Tuesday, December 12, 2017

ගේම නම් ගේම..


ඕනම තරගයක ප‍්‍රශස්තභාවය තීන්දු වෙන්නේ අදාල තරගය වෘත්තීය මට්ටමින් පැවැත්වීම සහ ඒ සඳහා වෘත්තීය මට්ටමින් සහභාගී වීම තුළින්. එක්කෙනෙක් පාඩම් කරලා ලියනකොට තව කෙනෙක් කොපි කරලා විභාග ලියන එක වෘත්තීයභාවයෙන් තොරයි. ඒ වගේම යුක්තිසහගත නෑ. මැරතන් එකකදී, එක්කනෙක් දුවන්නත් අනෙක් කෙනා ත‍්‍රීවීල් එකක එල්ලිලා ගිහිං දිනුම් කණුව පෙනි පෙනී බැහැලා දුවන්නත් ඔට්ටු නෑ. එමෙහම නැත්තං ෂෝර්ට්කට් වලින් දාලා වංගු කෙළින් කරන්න ඔට්ටු නෑ. මේ කතාව දාන් ලෑල්ලේ ඉඳලා දේශපාලනේ හරහා ඕනම දෙයක් දක්වාම ඔට්ටුයි. යුද්ධෙකදී වුණත් ඩිසිප්ලීන් එකක් තියෙන්න ඕනේ. ඒ හැම දේකම මිනිමම් සහ මැක්සිමම් ලිමිට්ස් තියනවා. ඒ විනය හැඩගැහිලා තියෙන්නේම ගේම් එක, ගේම් එකක් හැටියට ප්ලේ වෙන්න අවස්ථාව දෙන්න. ඒ කියන්නේ වෘත්තීයභාවය ආරක්ෂා කරන්න.
හැබැයි, කවුරු කොහොම කීවත් හැම ගේම් එකකම ඉන්නවා මේ ඩිසිප්ලීන් එක කඩන තක්කඩි. ඒ තක්කඩිකම් සිද්ධ වෙන්නේ බැලූ බැල්මටම පවා අයුක්තිසහගත බවක් පෙන්නම් කරන විදිහට පමණක් නෙවෙයි. තක්කඩිකම් වලටත් තියනවා විවිධ මුහුණුවර. දාන් ලෑල්ලේ ඉත්තෝ හොරාට එළියට පන්නන එකේ ඉඳලා ගීත ගායනා කරන රියලිටි වැඩසටහන් ආදිය හරහා ලෝක සංග‍්‍රාම දක්වාම මේ තක්කඩිකම් සිද්ධ වෙමින් තියනවා. ඒ කියන්නේ ගේම් එක ප්‍රොෆෙෂනල් සීමාවන්ගෙන් එළියට පන්නනවා.
සිම්පති වෝට්. මොකක් හරි දුක්ජනක සිද්ධියක් ප‍්‍රවර්ධනය කරලා ඒ හරහා දැවැන්ත අනුකම්පාවක් දිනාගෙන, කුසලතාව, හැකියාව හෝ දක්ෂතාව ඇගයීම වෙනුවට, ‘අනේ පව්’ කියන තැනට ජනමනස හදලා උපයාගන්නා මනාපයන් තුළින් තරග ජයගන්නා අය. මේ සිම්පති මාර්කටින් එක ගැහැණු පිරිමි භේදයක් නැතුව කඬේ පොළේ වෙලේ ඉඳලා හැම තැනම වෙමින් තියනවා. දැන් ගන්නකෝ දේශපාලනේ. අම්මාගේ තාත්තගේ ස්වාමියාගේ බිරිඳගේ මරණ ප‍්‍රවර්ධනය කරගෙන, ඒ නිසාම රාජතාන්ත‍්‍රිකයෝ, දක්ෂයෝ පරාජය කරගෙන ඉහළට ඇවිත් තානාන්තර දිනාගත්ත දේශපාලනඥයෝ නම් කීයක් ඉන්නවාද. මිනිස්සු ඒ කියන්නේ අපි, එයාලට ඡුන්දේ දීලා තියෙන්නේ දුක තුනී කරගන්න කªළු පිහගන්න තමන්ගේ ලේන්සුව දෙනවා කියන හැ`ගීමෙන් මිසක්., රටක් ජාතියක් අනාගතයක් වෙනුවෙන් වැඩ කරන්න පුළුවන් මිනිහෙක් වෙනුවෙන් කතිරයක් ගහනවා කියන හැ`ගීමේ ඉඳලා නෙවෙයි. ඉතිං ඒ දුක තුනී වෙලා ගිහාම ඒ අය නෝමලයිස් වෙනවා. ඒ බහුතරයක් පරණ විදිහටම වැඩ. කªළු වලින් වැහිලා තිබුණු යථාර්ථය සහ පෙරපුරු¥ මතුවෙන්න ගන්නවා. පුතාලා පාරවල් වල මිනීමරාගන්නවා, දියණිවරුත් එහෙමයි. බිරින්ඳෑවරුත්. ඉතිං. අපිට මොකද්ද වෙන්නේ. ‘තාත්තාගේ මිනිය විකුණලා ඡුන්දේ අරං දැන් නටනවා’ කියලා බණිනවා. ‘මිනිහාගේ මරණේ විකුණලා දිනාගත්තා. දැන් වෙන මිනිස්සු එක්ක නටනවා’ කියලා බණිනවා. ඇත්ත කතාව ඒක නෙවෙයිනේ. දුකට පත්වුණු කෙනාට දුක තුනී වෙනකල් අ`ඩන්න ඉඩ දෙනවා වෙනුවට දුක තුනී කරන්න හිතාගෙන නම් ලයිස්තු වලට දාලා තොග ගාණට කතිර ගැහුවේ කවුද. අපිම නොවේද. (දැන් ඉතිං නාමලේඛනය තම තම නැණ පමණ පුරවාගන්න.)
