන විශ්වාස කළ හැකි වුව ද කේ.පී. යනු උතුරේ දී දේශපාලන විසදුමක් වෙනුවෙන් ක්‍රියාමාර්ග තේරීමට අසමත් වන අවලංගු චරිතයකි.

යටකී තත්ත්වයන් තුළ උතුරට තරග කරන දේශපාලන පක්ෂයන්ට ද උතුරේ දේශපාලන අවශ්‍යතාවට සරිලන අපේක්ෂකයින් ස්ථානගත කිරීමට සිදුව තිබේ. සී. වී. විග්නේෂ්වරන් යනු ලක්ෂ්මන් කදිරගාමර්ගෙන් පසු මෙරට බිහිවන රාජතාන්ත්‍රික දෙමළ දේශපාලනඥයා බැව් අවිවාදිතව පිළිගැනීමට අනාගතයේ දිනක අපට සිදු වනු ඇත. එනම්, විග්නේෂ්වරන් යනු විශ්වීය චින්තනයක් සහිත මිනිසෙක් වන නිසාය. අප අමතක කළ නොයුතු කාරණයක් නම් 1942 දී නිදහස් අධ්‍යාපනය හදුන්වා දුන් කන්නංගර ද 1945 දී ඡන්දය පැරදුණු බවයි. එනම්, දකුණට හෝ සිංහල සමාජයට රාජතාන්ත්‍රිකයින් නොරුස්සනා බවට හොද උදාහරණයක් එය සපයයි. මිලින්ද මොරගොඩ පරද්දවා විමල් වීරවංශ ද රෝහිත බෝගොල්ලාගම පරදවා ගාමිණි ලොකුගේ දිනවන්නේ ද රනිල් වික්‍රමසිංහ පරදවා මහින්ද රාජපක්ෂ දිවන්නේ ද ඒ බව තවදුරටත් සනාථ කරමිණි. යළිත් උතුරට හැරුණහොත්, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හා නීතීන් මගින් තමන්ට පුරවැසියන් ලෙස හිමි විය යුතු දේ පිළිබද දෙමළ ජනතාව හොද දැනුම්වත් භාවයක් දක්වයි. ඔවුහු ඒවා ඉල්ලා සිටියි. සිංහල ජනතාව ඒවා නොදනියි. සිංහලයා දන්නේ බොදු බල සේනාව, සිංහල රාජය හෝ ස්වාධීන රූපවාහිනීය විසින් ගුලි කර දෙන තාවකාලික දේශපාලන ආතල් එකක් සූප්පු කිරීමට පමණි. හලාල් වෙනුවෙන් මරාගෙන මැරුණු ඔවුන් හට දැන් හලාල් අමතක වී ගොස් ගව ඝාතනය එතැනට පැමිණ තිබෙන්නේ එහෙයිණි. (තමවත් හලාල් ලාංඡනය සහිතවම වෙළදපොලේ ඇත.) 

උතුරේ මිනිසුන් අමුතු දේශපාලනයක් දැන ගැනීමට හේතුව කවරේ ද යන්න සොයා බැලීම උතුර නොවන අනෙකා නියෝජනය කරන්නෙක් ලෙස පැවරෙණ වගකීමක් හා කුකුසක් මතු කරන්නකි. මා පෞද්ගලිකවම එම්. ඒ. සුමන්තිරම් හා සී. වී. විග්නේෂ්වරන් යන පිළිවෙලින් දෙමළ සන්ධානයේ පාර්ලිමේන්තු ජාතික ලයිස්තු මන්ත්‍රීවරයා හා උතුරේ ප්‍රධාන අමාත්‍යධුර අපෙක්ෂකයා සමග කතා කළෙමි. උතුරේ දේශපාලන පක්ෂ - දේශපාලන පක්ෂයක් විසින් ඉටු කළ යුතු වගකීම් පිළිබදව දැනුම්වත් වී සිටියි. පළමුව ඔවුන් කියා සිටින්නේ දෙමළ සමාජයේ අවශ්‍යාතාවන් පිළිබදව තමන්ගේ සාමාජිකයින් හොදින් අධ්‍යයනය කරන බවයි. එනම්, දූරදක්නා අවශ්‍යතා කෙරෙහි අවධානය යොමු කරයි. ඒ අනුව යමින් ඔවුන් විසිරී ඇති දේශපාලන ඥානයන් හා මතයන් ඒකරාශී කරමින් විධිමත් දේශපාලන වටිනාකමක් සහිතව ඒ අවශ්‍යතා සකස් කරයි. ඉනික්බිති උතුරේ ජනතාව පොදු අරමුණක් වෙනුවෙන් කටයුතු කරයි. ඉනික්බිති සමාජයේ මෙලෙස ගොඩනැගෙන බලය දේශපාලනයේදී තීන්දු තීරණ ගැනීමේ අධිකාරී බලයක් බවට පත් කරයි. මේ සියල්ල වෙනුවෙන් අවශ්‍ය කරන ඡන්දදායකයා දේශපාලනය පිළිබද දැනුවත් කිරීමේ කුදු මහත් සියලු කටයුතු සිදු කරමින් සිටියි. ශාඛා සමිති, ආසන බලමණ්ඩල හෝ දිස්‍ත්‍රික් සභා යනු කඩේ යාමට උගන්වන තැනක් වෙනුවට දේශපාලනිකව සිතීමට උගන්වන තැනක් බවට පත් කරගෙන ඇත. 

උතුර ඡන්දයට එන්නේ මේ සන්නද්ධ විඥානයක් සහිතය. විමල් වීරවංශ විසින් මෙසේ අසා සිටියි, 'විග්නේෂ්වරන් අද ඡන්දෙ ඉල්ලනවනම් - එයා අධිකරණයේ ඉන්නකොට දුන්නු තීන්දු ගැන අපිට සැකයි'. බහුතර දකුණ 'ඇත්ත තමයි' යැයි ගිලගන්නා විට, 'එසේ නම්, ජනාධිපති උපදේශක මොහාන් පීරිස් අගවිනිසුරු වූ විට ද හිටපු අගවිනිසුරු අශෝක ද සිල්වා ජනාධිපති නීති උපදේශක වන විට ද එම තර්කය වලංගු නොවන්නේ ද'යි අසා සිටියි. බහුතර දකුණේ හුරේ දැමිල්ලට විමල් වීරවංශලා දකුණේ දී චූන් වුව ද උතුරේ දී කෙරෙන මේ ප්‍රශ්න කිරීම් හරහා නිඩහ වීම හෝ එහේ නොගොසින් සිටීම හැර වෙනකක් ශේෂ නොවේ. 