ඒක පැත්තකින් තියන්නකෝ. පරක්කුවෙලා ඔෆිස් එකට ගිහිං බැණුමෙන් බේරෙන්න ඇක්සිඩන්ට් එකක් වුණා කියනවා වගේ, එක දවසක් ඉස්කෝලේ නොගිහිං ආච්චි මැරුණා කියනවා වගේම හැම තැනකටම මේ අනුකම්පාවෙන් ජයගැනීම ස්ප්‍රෙඞ් වෙලා. ඊයේ පෙරේදා තිබුණු රියලිටි ෂෝ එකකදී කාන්තාවක් වේදිකාවේ අ`ඩනවා මං බලාගෙන. එයාට එයාගේ මියගිය නංගි මතක් වුණාද මොකද්ද කියලා. සහමුලින්ම තක්කඩිකමක්. ඒ ඇයි. ඈ වුණත් ඒ තක්කඩි ක‍්‍රියාවට පෙළඹෙන්නේ, මහපොළවේ ජනමනස හොඳින්ම හ`දුනන නිසා. සිංදුව අවුට් සිං කළාත්, වචන වැරුද්දුවත්, නිර්මාණාත්මක නොවුණත් ඓතිහාසික සාක්ෂි අනුවම ඈ වුණත් දැනගෙන හිටියා ඒ සියලූ දෝෂ කªළු බිංදු කීපයකින් මකලා දාන්න පුළුවන් කියලා. ඈ පමණක් නෙවෙයි. සමරවිට ඒ නාලිකා පවා දන්නවා සූසූ ගාලා එස්එම්එස් ගන්නවානම් ක‍්‍රමය ඒක තමයි කියලා. ඒ නිසායි ඒ වගේ දේවල් වලට හැම වෙලාවෙම ඉහළ ප‍්‍රසිද්ධියක් දෙන්නේ. නමුත්, ඒ වැඬේ තක්කඩි වෙන්නේ, ගේම් එක ෆෙයා ප්ලෙයින් වලින් මුදවාගෙන වෙන පැත්තකට හරවලා ඒකේ වාසිය ගන්න උත්සාහ කිරිම නිසා. ඉතිහාසය පුරාම ඒ උපක‍්‍රමික භාවිතයේ සාර්ථකත්වය හැම ක්ෂේත‍්‍රයකදීම වගේ අත්දැකපු පසුබිමක එහෙම දේකට පෙළඹෙන එකේ වරදක් නෑ.
නමුත් අනෙක් පැත්තත් මෙහෙමයි., කවුරුහරි කෙනෙක් තක්කඩිකම් වලින් මිදිලා ෆෙයා ප්ලේ වලින් ගේම් එකක් දිනන්න හිතනවානම් මුලින්ම කරන්න ඕන දේ තමයි ඕනම වෙලාවක අසාධාරණ නමුත් පරාජයක් භාරගන්න සූදානම් වෙන එක. ඒ රිස්ක් එක ගන්නෝනේ. ආසීන් වෙන්ගර් කියනවා, ‘ෆෙයා ප්ලේ කියන්නේ ඉංග‍්‍රීසියෙන් පටන් අරගෙන ප‍්‍රංශභාෂාවේ සිට පෙරදිගටත් අපරදිගටත් විසිරුණු වචනයක් පමණක් මිසක්, ඒ අර්ථය ගෙන දෙන ක‍්‍රියාවලියක් ලෝකයේ කොහේවත් නැහැ’ කියලා. ඡුන්දෙකදී ටකරං, පුටු මේස එක්සයිස් පොත් සිල් රෙදි බෙදිල්ලේ ඉඳලා මැච් එක දිනන්න බැරි වෙනකොට පිට්ටනියට බෝතල් ගහන එක දක්වා මේක වලංගු වෙලා තියෙන්නේ මේ නිසාමයි.
දැන් ඉස්සරහට ඡුන්දයක් එහෙමත් එනවනේ. ඒ කියන්නේ ඔය ජාතියේ අපේක්ෂකයෝ තොග ගාණට අපේ ඉස්සරහට එන කාලේ. ඒ නිසාම හො`දට මතකතියාගන්න. අ`ඩන කෙනෙක් නළවන්න. ඒ ප‍්‍රමාණවත්. හො`ද මනුස්සයෙක්ව අගය කරන්න. ඒ ප‍්‍රමාණවත්. ත්‍යාගශීලී කෙනෙකුට ස්තූතිවන්ත වෙන්න. ඒ ප‍්‍රමාණවත්. නමුත්, ඔබේ ඡුන්දය දිය යුත්තේ ඔබවත් මාවත් පාලනය කරන්න ගැලපෙන, ඊට ප‍්‍රමාණවත් හැකියාවක් කුසලතාවක් තියන මනුස්සයෙකුට.
 භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, December 5, 2017

කෝලි වගේ වෙන්න...