චෙල්වනායගම් සැම විටම ප්‍රභාකරන් 'නුසුදුසු නළුවෙක්' බව විශ්වාස කළේය. ඒ අනුව ගිය අමිර්තලිංගම් ද එසේම ය. අද වන විට විග්නේෂ්වරන් ද ප්‍රභාකරන් යනු වැරදි දේ තේරූ දුශ්ප්‍රාඥයකු බව කියයි. නමුත්, වැඩේ ගොඩ දමා ගනු ඇත්තේ ප්‍රභාකරන් නමැති සුදුසු හා සාර්ථක නළුවෙක් විසින් යැයි විශ්වාස කළ රෙජීමය ඔහු ඝාතනය කොට ප්‍රශ්නය ඉවර කිරීමට සිතා ගත්තේය. ඒ තම තම නැණ පමණය. මන්දයත් රෙජීමය ද ප්‍රභාකරන්ගේම වෙනත් ආකාරයේ පිටපතක් වූ හෙයිණි. නමුත්, රාජතාන්ත්‍රිකභාවය තුළ ප්‍රශ්න කිරීමට හෝ විසදා ගැනීමට තවමත් ප්‍රශ්නය ඉතිරී වී තිබේ. ප්‍රභාකරන් නිහඩ වූව ද උතුර තවමත් කතා කරමින් සිටින්නේ ප්‍රභාකරන් යනු එක දෙමළෙක් මිස දෙමළ සමස්තය නොවන බව ද ප්‍රභාකරන් යනු ප්‍රශ්නයක් විසදා ගැනීමට ආ අයෙක් මිස ප්‍රශ්න සමූහය විසදා ගැනීමට පැමිණි අයෙක් නොවන බව කියා සිටිමිණි. එනම්, දෙමළාට හෝ සිංහලයා විසදා ගැනීමට ප්‍රශ්නයක් නැත. ඇත්තේ, පුරවැසියාට හා පාලකයාට විසදාගැනීමට ප්‍රශ්නයක් පමණි. ඒ ප්‍රශ්නය විසදා ගැනීමට දෙමළ කතා කරන මිනිසුන් නොබියව හා උද්‍යෝගයෙන් කටයුතු කරයි. දකුණ හෙවත් සිංහල කතා කරන ජනතාව චූන් වීමකින් ප්‍රශ්න අමතක කරයි.

ලියුම්කරුවාට වැටහෙන පරිදි, උතුරේ දේශපාලනය සහ දකුණේ දේශපාලනය හෙවත් සිංහලයාට නොදත් දෙමළ දත් අමුතු දේශපාලනය නම් මෙයයි.

සැ.යු. - දියුණු මිනිසුන්ගේ සංවාදයට විවෘතයි.

Saturday, July 20, 2013

සංජීව පුෂ්පකුමාරගේ ‘ඉඟිලෙන මාළුවෝ’ වෙනුවෙන් පෙනී සිටිය යුත්තේ ඇයි?

 අද වන විට කොරියාවේ සිට සිනමාකරණය පිළිබඳ වැඩිදුර අධ්‍යාපනයේ යෙදෙන විද්‍යාර්ථිකයකු ද ඉගැන්වීම්කරුවකු ද වන සංජීව පුෂ්පකුමාර යනු බිහිසුණු යුද්ධයේ ඛේදනීයභාවය සිය ඇට ලේ මස් නහර වලින් සංවේදනය කරනු ලැබූ ඇසින් කණින් ඇසූ දුටු හා මුවින් විලාප දී පිට කිරීමට යත්න දැරූ මිනිසෙකි. එනම්, වායුසමීකරණ පරිසරයේ හැදී වැඩුණු ජාතික වීරයින් විසින් අභියෝග කරමින් සිටින සංජීව පුෂ්පකුමාර යනු දහවල හමුදාව සමඟ ද රාත‍්‍රිය කොටියා සමඟ ද ජීවත් වූ ද්වීපාර්ශවීය අනාරක්ෂිත ඉතිහාසයක් ඇති පුරවැසියෙකි. එහෙයින් යුද්ධය පිළිබඳ යථාර්තවාදී සංවාදයක් ඇති කිරීමට හෝ වාර්තා චිත‍්‍රපටයක් කිරීමට වුව ද පමණ ඉක්මවා ගිය පවා අයිතියක් හා සුදුසුකමක් ඇත. කුරුණෑගල සිටි හුළුගල්ලට හෝ පරණ යකඩ ගොඩවල් සමඟ ඔට්ටු වෙමින් සිටි රදලියගොඩට හෝ වෙනකෙකුට යුද්ධය පිළිබඳ ඇති සංවේදනීය අත්දැකීම් අභිබවූ අත්දැකීම්, නෙත්දැකීම් හා කණවැටීම් කන්දරාවක් සංජීව හිමිකරගෙන සිටින්නේ ය. ඒ සංජීව යනු යුද්ධය ගැන කතා කිරීමට දක්වන සුදුසුකම පිළිබඳ මගේ අතිශය පටු විග‍්‍රහය යි.

මේ වෙනුවෙන් සංජීව පුෂ්පකුමාර විසින් 2010 තරම් වන කාලයේ දී කියා ඇති ප‍්‍රකාශයක් ද උපුටා දක්වමි.
‘ඒ කාලෙ මම හුජ්ජ කොල්ලෙක්. අපේ නැන්දගෙ මහත්තය හමුදාවේ ඉඳල මැරුණ. එතනින් පස්සෙ නැන්දගෙ ගෙදර ක‍්‍රමයෙන් කඩා වැටෙන්න පටන් ගත්ත. ඔය කියන කවුරුත් එක ටකරමක්වත් දෙන්න හිටියෙ නෑ. දවසක් ඉස්කෝලෙ ඇරිල ගෙදර ඇවිත් නිල් කොට කළිසම පිටින් නැන්දලාගෙ ගෙදර යනකොට, යුනිෆෝම් එකක් ඇඳගත්ත හමුදාකාරයෙක් නැන්දගෙගේ ඇතුළෙ ඉඳල එළියට එනව. ඒක මුල් කාලෙ බලහත්කාරයක්. පස්සෙ කාලෙක නැන්දගෙ පීඩනය පිට කරගන්න පාවිච්චි කරපු උපක‍්‍රමයක්. මේ මම දැකපු එකක් විතරයි. ඒ ඔක්කොම ඔළුවෙ තියාගෙනයි මම කොළඹට එන්නෙ.’ 
                                (ඉරාන මූලික ස්ත‍්‍රීවාදී චිත‍්‍රපට කිහිපයක් පිළිබඳ විග‍්‍රහයක දී ශ‍්‍රී පාලි මණ්ඩපයේ දී ය.)

තවදුරටත් පුළුල්ව සලකා බලන්නේ නම්, සිනමාකරුවෙකු ලෙස කටයුතු කරන පුද්ගලයකුට ‘සඳගමන’ පිළිබඳ චිත‍්‍රපටයක් කිරීමට නම් සඳ තරණය කර තිබීම අත්‍යාවශ්‍යය හෝ අවශ්‍යය කාරණයක් නොවේ. සඳ තරණය පිළිබඳ සිනමාකරුවාගේ මනෝමූලික නිර්මිතයන් සමූදායක් කේන්ද්‍ර කරගනිමින් මේ දේ කළ හැකිය. ඒ අර්ථයෙන් ගත් කළ සංජීව පුෂ්පකුමාර කන්තලේ ඉපදුණු එකෙකු වීම යනු යුද්ධය ගැන කතා කිරීමට අතිරේඛ වාසියක් මිස කිසිඳු අවශ්‍යතාමූලික සම්බන්ධයක් නොමැති කරුණකි. කන්තලේ හෝ අනුරාධපුරයේ සියනෑවේ හෝ මාගම්පුර වන  ඕනෑම ස්වදේශිකයකුට යුද්ධය පිළිබඳ කතා කිරීමට තරම් අයිතියක් හා උවමනාවක් ඇත. එනම්, මේ සියලූ වැසියන් ප‍්‍රත්‍යන්තභාවය ද ජාතිය ද ආගම ද කුලය ද යනා දී සියල්ල අභිබවමින් යුද්ධයේ පහස අඩු වැඩි වශයෙන් විඳ සිටීම නිසාය.

ආචාර්ය සෝමරත්න දිසානායක සිරි පැරකුම් ලියන්නේ පරාක‍්‍රමභාහු රාජ්‍යය කාලයේ ජීවත්වීමෙන් ලද අත්දැකීමෙන් නොව. එසේ වන්නට ඇතැයි, ආචාර්ය දිසානායකයන් විශ්වාස කළ නිසාය. පණ්ඩිත් ජැක්සන් ඇන්තනි අබා ලිව්වේ ද ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි දුටුගැමුණු ලිව්වේ ද සිද්ධාර්ථ ගෞතම රචකයා එය ලියන්නේ ද එසේම ය. එනම්, එක් පැත්තකින් සලකා බලන විට සංජීව පුෂ්පකුමාර යනු ආචාර්ය දිසානායකට ද පණ්ඩිත් ඇන්තනීට ද ජයන්තට ද ගෞතම රචකයාට ද වඩා මනෝමූලිකත්වය දෙවැනි කොට තබා සිය වස්තු විෂය පිළිබඳ පුද්ගලික විඥානයෙන් දෙයක් ලිවීමට හිමිකමක් ඇති රචකයෙකි.

කිසිවෙක් සංජීව පුෂ්පකුමාර ලියා ඇත්තේ හෝ පෙන්වා ඇත්තේ අසත්‍යය යැයි කියා සිටින්නේ නම්, යටකී සෙසු නිර්මාණ වල ඇති සත්‍යභාවයේ වලංගුතාවය කුමක් ද. කවදුරටත් පොදු සමාජ යථාර්ථය හා සිනමාවේ ඇති දේ ප‍්‍රශ්න නොකරන්නේ සිනමාව යනු යථාර්ථවාදී සත්‍යය වාර්තා කළ යුතු මාධ්‍යයක් නොවන හෙයිනි. යථාර්ථවාදී සත්‍යය වාර්තා කිරීම හෝ නිරූපණය සිනමාවක් නොව, එය තවදුරටත් ප‍්‍රවෘත්ති වාර්තාකරණයේ කැටගරීන්ට අයත් වන්නා වූ දේ ය.

ස්ටීවන් ස්පිල්බර්ග් නම් ලෝකයට සාපේක්ෂව අග‍්‍රගණ්‍යය සිනමාකරුවා (ලෝකයට සාපේක්ෂ යැයි කියා සිටින්නේ, මෙරට ඇතැම් ගුරුකුලයන්ට අනුව ඔහු පොරක් නොවිය හැකි නිසාය) කියා සිටින පරිදි, ‘චිත‍්‍රපටයක් හරහා අප පිවිසෙන්නේ සිහිනයකට ය. සිනමාව රස විඳීමට පෙර ශාලාව අඳුරු කිරීමෙන් පසු අප විසින් සාමූහිකව ද හුදෙකළාවම ද මෙම සිහිනයේ නිමග්න වෙයි. එනම් සිනමාව යනු යථාර්ථය විය හැකි හෝ විය නොහැකි සිහිනයකි. එයට අප කැමති වනවා හෝ කැමති නොවනවා ද විය හැකිය. සිහිනයක් තුළ කැමති මෙන්ම නොකමැති චරිත ද විය හැකිය.’ සංජීව පුෂ්පකුමාරගේ ඉඟිලෙන මාළුවෝ පිළිබඳව ද කියා සිටිය හැක්කේ එයම නොවේ ද. ඉඟිලෙන මාළුවෝ සිනමා නිර්මාණය කෙරෙහි මා ද ඔබ ද අනෙකෙකු ද නොකමැති විය හැකිය. නමුත්, ඇතමෙක් කැමති විය හැකිය. කිසිවෙක් පවා නොකමැති වුව ද නිර්මාණයක් ලෙස (සිහිනයක් ලෙස* එය භුක්ති විඳීම වැලැක්වීමට කිසිවෙකුට අයිතියක් නැත. එනම්, චිත‍්‍රපට යනුවෙන් හඳුන්වන මාධ්‍යයේ නිර්මිත ස්වභාවයම එය වන හෙයිනි.

තව ද පැහැදිලි කරන්නේ නම්,  ඕනෑම වර්ගයක හොඳ හෝ ශිෂ්ඨ මිනිසුන්ගේ නරකක් හෝ අශිෂ්ඨභාවයන් ඇති බව අප දනිමු. අහස බැලූ බැල්මට නිල් පාට විය හැකිය. නමුත්, තවත් හොඳින් බලාගෙන යන විට නිල් අහසේ නිල් නොවන සුදු කළු හෝ වෙනත් වර්ණයන් දැක්ක හැකිය. ඇතමෙකුට අහස නිල් පැහැයැයි කිීමට කළාකෘතීන් ඉදිරිපත් කළ හැකිය. නමුත්, තවත් අයෙකුට අහස නිල් නොවන වර්ණයන්ගෙන් ද යුක්ත බැව් කීමෙ ඇති හැකියාව හෝ අයිතිය ඉන් උදුරා ගත නොයුත්තේ ය. එය සාදාචාර සම්පන්න වන්නේ හෝ යුක්තිසහගත වන්නේ හෝ නොවේ. මේ තත්ත්වය ලංකාවේ හෝ ලෝකයේ කුමන හෝ යුද්ධයක් සම්බන්ධයෙන් ද වලංගු වේ. යුද්ධය මානුෂීය විය හැකිය. නමුත්, තවදුරටත් විමසන කල්හි දක්නා හැකි මානුෂීය යුද්ධයේ අමානූෂීය හෝ මානුෂීය නොවන දේ තිබිය හැකි බවත් එය පෙන්වා සිටීමට හෝ කියා සිටීමට අනෙකාට ඇති අයිතිය ද තහවුරු කළ යුතුය. එනම්, යුධ සිනමාව හෝ පශ්චාත් යුධ සිනමාව යනු ගාමණි හෝ ඉනි අවන් පමණක් නොව ඉඟිලෙන මාළුවෝ හා සුළඟ එනු පිණිස ද වන බව කියා සිටීමේ ඇති අයිතිය කවර හෝ නිර්මාණකරුවකුට හෝ පුද්ගලයකුට තිබිය යුතුය.