වීරයින් හා ‘පොරවල්’ නිර්මාණය වන්නේ නිරපේක්ෂ දක්ෂතා තුළින්. කෙනෙක් හෝ දෙයක් ගැන කියනකොට, ඒ දේ ගැන පැහැදිළි කරන්න වෙනත් උපකාරකයක් අවශ්‍ය වෙනවානම් ඒ පොරත්වය නිර්මාණය වෙන්නේ කාටහරි සාපේක්ෂව. සැබැ`දිව. සමහර දේවල් ඒ විදිහට සංසන්දනය කරන්න පුළුවන්. සාපේක්ෂව හෝ සබැ`දියාවක් සහිතව විරත්වයක් නිර්මාණය කරන්න පුළුවන්. ඒත්, සමහර දේවල් සංසන්දනය කරන්න උත්සාහ කිරිමම නිරපරාද වෙහෙසක්. සහ අසාධාරණයක්.
විරාත් කෝලි. ඔව් ඔව්. අර පිට්ටනිය ඇතුළේ මාර ගැම්මෙන් ඉන්න අපි ගොඩාක් දෙනෙකුට පෙන්නන්න බැරි පණ්ඩිත ඉන්දියන්කාරයා තමයි. විරාත් ටෙස්ට් ගහන්න පටන් ගත්තේ අවුරුදු හයකට විතර කළිං. විරාත් අද වෙනකොට ගත කරලා තියන කාලයත් එක්ක සංසන්දනය කළාම ටෙස්ට් පිටියේදී දෙවෙනි වෙන්නේ බ‍්‍රැඞ්මන්ට පමණයි. හැබැයි බ‍්‍රැඞ්මන් ක‍්‍රිකට් ගහපු විසිවෙනි සියවසේ මුල් අර්ධයත් එක්ක ගත්තහම විරාත් ක‍්‍රිකට් ගහන මේ යුගය කිසිසේත්ම සංසන්දනය කරන්න අමාරුයි. තාක්ෂණය, බ‍්‍රැඞ්මන් වගේ ලෙජන්ඞ් එකක් හමුවේ විනිසුරන්ගේ තීරණ වගේ දේවල් ගොඩක් එක්ක ගත්තහම බ‍්‍රැඞ්මන්ට තිබුණු බිම් වාසිවලින් භාගයක්වත් කෝලිට නෑ. අද වෙනකොට කැමරා සිය ගාණක්, අන්තිම දශමෙටම තීන්දුවක් දෙන්න පුළුවන් තාක්ෂණයක්, විනිසුරන්ගේ තීරණයක් වුණත් ආපහු කැ`දවන්න පුළුවන් නීති පද්ධතියක් වගේ බොහෝ දේ අලූත් වෙලා. එක්දින පිටියට බැස්සහමත් කෝලි ඉන්නේ කීප දෙනෙකුට විතරක් පස්සෙන්. ඒ බොහෝ දෙනා කෝලිගේ ලෙවල් එකේ දී කෝලිට වඩා පස්සෙන් හිටපු අය. එතනින් එහාටත් එතනින් මෙහාටත් මොන ලයිස්තුවේ කෝලිව ප්ලේස් කළාත්, ඔහු ඉන්නේ එක්කෝ මුල තැන. එහෙම නැත්නම් මුල් හරියේ තැනක. කෝලි ක‍්‍රිකට් වලින් සමුගන්න දවසට, අපිට හරියටම බලාගන්න පුළුවන් කෝලි නවතින්නේ කොතනද කියලා. ඒ ගැන අනාවැකි කියන්න පෙරයීම් කරන්න තාම කල් වැඩියි.
කෝලි පොරක් වුණේ කොහොමද. ඔව්. කෝලිගේ පොරත්වයට වාසනාව වගේම තවත් දේවල් බලපෑවා. දිල්ලියේ ඉපදිලා දිල්ලියේ ක‍්‍රිකට් ගහපු නිසා, ජාතික කණ්ඩායමට රිංගාගන්න චාන්ස් එකක් තියෙන්න ඇති. ඒ බිම් වාසියේ කේරලේ හරි කර්නාටකවල හරි ඉන්න කොල්ලෙකුට වඩා කෝලිට තිබුණා. හරියට අපේ හම්බන්තොටින් අම්පාරෙන් පුත්තලමෙන් යාපනෙන් ටිම් එකට එනවාට වඩා කොළඹින් ටිම් එකට එන්න පහසුයි කියන යථාර්ථය වගේ එකක්. මිලියන් ගාණක් මිනිස්සු අතරින් ලක්ෂ ගාණක් ක‍්‍රිකට් සෙල්ලම් කරන කොල්ලෝ අතරින් අන්තිම එකොළොස් දෙනා අතරට ආපු කෝලි, අදටත් ටීම් එකේ ඉන්නේ කොහොමද. ඒ, තාත්තා නිසාවත් ඉස්කෝලේ නිසාවත්, ක්ලබ් එක නිසාවත් නෙවෙයි. කොටින්ම කීවොත් අද මේ මොහොතේ ඉන්දියාවේ හමුදාපතිලා තුන්දෙනාම අයින් කරලා අලූත් තුන්දෙනෙක් දැම්මාත්, මෝඩිව අයින් කරලා වෙන අගමැතිකෙනෙක් දැම්මාත් කෝලිව ටීම් එකෙන් අයින් කරන්න ඉන්දියාවේ ජනාධිපතිටවත් බෑ. කෝලි අද ටිම් එකේ රැු`දිලා ඉන්නේ, කෝලි නිසා.