ලෝකයේ අනෙක් රටවල් හෝ විශේෂයෙන් ම දියුණු ලිබරල් රාජ්‍යයන් විසින් නිර්මාණ සම්බන්ධයෙන් දක්වන ආකල්පය හා නොදියුණු හෝ ගෝත‍්‍රමූලික සංකල්පයන්ගේ යුතු වන රටවල් විසින් නිර්මාණ සම්බන්ධයෙන් දක්වන ප‍්‍රතිචාරයක් කවරක් ද. සල්මන් රුෂ්ඩි විසින් ඉස්ලාමීය සමාජය අභියෝගයට ලක් කරමින් 80 දශකයේ අග භාගයේ කෘතියක් රචනා කරයි. රුෂ්ඩි ඉස්ලාමීය සමාජයෙන් නෙරපනු ලැබූ චරිතයක් බවට පත් කරයි. එයට හේතු වූයේ ද කළා කෘතියක් යනු කවරක්දැයි මැදිහත් සිතින් වටහා ගැනීමට එම සමාජය අසමත් වූ නිසාය. එසේ වුව ද අද තවත් අමෙරිකානු ජනාධිපතිවරයා සිනමා නිර්මාණ හරහා අභියෝගයට ලක් වෙමින් සිටියි. සිනමාවෙන් වියුක්තව ගත් කළ පොදු කළා කෘතීන් තුළ ද එසේම ය. අමෙරිකාව, එංගලන්තය හෝ ප‍්‍රංශය වැනි රටවල් මනෝභාව අතින් දියුණු වන්නේ එම නිසාය. එසේ වුව ද, තම පියා අතින් දූෂණය වන දරුවන් බහුල වන දේශීය සමාජය අශෝක හඳගමගේ ‘අක්ෂරය’ වෙත විලංගු දැමුවේ ය. යුධ කතාවක් යනු බණ කතාවක් තරම් පෙර පර සිද්ධීන් සොඳුරු හා ශාන්ත විය යුතු යැයි විශ්වාස කළ දේශීය ඉතිහාසය විසින් ‘සුළඟ එනු පිණිස’ තහනම් කරමින් ‘ගාමණී’ අනුමත කළේ ය.

අද වන විට මෙරට තුළ දී පුම්බනු ලැබූ හා ගොඩනගණු ලැබූ රණවිරුවාගේ ප‍්‍රතිරූපය නිර්මාණයක් හරහා හෝ අභියෝග කළ නොහැකි තත්ත්වයකට පත්ව තිබේ. ගයනවානම් ගුණ ගායනාවක්ම පමණක් මිස නුගුණ හුවා දැක්විය හැකි නොවේ. නුගුණ පමණක් නොව සත්‍යය ද ගායනා කළ නොහැකිව තිබේ. නමුත්, එලෙස නිර්මිත ප‍්‍රතිරූපයට වහං වී  ඕනෑම ජඩ වැඩක් කිරීමට තරම් ආත්ම ශක්තියක්, ඒ සා විශාල පූජනීයභාවයක් ආරූඪ කර දී ඇති රණවිරුවාට හැකියාව ඇත. නිදසුන් ලෙස කියන්නේ නම්, වාස් ගුණවර්ධන නම් මීළඟට පොලිස්පති වීමේ පෝලිමේ සිටි තැනැත්තා කුලී ඝාතකයෙකි. විශේෂ කාර්ය බලකාය විසින් සරසවි ප‍්‍රවේශ ලැබූ සිසුන් මරා දමති. ජනාධිපති ආරක්ෂකයෝ නිධන් හාරති. ප‍්‍රතිවිරුද්ධ දේශපාලන අදහස් ඇති කළාකරුවන්ගේ කොණ්ඩා මුඩු කොට හිරේ යති. පාරේ යකා නටති. මෙය නම් මුග්ධභාවයක් නොවන්නේ ද. මෙය අනාවරණ කිරීමේ ඇති වරද කිම.

මේ සමඟම නැගෙන තර්කය නම් ‘හැමෝම එසේ නොවන තත්ත්වයක් තුළ එවැනි දේ හැමෝටම අදාල කිරීම වැරදි’ යන්යයි. ඔව්. එය සම්පූර්ණයෙන්ම සත්‍යයයි. සංජීව පුෂ්පකුමාරගේ ඉඟිලෙන මාළුවෝ යනු යුද්ධ හෝ වෙනත් වස්තු විෂයක් කේන්ද්‍රකරගත් විෂය පථයේ සමස්ථය නොවේ. එය නියැදි ප‍්‍රකාශනයක් පමණි. වාස් ගුණවර්ධන යනු එකෙක් පමණි. සංජීවගේ චිත‍්‍රපටයේ එක් දර්ශනයක් යනු ද කෝටියක් සිද්ධීන් ද ප‍්‍රකෝටියක් සිද්ධීන් ද අතරේ තවත් එකක් පමණි. එය එකක් පමණක් ලෙස වටහා නොගැනීම නම් ඛේදවාචකයකි. එය එසේ තේරුම් නොගන්නේ සමස්තය මෙය බව ඔවුන් දන්නා නිසා හෝ දක්නා නිසා දැයි විටෙක ගැටළුවක් ලෙස මතු වෙයි.

සංජීව පුෂ්පකුමාරගේ ‘ෆිල්ම් එකට ගේමක්’ දෙන්නට මැදිහත්ව සිටින්නෝ කවරහු ද. එනම්, අධිකරණය විසින් වරෙන්තු නිකුත් කොට අධිකරණය මඟහරිමින් සිටින තැනැත්තෙකි. ඔහු වරද කිරීම සංජීවට වරදක් කිරීමට කිසි සේත්ම හේතුවක් නොවන බව සෑබෑය. නමුත්, වඩා බරපතල වන්නේ කුමක් ද. වරේන්තුකරුවකු පවා අත්අඩංගුවට නොගන්නා පූර්වාදර්ශයක් ලෝකයට සපයන රටකට එතැනින් එහා කීර්තිනාමය සම්බන්ධයෙන් පෙනී සිටීමට ඇති යුක්තිසහගත හෝ විලිලජ්ජාසහගත අයිතිය කුමක් ද. පළමු වරදකරුවා පළමුව එල්ලීය යුතුය. එසේ නම්, පළමුව රාජ්‍ය දේපල සොරාගන්නා ලැබූ බවට චෝදනා ලැබ වරෙන්තු වී සිටින රාජ්‍ය මාධ්‍යය ආයතනයක ප‍්‍රවෘත්ති අධ්‍යක්ෂවරයකු ලෙස කටයුතු කරන සුදර්මන් රදලියගොඩ අත්අඩංගුවට ගෙන නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කොට, දෙවැනි වරදකරුවා කෙරෙහි දෙවනුව අවධානය යොමු කළ යුතුය.

ඇත්ත ජීවිත පවා විනයවත් කර ගැනීමට නොහැකි වූ රෙජීමයක් සිහින (චිත‍්‍රපට) විනයවත් කරන්නට යාම තරම් විහිළුවක් තවත් නැත. පළමුව, මිනී මරණ, ස්ත‍්‍රී දූෂණය කරන, පැහැර ගන්නා, කපා කොටා දමනා, පිහියෙන් අණිනා, දණ ගස්වන, ගස් බඳිනා, උසාවිය මඟහරින යනාදී වූ කෝටියක් තරම් වන ඇත්ත ජීවිතයේ අවිනයවත් දේ විනයවත් කළ යුතුය. සිහින වෙත අත ගැසිය යුත්තේ දෙවනුවයි. වාස් කප්පම් ගත් බව හෙළි කිරීම වැලකීම වෙනුවට වාස් කප්පම් ගත්තේ දැයි සොයා වාස්ට දඩුවම් දෙන්න. බන්ධනාගාරයේ සිටින සන්ධාන මන්ත‍්‍රීවරුන් කෙරෙහි නීතිය ක‍්‍රියාත්මක කරන්න. ලේබල් කොටින් පසුපස හඹා යාම නවතා, ඇත්ත වශයෙන්ම කොටි සංවිධානයේ හෘදය ක‍්‍රියාකාරීන් වූ කරුණා ද කේ. පී. ද තමලනී ද පිල්ලෙයාන් ද දයා මාස්ටර් ද විසින් කරනු ලැබ ඇති අපරාධ වෙනුවෙන් නඩු අසා දඩුවම් දෙන්න. අනෙකා වෙත ඇඟිල්ල දිගු කිරීමට පෙර ඔබේ අතේ ඇති ලේ වසා ගැනීම වෙනුවට පිරිසිදු කිරෙන් සෝදා හරින්න. කෙහෙළිය ලවා අපුල්ලා නොව, අධිකරණය ලවා නඩු අස්සවා සාධාරණය ඉටු කරන්න. දෙවනුව අප සිනමාවේ දේ ගැන කතා කරමු.


සිනමා නිර්මාණය යනු ස්පිල්බර්ග්ට අනුව ‘සිහිනයක්’ වුව ද විචාරය කිරීමේ කාර්යය යනු සිනමා නිර්මාණය කිසි ලෙසකින්වත් රස නොවිඳ හිත ලූ දෙඩවිය හැකි කාර්යයක් නොවේ. එකඟ වීමට හෝ නොවීමට පළමුව එය රස විඳිය යුතුය. ඉඟිලෙන මාළුවෝ ට එරෙහිව පෙළපාලි යන මහින්ද කහඳගම හෝ ඔහුගේ පේමන්ට් කාඩර්වරුන් විසින් ඉඟිලෙන මාළුවෝ නරඹා ඇති ද. අවම වශයෙන් පිටපතවත් කියවා ඇති ද. එය කළු ද සුදු ද යන්නවත් හඳුනයි ද. පළමුව, කොහේ හෝ සිට මේ චිත‍්‍රපටය නැරඹිය යුතුය. දෙවනුව, එකී දර්ශනයක් නැරඹීම හරහා පුරුෂ ලිංගය උත්කර්ෂණය කර ගැනීමේ අභිලාෂය අභිබවමින් එහි ඇති ගැඹුර කියවිය යුතුය. එසේ නොවන තැනක සිට රුපියල් පන්සියයක කොමිස් මුදලකට පෙළපාලි යාමේ න්‍යාය දැන් දැන් ගොන් පාර්ට් එකක් පමණක් බව රට දන්නා බව සියලූ මහින්දලා (කහඳගම ද රාජපක්ෂ ද අබේසුන්දර ද ඉලේපෙරුම ද) තේරුම් ගත යුතුය.


නීතීඥවරයෙකු ද හතළිස් වසකර දේශපාලන අත්දැකීම් ඇති වයෝවෘද්ධභාවයෙන් දේශපාලනය දන්නා ද සංවේදී පුරවැසියකු ද වන රෙජීමයේ මුලසුන වෙත අතිරේක වශයෙන් මෙලෙස සිහි කරමි. වොල්ටයාර් යන දාර්ශනිකයා විසින් මෙසේ කියා ඇත. ‘මා ඔබ කියා සිටින දේ සමඟ කිසිසේත් එකඟ නොවූව ද ඔබට අදහස් ප‍්‍රකාශ කිරීමට ඇති අයිතිය වෙනුවෙන් මා දිවිහිමියෙන් පෙනී සිටිමි.’ වෝලටයාර් විසින් වසර පන්සියයකට පෙර කියා දුන් දේශපාලන ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදය හෝ දියුණු යැයි පුරසාරම් දොඩවනා රට තුළ ගොඩ නැගීමට ඔබ ද ඔබගේ රෙජීමය ද අසමත්ව ඇත. එනම්, ලෝකයට සාපේක්ෂව මානව හිමිකම් හා මානුෂීය ගුණාංගයන් අතින් අප රට තිබෙන්නේ වසර පන්සියයකටත් පසු පසිණි. එක්සත් ජාතීන් හෝ මෙරට ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින් හෝ පණවා ඇති ප‍්‍රකාශනයේ නිදහස තහවුරු කිරීමට ඔබ අසමත්ව ඇති බව දැන් දැන්වත් පිළිගත යුතු නොවේ ද.