තමන්ගේ වයසේ අනිත් කොල්ලෝ ? එළිවෙනකල් නයිට් ක්ලබ්වල ආතල් ගන්නකොට, කෝලි දුක් මහන්සියෙන් ප‍්‍රැක්ටිස් කරනවා. කෝලිගේ තරමේ පෝසතුන් ලෝකේ වටේ සවාරි යනකොට කෝලි දුක් මහන්සියෙන් ප‍්‍රැක්ටිස් කරනවා. කෝලිගේ වයසේ අනිත් කොල්ලෝ කෙල්ලෝ හිතේ හැටියට බොනකොට, කැමති කැමති දේවල් කනකොට කෝලි ඒ හැම දේම පාලනය කරගෙන ප‍්‍රැක්ටිස් කරනවා. ? දවල් නොබලා, දුක් මහන්සිය පැත්තකින් තියලා, කැපකිරිම් ගොඩාක් එක්ක කෝලි වැඩ කරනවා. පාරවල්වල, ක‍්‍රීඩාංගනවල, ගෙදර මිදුලේ, ඉස්කෝල පංතියේ පමණක් නෙවෙයි, කාමරේ නෙට් එක එල්ල කොක්කෙත් බෝලයක් එල්ලාගෙන ඔහු ප‍්‍රැක්ටිස් කරපු බව කියනවා. සමහර වෙලාවට ‘ජිම් එකේ අයියාට’, ජිම් එක වහන්න උවමනා වුණාම, කෝලිව එලවාගන්න සිද්ධ වෙලා තියනවා.
ඒ විතරක් නෙවෙයි. කෝලි කියනවා, ‘ක‍්‍රිකට් නිසා, මට මගේ තාත්තාගේ මළගෙදරට එන්නත් පරක්කු වුණා’ කියලා.
කස්ත්‍රෝගේ ලියවිල්ලක තියනවා, ඔබ නියම විප්ලවකරුවෙක් නම් චේ වගේ වෙන්න කියලා. ඒ වගේම, අපේ ජීවිත විප්ලවේට අදාලව වඩාත් සාර්ථකම තෝරා ගැනීම තමයි කෝලි වගේ වෙන එක. (කෝලි කියන්නේ සංඛේතයක්.* ඕවර් තුන්සීයක් ෆීල්ඞ් කළාත්, කෝලි ඉන්නේ ගැම්මෙන්. මැච් එක අතෑරලා දාලා පැත්කට වෙලා නියපොතු කකා, කරගැට කඩකඩා වාත වෙන දර්ශන ඇත්තේම නැති තරම්. තිබුණත් ඉතාම අඩුයි. තමන් විතරක් නෙවෙයි, අනෙක් හැමෝමත් උද්යෝගයෙන් සහ අවදියෙන් තියාගෙන ඉන්න කෝලි දක්ෂයෙක්. සැබෑ නායකයෙක් කියන්නේ, මැච් එක පැරදුණත් මං අච්චරක් ගැහුවා මං මෙච්චරක් ගැහුවා කියලා තමන්ගේ තැන පමණක් කොන්ක‍්‍රීට් කරගන්න මිනිහෙක් නෙවෙයි. තමන් ගහනවා වගේම, කතා කරලා දිරිගන්වලා අනිත් අය ලව්වා ගස්සාගන්නවා. ඔහු මැච් එකක් අතඅරින්නේ, නියත වශයෙන්ම පරාජය වූ බව දැනගත්තාට පස්සේ විතරයි. ඒ වෙලාවට දහඩියට වඩා කදුළු පිට කරනවා. ඒ කදුළු අතරින් එන ලැඡ්ජාව හැමදාම කෝලි පන්නරයක් කරගත්තා. වාර්තා ටික කඩදාසියකට අරගෙන බැලූවත් ඒක ඉතාම සරලව තේරුම් ගන්න පුළුවන්.
සන්ෙඡ් මන්ජරේකාර් කෝලි ගැන කියන්නේ, ‘කෝලි කියන්නේ පරාජයන් තුළ ඇති පන්නරයටත් වෙහෙසවිම්වල ඇති ප‍්‍රතිඵලවලටත් තියන කදිම උදාහරණයක්’ කියලා. මම මේ කතාව කෝලිගෙන්ම අවසන් කරනවා. ‘හැම තරගයකම හැම මොහොතක්ම කියන්නේ පීඩනයක්. ඉතිං මම කැමතියි පීඩනය යටතේ ක‍්‍රීඩා කරන්න. යම් වෙලාවක මට පීඩනයක් දැනෙන්නේ නැත්නම්, ඒ කියන්නේ මම ඒ මොහොතේ ඒ ගේම් එකේ නෑ කියන එක.’ කෝලි වගේ වෙන්න. කවුරුත් දේවල් අපිව හොයාගෙන ළගට ගෙනල්ලා දෙන්නේ නෑ. අපිට කතා කරලා අතට දෙන්නේ නෑ. ජීවිතේ ප්‍රෙෂර් එක ඇගට ගන්න. මහන්සි වෙලා වැඩ කරන්නෝනේ. ඊට පස්සේ ටික ටික සාර්ථකත්වය දක්වා මැනේඡ් කරගන්න පුළුවන්.