‘කිසිම කෙනෙකු විචාරාත්මක හඩක් නොනගන විට මිනිස්සු නරකට හැසිරෙති’ යැයි මාර්තා නස්බෝම් නම් ලේඛිකාව (ලියනගේ අමරකීර්ති පරිවර්තනය - කළාව කුමට ද) ලියා සිටියි. එනම්, මෙය සංජීවට අදාලව ද රෙජීමයට අදාලව ද යන දෙපැත්තටම වලංගු වේ. එම කෘතියේ දී ම මාර්තා පවසන්නේ ‘තමන්ගේ බලයට යටත් පුද්ගලයින් නිර්මාණුශීකරණය කළ විට හා නිර්පුද්ගලකරණය කළ විට මිනිස්සු නරකට හැසිරෙති’ යනුවෙනි. දැන් රෙජීමයට සාපේක්ෂව සිදු වී ඇත්තේ ද එයයි. රෙජීමය විසින් රෙජීමවාදී කරනු ලැබ ඇති මිනිසුන් නිර්මාණුශීකරණය කරමින්, ඒකමතයක් අනුව හැසිරීමට පොළඹවා ඇත. එහෙයින්, රෙජීමවාදීහු නිර්මානුෂිකව හැසිරෙති. එසේම, පුද්ගල අනන්‍යතාවන් හා වටිනාකම් විනාශ කොට රෙජීමවාදීන් බවට පත් කොට ඇත. එවිට මිනිස්සු රෙජීමය වෙනුවෙන් මිස වටිනාකම් වෙනුවෙන් නොවන තත්ත්වයක හැසිරෙති. එහෙයින් දැන් දැන් දක්නට ඇති බහුතරයක් වන ශ‍්‍රී ලාංකීය පුරවැසියා යනු පරීක්ෂාවට ලක් නොකිරීමෙන් කවුරුන් හෝ අනුව හැසිරෙන අයෙකු වී තිබේ. සොක‍්‍රටීස්ට අනුව, ‘පරීක්ෂාවට ලක් නොකරන ලද ජීවිතය යනු මනුෂ්‍යයකුට ජීවත්වීමට නොවටිනා තත්ත්වයකි.’ එහෙයින්, මේ රෙජීමවාදීන්ගේ හැසිරීම් යනු මනුෂ්‍යයකුට තරම් නොවනා හෝ නොවැදගත් හැසිරීමකි. රවීන්ද්‍රනාත් තාගෝර් ද කියා සිටින පරිදි ‘උගන්වන දේ ඉගෙන ගන්නා ශිෂ්‍යයා යනු මුග්ධයෙකි. ඔහුගෙන් ලෝකයට කුමන සෙතක් නම් වේ දැයි නොදනිමි’. එහෙයින්, සංජීව පුෂ්පකුමාර යනු ගුලිය කෑම හෙවත් ගිරා පෝතක පුරවැසිභාවය ඉක්මවා ගිය සොක‍්‍රටීසීය ආකෘතියේ හදාරන්නෙකි. වෙනත් අයුරකින් කියන්නේ නම්, තාගෝර් ආකෘතියේ ශිෂ්‍යයෙකි. ඉඟිලෙන මාළුවෝ තුළින් සංජීව පුෂ්පකුමාර විiමාන කරන්නේ තමන්ගේ දියුණු දැනුවත්භාවයේ අල්පයක් යැයි හැෙඟ්
.
එහෙයින් ද ක්ෂුද්‍ර සිනමාව කෙරෙහි ඇති ඇල්ම නිසා ද පුරවැසිභාවය යනු ආණ්ඩුවාදීභාවය නොව ගෝලීය චින්තනයක් සහිත ජාතිකත්වභාවය වන බව විශ්වාස කරන හෙයින් ද වරෙන්තුකාරයන් විසින් තවකෙක් වරෙන්තුකිරීමේ මුග්ධභාවයට නොනැමෙන හෙයින් ද නීතිය හා යහපාලනය කෙරෙහි දැඩිව විශ්වාසය තබන හෙයින් ද යුද්ධයක් යනු ස්මාරකයක් නොව ඛේදවාචකයක් බව හැෙඟනා නිසාවෙන් ද ප‍්‍රශ්න විසඳාගැනීමේ දී යුද්ධය යනු අතිශය ප‍්‍රාථමිකම ක‍්‍රමවේදය බැව් දන්නා හෙයින් ඒ වෙනුවෙන් දියුණු ක‍්‍රමෝපායන් උපයෝගී කර ගත යුතු බවට අදහන නිසා ද සංජීව යනු මගේ කවුරුත් නොව මම සංජීවගේ රසිකයෙක් පමණක් වන නිසා ද මම සංජීව පුෂ්පකුමාර වෙනුවෙන් නොව, මේ මොහොතේ ඉඟිලෙන මාළුවෝ හි ඉරණම විසඳීමේ කාර්යයේ දී ඉඟිලෙන මාළුවෝ වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමි. එනම්, වක‍්‍රාර්ථයෙන් මම සංජීව පුෂ්පකුමාර හා ඉඟිලෙන මාළුවෝ යන පද්ධතීන් දෙක වෙනුවෙන් එක්ව ද වෙන් වෙන්ව ද පෙනී සිටිමි.

අමෙරිකානු ජනාධිපතිවරයා සිංගප්පූරුව පිළිබඳ කළ ප‍්‍රකාශයකින් මෙම ලියවිල්ල අවසන් කරමි. එනම් සිංගප්පූරුව විසින් කරමින් සිටින දේ හා ශ‍්‍රී ලාංකිකයා විසින් නොකරමින් සිටින දේය. තව ද සිංගප්පූරුව දියුණු වීමට හේතුව හා ශ‍්‍රී ලංකාව සිංහල ලියවිල්ලකදී හැර දියුණු නොවීමට හේතුවයි. ‘සිංගප්පූරුව අනවශ්‍ය දේ වෙනුවෙන් අඩු කාලයක් ගත කරයි. ප‍්‍රයෝජනවත් දේවල් වෙනුවෙන් වැඩි කාලයක් ගත කරයි.’ උගත් පාඩම් වැනි ප‍්‍රයෝජනවත් දේ ක‍්‍රියාත්මක කිරීම වෙනුවෙන් පවා අඩු කාලයක් හෝ නොයොදවන මෙම රෙජීමය, ප‍්‍රශ්නයක් විසඳීම වෙනුවට ප‍්‍රශ්නය යට ගැසීම යන අනවශ්‍ය දේ වෙනුවෙන් වැඩි කාලයක් ගත කරයි. ආණ්ඩුව පිළිතුරු දිය යුත්තේ, සිනමා නිර්මාණයේ ඇති දේ අසත්‍යය බව ප‍්‍රායෝගිකව ලෝකයට ඔප්පු කිරීමට සමත් වීමකින් පමණක් මිස, ඉඟිලෙන මාළුවෝ තහනම් කිරීමෙන් නොව. ගේට්ටුවලට අගුල් දමා ‘එව-බලව’ කීම නොව, දොරගුළු විවර කොට ‘එව-බලව’ යැයි කියන්න.

සැ. යු. අන්තර්ගතය සම්බන්ධයෙන් නම්, නැරඹු කෙනෙකු සමඟ පමණක් ද විෂය සම්බන්ධයෙන් නම් විෂය මූලිකව පමණක් ද සමාජ ආර්ථික දේශපාලන විග‍්‍රය සම්බන්ධයෙන් නම් පදනම් මූලිකව පමණක් ද වන ශාස්ත‍්‍රීය සංවාදයකට ‘පමණක්’ විවෘතය.

Sunday, June 2, 2013

විපක්ෂය දියවීම(හෙවත් ආණ්ඩුව හා විපක්ෂය යන දෙකම එකක් වීම)

ජනතා නියෝජනයන් සහිත පාර්ලිමේන්තු ක්‍රමයක් (ප්‍රජාතාන්ත්‍රවාදී) තුළ ආණ්ඩු පක්ෂය හා විපක්ෂය යනුවෙන් වන පාර්ශව දෙකක් පවතින බව බැලූ බැල්මටම, ඕනෑම කෙනෙකුට දැක්ක හැකි දේ ය. මෙරට තුළ ද බැලූ බැල්මට එවන් තත්ත්වයක් දක්නට නොලැබෙන්නේ යැයි කාට නම් කිව හැකි ද. නමුත්, මෙරට තුළ මේ එක එකෙහි ක්‍රියාවලීන් ලෝක සම්මතයට සාපේක්ෂව කියවීමේ දී අර්බුදයකට ලක්ව ඇතැයි දක්නා ලැබේ. ලියුම්කරුවා එසේ කියා සිටින්නේ සහේතුක විචාරයක් සහිතවය.

ආණ්ඩුවක කාර්යය යනු රාජ්‍යයේ හවුල්කාරී සාධකයක් ලෙස රාජ්‍යය පාලනය කිරීමයි. එහිදී විපක්ෂය විසින් ඉටු කරමින් සිටින්නේ, ආණ්ඩුව විසින් ගනු ලබන යහපාලනයට හෝ ප්‍රජාතාන්ත්‍රවාදයට එරෙහි හෝ රටේ යහපැවැත්ම සම්බන්ධයෙන් අවධානම් සහගත තීන්දු ගන්නා විටදී ඒවාට එරෙහි වෙමින් ආණ්ඩුවේ දිශානතිය වෙනස් කිරීමේ කාර්යය බව සරල දේශපාලන විද්‍යා සංකල්පයයි. එසේම, රටක මීළග ආණ්ඩුව හෝ විකල්ප ආණ්ඩුව ලෙස සැලකෙන විපක්ෂය විසින් රටේ සෑම කරුණක් අරඹයාම තම සක්‍රීය මැදිහත්වීම දක්වා ඒවා වෙනුවෙන් විකල්ප විසදුම් ඉදිරිපත් කිරීම ද විපක්ෂයක් විසින් සිදු කළ යුතුය. එපමණක් ද නොව, සමාජය තුළ විසිරී පවත්නා මතය ඒකරාශී කරමින් එම මතය ආණ්ඩු වෙත රැගෙන යමින් - ආණ්ඩුවේ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදන කාර්යයේ දී එම මතයන් හා මනෝභාවයන් කෙරෙහි අවධානය යොමු කරවීම ද තවත් වගකීම කි. එලෙස ම, ආණ්ඩුවේ කාර්යයන් පිළිබද විවේචන සංවිධාන කිරීම ද විපක්ෂය මත පැවරී ඇති වගකීම් වේ.

ලියුම්කරුවා විසින් මේ කරමින් සිටින්නේ විපක්ෂයක වගකීම යන ශාස්ත්‍රීය විචාරය නොව. මෙතැනින් ඉදිරියට කියා සිටීමට යත්න දරණ ප්‍රියෝගික යථාර්තයට අදාල ශාස්ත්‍රීය යථාර්ථය පිළිබද බුද්ධි කලම්බනයක් සිදු කිරීම පමණි. දැන් අප විසින් 2010 ට පසු ශ්‍රී ලංකාවේ තත්ත්වය සම්බන්ධයෙන් ද එම තත්ත්වයේ නූතන ප්‍රවණතා පිළිබදව ද කියවා ගැනීමට වටී.

අද වන විට ශ්‍රී ලංකාවේ විපක්ෂය දියවෙමින් හා දියකරමින් තිබේ. එය රෙජීමය විසින් විටෙක සවිඥානිකවම ද විටෙක අවිඥානිකව ද සිදු කරයි. රෙජීමය විසින් එම සවිඥානිකව කරමින් සිටින්නේ, විපක්ෂ නායකවරයා ද ඇතුළු මුළු මහත් විපක්ෂයේ නායකයන් හා නියෝජිතයින් ස්වකීය මාධ්‍යය භාවිත කරමින් 'දේශපාලන විහිළුකාරයින්' බවට පත් කරමනි. ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර්ගේ රජයේ මාධ්‍ය ඇමතිවරයා වූ ජෝසප් ගොබෙල්ස්ගේ න්‍යාය භාවිත කරමින් ජනතා මුදලින් නඩත්තු වන නමුත්, නිර්ධය ලෙස රජයට පක්ෂපාතීත්වයක් දක්වන රාජ්‍යය මාධ්‍යයන් මේ වෙනුවෙන් 'පාවිච්චි' කරමින් සිටියි. එසේම, ඍජු දේශපාලන ධාරාවේ නොවන නමුත් ආණ්ඩුවේ ක්‍රියාකළාපයන් කෙරෙහි තර්ජනයක් වන සෙසු සිවිල් චරිත අඩපණ කිරීම ද යටකී ක්‍රමවේදය ඔස්සේ ම යමින් සිදු කරමින් සිටියි. ඒ වෙනුවෙන් පොදු සමාජයට සාපේක්ෂව එදිරිවාදීන් වෙනුවෙන් අලවනු ලබන ජනප්‍රිය ලේබල් වන දේශද්‍රෝහීභාවය, එන්.ජී.ඕ.භාවය, ඩයස්පෝරාභාවය හා අවසාන වශයෙන් ත්‍රස්තවාදීයා යනේවා කිසිදු හිරිකිතයකින් හෝ විචාරයකින් තොරව අලවමින් සිටියි. එසේම, ආණ්ඩුව විසින් ගනු ලබන පොදු සමාජය වෙනුවෙන් ඉතාම අසාධාරණ වූ තීන්දුවක් වෙනුවෙන් වුව ද පෙනී සිටීමට හැකි පරිදි වරදාන-වරප්‍රසාද හා වෙනත් දේ මගින් ආකර්ෂණයට ලක් කර ගත් පිරිසක් ආණ්ඩුවේ වියදමින් හෝ තම තමන්ගේම වියදමින් නඩත්තු වෙමින් සිටියි. අවශ්‍ය ඕනෑම මොහොතක මොවුන්ගේ වරප්‍රසාද කප්පාදු විය හැකිය යන පූර්ව අවධානම පෙන්වා ඔවුන් රෙජීමය වෙනුවෙන් කඩේ යවා ගත හැකි තැනෙක පවත්වා ගනියි.

එසේම, ඔබ දන්නා වෙනත් උදාහරණ මගින් ද ආණ්ඩුව විසින් විපක්ෂය දිය කිරීමේ රෙජීම ක්‍රමවේදය දියත් කරනුයේ කෙසේ දැයි කියවා ගත හැකිය. එක් පැත්.කින් බැලූ විට මෙය ආණ්ඩුවේ දක්ෂතාවක් වනවා සේම විපක්ෂයේ දුර්වලතාවයේ අවසන් ප්‍රතිඵලය ලෙස ද සැලකිය හැකිය. කෙසේ නමුත්, යළිත් අපි මුළට පැමිණියහොත් කියවා ගත හැකි වන්නේ විපක්ෂය දිය වී ඇත්තේ ආණ්ඩුවේ මැදිහත්වීම මත යන්නය. විපක්ෂ නායකත්වයට රනිල් වික්‍රමසිංහ පත් වූ පසු ආණ්ඩුවේ සහායෙන් සජිත් ප්‍රේමදාස විසින් රනිල්ට එරෙහිව කැරළි ගැසීම දක්වා පොළඹවනු ලබන්නේ රෙජීමයේ උසිගැන්වීමයි. එසේම, මේ දෙදෙනාම කවුරුන් වුව ද එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයින් යැයි හිත හදාගෙන කවුරුන් වෙත සහාය දැක්වුව ද ඒ එජාපයට සහාය දැක්වීමක් යැයි පොදු ජනතාව සිතීමට පටන් ගන්නා විටදී ම හිරගතව සිටි සරත් ෆොන්සේකා නිදහස් කොට යටකී ඒකරාශී වීම පැහැදිලි බෙදීමකට ලක් කරයි. ඒ අනුව, එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස අවසානයේදී විපක්ෂය තුනකට කැඩී යයි. තුන්දෙනාම එකිනෙකා නායකයින් ලෙස පිළිනොගන්නා මානසිකත්වයක් දක්වා වර්ධනය වීමට ඉඩ හැර ජවිපෙ මේ කිසිවෙක් සමග ඒකරාශී නොවන බව දැන දැනත්, එසේ ඒකරාශී වීමකට කිසිදු ඉඩක් නොතබා - 88-90 අතීතය මතක් කර දීම වෙනුවෙන් මාතලේ මිනී වල ගොඩ දමා දෙයි. පෙරටුගාමීහු අර්ථයෙන් හා ධර්මයෙන් කුමන මතයක් දැරූව ද අවසානයේදී ත්‍රස්තවාදී මතවාදීන් ලෙසම සමාජගත කර අවසන් අත්සන තබා ඇත.

විපක්ෂය තුළ විපක්ෂයක් නැති බව දැන් පැහැදිලිය. විපක්ෂය තුළ සිටින්නේ විපක්ෂය තුළ ප්‍රබලත්වය දිනා ගැනීමේ සටනක නිරත දේශපාලනයක් සහිත මිනිසුන් මිස ආණ්ඩුවක් ලබා ගැනීමේ හැකියාවක් හෝ උවමනාවක් දක්වන පිරිසක් නොවේ. නමුත්, රෙජීමයේ පැවැත්ම උදෙසා විපක්ෂයක් අවශ්‍ය බව රෙජීමය විසින් ද ස්වභා ධර්මය විසින් ද තීරණය කරයි. එනිසා ආණ්ඩුව තුළ ම ආණ්ඩුව නොවන නමුත් විපක්ෂය ද නොවන මතවාදයක්-විවිධ අවස්තාවන් වලදී වෙනස් වන පරිදි නිර්මාණය වී තිබේ.

සරලවම කියන්නේ නම්, දුමින්ද ආණ්ඩුවේ ය. ඊට විරුද්ධ හිරුණිකා ද ආණ්ඩුවේ ය. විදුලි බිල වැඩි කළ පවිත්‍රා ආණ්ඩුවේ ය. ඊට දෙහි කපන පාඨලී ද ආණ්ඩුවේ ය. මුස්ලිම් විරෝධී බොදු බල සේනාව ද ආණ්ඩුවේ ය. නමුත්, බොදු බල සේනා විරෝධී විමල් ද ආණ්ඩුවේ ය. නවනීදන් පිල්ලේට 'එව බලව' යැයි ආරාධනා කරන්නේ ද ආණ්ඩුව ය. නමුත්, පැමිණීමට සැරසෙන විට විරුද්ධ වන හෙළ උරුමය ද ආණ්ඩුවේ ය. 13 ට එරෙහි විමල්-පාඨලී ද ආණ්ඩුවේ ය. නමුත් 13 වෙනුවෙන් පෙනී සිටින අනුර යාපා-ඩිව් ද ආණ්ඩුවේ ය. ගිණි තියා ගන්නා ඉන්දරතන වෙනුවෙන් පෙනී සිටිනා හෙළ උරුමය ද ආණ්ඩුවේ ය. ගිණි තියා ගැනීමට විරුද්ධ හෙළ උරුමය ද ආණ්ඩුවේ ය.

ඒ අනුව මෙහි අවසන් ප්‍රතිඵලය වන්නේ කුමක් ද යන්න ද අප විසින් කියවා ගත යුතුය. එනම්, මේ සියල්ල හරහා තව තවත් ආණ්ඩුව ශක්තිමක් වී රෙජීම ලක්ෂණ ගන්නවා හැර අන් කවරක් සිදු නොවේ. ඊට හේතුව නම්, ආණ්ඩුවට පක්ෂ පිරිස් වලට අසුන් ගැනීමට හෝ පෙනී සිටීමට සිදු වන්නේ ආණ්ඩුවේ පැත්ත වෙනුවෙන් ය. ඒ තුළ අරුමයක් හෝ අමුත්තක් නොමැත. ඒ ඔවුන් ආණ්ඩුව විසින් කුමක් කළ ද ඒ වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමේ න්‍යාය මත පිහිටා ය. ලෝක තත්ත්වය ද එසේම ය. නමුත්, ආණ්ඩුවට එරෙහි වන්නන්ට ද උරුම වී ඇත්තේ අවසානයේ දී ආණ්ඩුව පැත්තේ ම අසුන් ගැනීමට ය. දුමින්ද ට පක්ෂ වන්නන් ආණ්ඩුව පැත්තේ හිට ගනියි. දුමින්දට විරුද්ධව හිරුණිකාගේ පැත්තේ හිට ගන්නා උදවිය ද අවසාන වශයෙන් හිට ගෙන තිබෙන්නේ ආණ්ඩුව පැත්තේ මය. විදුලි බිලට පක්ෂ අය ආණ්ඩුව පැත්තේ අසුන් ගන්නා විට, ඊට විරුද්ධව හඩ නගන පාඨලී සමග හිට ගන්නා පිරිස් ද අවසානයේදී ආණ්ඩුව පැත්තේ ම අසුන් ගෙන ඇත. උතුරු පළාත් සභා මැතිවරණය, 13 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යස්ථා සංශෝදනය ආදී සෙසු කුදු මහත් දේ වල තත්ත්වය ද එසේම ය.

අවසානයේ දී විපක්ෂයේ අර්ථයේ විපක්ෂයේම අසුන් ගන්නට ඉතිරි වන්නේ කවුරුන් ද යන්න ගැටළු සහගත තැනකට පත් වන තරමට ම අද රට පත්ව තිබේ. එහෙයින්, මෙවැනි තත්ත්වයන් පැවති ලෝකයේ අනෙක් රටවල් වල ලිබියාව වැනි රටවලට සිද්ධ වුණු දේ ලංකාවට සිදු වීමට ඉඩ නොහැරීමට ආණ්ඩුවේ විපක්ෂයට හෝ පාර්ලිමේන්තුවේ විපක්ෂයට වගකීමක් ඇත. මන්දයත් මෙවැනි තත්ත්වයක අවසන් වර්ධන තත්ත්වය වන්නේ, මේ කිසිවෙකු නොවන අනෙකෙකු විසින් ආණ්ඩුවට විරුද්ධ වීමය. එය ඇමරිකන් කාරයා, ඉන්දියානුවා, කැරළිකාරයා හෝ ත්‍රස්තවාදියා විය හැක. එවැනි තත්ත්වයකදී එම විපක්ෂය ආණ්ඩුවට පමණක් නොව, සමස්ථ රටටම විපක්ෂ වනු ඇත.