Tuesday, November 28, 2017

කෝ මිනිහෝ යහපාලනේ

හොඳටම බඩගින්න්න ඇවිත් කන්න මොනවා හෝ දෙයක් හොයනකොට, ගේ හරියේ හාල් හුංඩුවක්වත් තම්බාගන්න අලයක්වත් නෑ. සාක්කුවක පර්ස් එකක තියා කැටේක ප`ඩුරකවත් එක තඹ සතයක් නෑ. වටිනාකියන හැම දෙයක්ම එක්කෝ උකසට තියලා, සින්න වෙලා. නැත්තං අනුන්ගෙන් ණයට ඉල්ලාගෙන ආපුවා. ඒ වගේ වෙලාවක, පාන් රාත්තලක් අරගෙන එන්නං කියලා තවත් කොහෙන් හරි ණයට ගත්ත කීයක් හරි මිටමොළවාගෙන කඬේට යනවා. මිනිහා කඬේට ගිහිං පාන් ගේනකල් ගෙදර ඉන්න අඹුව, අල්ලපු වත්තෙන් ඇහිඳපු පොල් ගෙඩියක් ගාලා කිරි මිරිකලා එහෙම මෙහෙං අඩුම කුඩුම ටිකක් දාලා මිරිස් හොද්දක් ලිපෙන් තියනවා.

කොහොමහරි කඬේ ළගදි හම්බෙනවා කොල්ලෝ කුරුට්ටෝ ටිකක්. කඬේ ගියපු කාරණේ අමතක වෙනවා. දාන් අදිනවා. පත්තර බලනවා. කයිවාරු ගගහා ඉන්නවා. ඒ අස්සේ ළග තැනක මලගෙදරක් තියනවා කියලා එතෙන්ට යනවා. ටික වෙලාවක් යනකොට කුට්ටමක් අරගෙන අණලා ඕමියක් ගහනවා. ගේ පිටිපස්සේ තියන කැටපොළට ගිහිං කැට ගහනවා. කෙහෙල් පඳුර ළග ගොමුවට ගිහිං බූරු ගහනවා. වැඬේ නැගලා යනවා. පාන් ගේන්න අරගෙන ගිය සීයේ කොලේ දහයේ විස්සේ ඒවගෙන් මාරු වෙලා වැටෙනවා බූරු පැදුරට. එක එක පරදිනවා. වාත වෙවී තව ටික වෙලාවක් ඉඳලා විටක් එහෙම කාලා ආපහු ගෙදර එනවා. ගෙදර එනකොට මුළු ගෙදරම මිනිස්සු දෙරකඩට වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා පාන් ගේනකල්. ගෙට ගොඩවෙනකොටම අහනවා, ‘කෝ මිනිහෝ පාන්’ කියලා. එතකොට තමයි අර මනුස්සයාට මතක් වෙන්නේ, ‘අම්මටසිරි, මං ගියේ පාන් ගේන්නනේ’ කියලා.
දැන් මෙන්න මෙතෙන්ට අර හෙඩිමේ තියන වාක්‍යය දාන්න. ඔව්ඔව්. ඒක තමයි. ඇත්තටම අපිට වෙමින් තියෙන්නේ කසාද මනුස්සයා ණයට ගත්ත රුපියල් සීයක් අරගෙන කඬේට ගිහිං පාන් රාත්තල ගේනකල් බලාගෙන ඉන්න ගෑණිට වෙච්ච වැඬේ. ද මංදා. එහෙම නැත්තං, සමහරුන්ට වෙමින් තියෙන්නේ පාන් ගේන්න කඬේට ගිය මනුස්සයාට වෙච්ච වැඬේ. ද මංදා.

අපේ අභිලාෂයන් සහ පාලකයින්ගේ අපේක්ෂාවන් අතර මහ විශාල පරතරයක් තියනවා. ඒක අද ඊයේ විතරක් නෙවෙයි, දශක ගණනාක් තිස්සේම තිබුණු අවුලක්. අපිට හිටපු පාලකයෝ සාතිශය බහුතරයක් කළේ, පුරවැසියෝ බඩගිනි වෙලා අ`ඩන වෙලාවට බිලීපිත්තක් සහ මාළු ඇල්ලීම කර්මාන්තයක් කරගෙන ජීවත් වෙන්න උදව්වක් ඉල්ලනකොට, දැනට මේක තියාගන්න කියලා මාළුවෙක් තෑගි දුන්නු එක. අනිත් පැත්තේ තියන ලොකුම අවුල තමයි, පාලකයින්ගේ පැත්තේ මොන තරම් දෝෂ අඩුපාඩු තිබුණත් ඒ නොකා නොබී හරි පාලකයින්ව කරේ තියාගෙන යන්න ඕන තරම් මිනිස්සු හිටපු සහ ඉන්න එක. මේ කත්කාරයෝ නිසාමයි, රටවල්වල පාලකයෝ හෝ නායකයෝ කවදාවත් නිවැරදි මගට නොඑන්නේ. ලෝකේ බොහෝ තැන්වල කතාව මේකම තමයි. එහෙම නැත්නම් මීට ගොඩාක් සමිපයි. පට්ට හොරෙක් එළවලා ඊළගට එන පාලකයෝ ටික දවසක් යනකොට පෙරටත් වඩා නීලකාස හොරු බවට පත්වෙනවා. හැබැයි උදේ දිවා රැුයේ ඔවුන්ට තියනවා ආරක්ෂක වගන්තියක්. අපි හොරු එලෙව්වා කියන එක. අනෙක් පැත්තෙන්, ඒ වෙනකොට විපක්ෂේ ඉන්නේ, මීට කළිං ඉඳගෙනත් හිටගෙනත් ඇවිදිමිනුත් හොරාකාපු කණ්ඩායමක් නිසා, ඔවුන්ගේ වචනේට සේ එකක් නෑ. මොන වැරැුද්ද පෙන්නුවත් මිනිස්සු ගණන් ගන්නෑ. පෙරවැරදි නිසා.

අවුරුදු කීපයක් ඒකාධිපති ඌරුවකින් රටක් පාලනය කරපු නායකයෙක් එළවලා හුරේ දාලා, රතිඤ්ඤා දාලා, කිරිබත් කාලා අලූත් නායකයෙක්ව වෙල්කම් කරනවා. එයා මාර බුද්ධිමත්, එයා මාර ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදීයි, ආදී වශයෙන් චරිත සහතිකත් කල්තබාම දෙනවා. කාලයක් යනකොට අර මාරම ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදී සාමාජවාදී නායකයෝ මොකද්ද කරන්නේ. හුස්ම වැටෙනකල්ම ඒ රට සින්නක්කරේට ලියාගන්නවා. ඊට පස්සේ ඒ උරුමය එක්කෝ දරුවෙකුට, නැත්නම් බිරිඳකට, නැත්නම් වෙන ලේ ඥාතියෙකුට දායාද කරලා දීලා මිහිදන් වෙනවා. රටවල් විතරක් නෙවෙයි, සමහර රටවල් වල පක්ෂත් පරවේණි අයිති වෙලා. දුවට පුතාට මාමාට බෑණාට මාරු වෙවී ඔහේ දුවනවා. එහෙම නැත්නම් අම්මාගෙන් පුතාට බලය මාරු විම මාරම අවුලක් කියලා පොල් ගහලා දෙහි කපලා මිරිස් අඹරලා බලය අල්ලගන්න ඊළග කෙනා, බලය ගත්ත සැණින් හත්මුතු පරම්පරාවම තනතුරුවල ස්ථානගත කරනවා. සියවස් ගාණකට නායක උරුමය පිට නොයන්න පාර කපා ගන්නවා. කියුබාවෙන් කොරියාවෙන් පටන් අරගෙන සිම්බාබ්වේ හරහා ඉන්දියාව ලංකාව දක්වාම කතාව ඒක තමයි. එහෙව් සිස්ටම් එකකින් ඉතිං අපි ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදය ඉල්ලනවා. එහෙව් මිනිස්සු අපිට ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රවාදය ගැන කියා දෙනවා.

මෙවැනි තත්ත්වයන් නිර්මාණය වෙන්න බලපාන බරපතලම සාධකේ තමයි, මේවාට හුරේ දාන්නත් ඕන තරම් මිනිස්සු පිටුපසින් ඉන්න එක. ඒ බව නායකයින්ට ඒත්තු ගැන්වෙන්න ගැන්වෙන්න නායකයෝ ඕනම දහදුරා වැඩකට අතගහනවා. පාන් ගේන්න කඬේට ගිය මනුස්සයා, බූරුවා ගහලා ගෙදරට එනකොට දරුවෝ ටික බඩගින්නේ ඇඩුවාත්, කසාද ගෑණි කියනවානම් ‘කමක් නෑ අනේ, ඔයාගේ සතුටනේ’ කියලා, ළමයින්ට කියනවානම් ‘බඩගිනි උනාට කරන්න දෙයක් නෑ තොපි කට වහගන බුදියාගනිල්ලා කියලා’ අර මනුස්සයා බූරු ගහන එක කවදාවත් නතර වෙයිද. ණයට ගත්ත කාසි අරං පාන් ගේන්න කඬේ ගිය මිනිහා, බූරු පොළේ පරදිනකොට ණය දුන්න මිනිහා සන්තෝස වෙනඑක වෙනම කතාවක්. ඒ මිනිහා දන්නවා ආයේ ආයෙත් ණය ගන්නේ මගෙන්ම තමයි කියලා. ඒත්, පාන් ගේනකල් බඩගින්නේ මග බලාගෙන ඉන්න කසාද ගෑණි ඒක අනුමත කරනවානම්. ඒක මාර අවුලක්. ලංකාවේ දේශපාලනේ හැමදාම වුණේ කසාද ගෑණි මිනිහාව සුද්ද කරනවා වගේ වැඩ.

අපි හිතුවා අපේ ජෙනරේෂන් එක අතට බලය සංක‍්‍රමණය වෙද්දීවත් මේ තත්ත්වය වෙනස් වෙයි කියලා. ඒත්, කියන්න තියෙන්නේ මෙච්චරයි. ඒ පරම්පරාව ඊට හපං. 

Tuesday, November 21, 2017

ලූණු, දෙහි වලට වඩා ලූණුදෙහි පට්ට රසයි..

උණහපුළුවාට උගේ දරුවා මැණිකක්. ඒ වගේම, මේ ලෝකේ ජීවත් වෙන හැම මනුස්සයෙකුටම, සතෙකුටම තම තමන්ගේ දේවල් අනර්ඝයි. ජාතිය ආගම මව කුලය දීපය වගේම වස්තුව ධනය දැනුම වගේ දේවල් දක්වාම ඒක ඔට්ටුයි. ඒ නිසාම අපි හැමෝම දැනගන්න ඕන දේ තමයි, අපි අපේ දේවල් වලට ආදරය කරනවා වගේම ගරු කරනවා වගේම දේවල් වලටත් ගරු කරන්න ආදරය කරන්න අනෙකාට තියන අයිතියට ගරු කරන එක අපි හැමෝගෙම වගකීමක් කියන එක. මේ වගකීම මගහරින හැම අවස්ථාවකදී ම ඊළග තත්ත්පරේදී සිද්ධ වෙන්නේ එකිනෙකා අතරේ ගැටුමක් හට ගන්න එක.
තම තමන්ගේ ජාතිය ආගම කුලය වගේ දේ සම්බන්ධයෙන් ඒ ඒ පුද්ගලයාට තියන අභිමානය අවියෝජනීයයි. දෙමළ කියමනක් තියනවා, ‘සන්නියාසික්කුම් ජාතිමානම් පෝගාදු’ කියලා. ඒ කියන්නේ ලෞකික ආශාවන්ගෙන් විනිර්මුක්ත වුණු සන්නාසියෙකුටත් ජාතිමානය තියනවා කියන එක.
නමුත්, ‘ලෝකේ ඉන්න හොඳම අම්මා ඉන්නේ මට’යි කියලා කියන්න මට අයිතියක් තියනවා වගේම, තව එකෙක්ටත් ඒ කතාවම කියන්න ගෝලීය අයිතිවාසිකමක් තියනවා. ඒත්, තවත් කෙනෙක් තමන්ගේ අම්මා සම්බන්ධයෙන් ඒ කතාව කියනකොට, ‘නෑනෑනෑ එහෙම නෙවෙයි’ කියලා පොල්ලක් අරගන අර මනුස්සයාගේ ඔළුවට පාරක් ගහන්න, බෝතලයක් කඩලා බඩ පසාරු කරන්න, ප්‍රෙට‍්‍රලූයි වැලියි කවලම් කරලා වහළෙට විසි කරලා ගිණිතියන්න අපිට අයිතියක් තියනවාද. එහෙම නැත්නම් ඒ මනුස්සයාගේ කඬේට පැණලා අගුළු කඩලා සීනි තුනපහ ටිකේ ඉඳලා ඔක්කෝම දේවල් ඇදගෙන අපේ ගෙදර ගේන්න අපිට අයිතියක් තියනවාද. නෑ. කිසිසේත්ම නෑ. එහෙම දෙයක් කරනවානම්, ඒ සිතිවිල්ලම ගෝත‍්‍රිකයි. ඒ සිතිවිල්ලම මූසලයි. ඒ සිතිවිල්ලම පසුගාමීයි. ජාතියක් ආගමක් කුලයක් දීපයක් දේශයක් සම්බන්ධයෙන් පවා මේ කාරණාව විශ්වව්‍යාප්තව වලංගුයි.
අද වෙනකොට ලෝකේ පුරාම තැනතැන යුද්ධ. මේවාගෙන් ගොඩක් ඒවා දේශය දීපය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න. තව ඒවා ජාතිය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න. තවත් ඒවා කුලය වර්ගය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න. ඒ කියන්නේම, අනන්‍යතා පමණ ඉක්මවා විෂයයන් පවට පත් කර ගැනීමේ අවසන් ප‍්‍රතිඵලය වන්නේ මම සහ අනෙකා ස්වකීය අනන්‍යතා උත්තරිතර කරගැනීමේ අරමුණින් ගැටෙනවා කියන එක. මේ ගැටුම් ලෝකයට අලූත් දෙයක් නෙවෙයි. විශ්වය පහල වුණු දවසේ ඉඳලා ඒ ඒ යුගවල හිටපු හැම ජාතියක්ම වගේ ‘මගේ එක තමයි හොඳම එක’ කියලා ඔප්පු කරන්න තරඟ කළා. සටන් කළා. නමුත්, කතාව අවසන් වුණේ සිය දහස් ලක්ෂ මිලියන් ගාණක් නෙවෙයි බිලියන් ගාණක් ජීවිත ඩැහැගෙන. ටි‍්‍රලියන් ගාණක් වටිනා දේපළ ගිණිබත් වෙලා. හරි. කමක් නෑ කියමුකෝ. හැබැයි මෙච්චර දේවල් වෙලාත් කවුරු හරි කෙනෙක් දිනුවාද. නෑ. අවසානයේ දී හැමෝම පරාජය වෙලා, මේ ගෝත‍්‍රිකවාදී විනාශකාරි අරමුණු තවත් පරම්පරවාවකට සේන්දු වුණා. අදත් තැන්තැන්වල අපි මරාගන්නේ ගහගන්නේ ගිණිතියාගන්නේ දිනන්න හිතාගෙන. හැබැයි, මේ වෑයමත් අවසන් වෙන්නේ ජයග‍්‍රහණයක් අත්කර දීමෙන් තොරව. ඒක අපි පිළිගත යුතුයි. ඒ විතරක් නෙවෙයි, මේ වැඩ හරහා අපිත් මේ විනාශකාරි අදහස් තවත් පරම්පරාවකට දායාද කරනවා.
අපි සාන්සාරිකවම කළේ, අමන මෝඩ තකතීරුකම් කරලා ගෙවල් ගිණිතියලා ගේ ගිණිගන්නකොට බරපතලකම තේරුම් ගැනීම. ඇත්තටම කීවොත් අපි මේ ගෙවල් ගිණිතියලා තියෙන්නේ අපේ උවමනාවට හෝ හැඟීමකටම නෙවෙයි. ඒ ඓතිහාසික සත්‍යයක්. ඒ හැමදාම හැමෝම මේ දේවල් කළේ කවුරුහරි අවස්ථාවාදීයකුගේ ගිනිගෙඩියක් ගිලලා. ඊට පස්සේ අපි මොකද්ද කරන්නේ. ඔව්, ගින්න බුරබුරා නගිනකොට ගිනි නිවන්න ළිං කපන්න යනවා. දවස් දෙක තුනක් ඇවිළිලා අර ගින්න ඉමේටම වගේ නිවිලා යනවා. නමුත්, ඒ ගිනිරස්නේ, පුළුටු ගඳ, පිච්චුුණු තැන්වල කැළලි කවදාවත් නැති වෙලා යන්නේ නෑ. ඒ විතරක් නෙවෙයි ගින්න නිවීමත් එක්කම අපි අර ළිඳ කපන එකත් නවත්තලා දානවා. ඒ කියන්නේ, ආයේ දවසක් පොඩි හරි ගින්නත් පටන්ගත්තත් නිවන්න උවමනා වතුර අපි ළග නෑ. සදාතනික උත්තරයක් අපිට නෑ. ඒ ගින්නත් ජාලාවක් වෙලා ඉවර වෙනවා මිසක් ගිනි පුපුරු දානකොටම නිවා දමන්න බෑ. ඔය එක එක වෙලාවට දාන කමිටු, කොමිෂන්, විද්වත් මණ්ඩල වගේ ඒවා හැම එකක්ම ගිනි ගත් ගෙය නිවන්න ගෙදර මිදුලේ ළිඳක් කපන්න හදනවා වගේ ගොන් පාර්ට්. ඒ කිසිම ළිඳක් කපලා ඉවර කළේ නෑ. හරියටම රිලව් ගෙවල් හදනවා වගේ.
අපිට බෙදිලා වෙන් වෙන්න ඕනේ නම් ඕන තරම් හේතු තියනවා. අපි තුන්වේල නොකා නොබී කල්පනා කරන්නෙත් ඒකම තමයි. හැබැයි, අපි කල්පනා කරන්න ඕනේ අපිට එකතු වෙන්න පුළුවන් විදිහක් ගැන. බෙදීම් එක්ක වාද එක්ක හැදුණු වැඩුණු, ඒකම සැපයි කියලා හිතාගෙන ඉන්න සමහර පත්තියන් වෙච්ච ජීවිත නිවැරදි කරන්න අපිට බැරි වෙයි. ඒත් අපිට පුළුවන් දෙයක් තියනවා. බෙදී වෙන්විමට වඩා එකතුවෙලා ශක්තිමත් වෙන එකේ වටිනාකම අපේ දරුවන්ට කියා දෙන එක. ළපටි වැල් වුණත්, එකතු වුණොත් සවිමත් වෙනවා. ඔවුන් ලොකු මහත් වෙන්නේ ඒ එකට බැඳුණු සවිමත්කමත් එක්ක.
මතක තියාගන්න. ලූණුදෙහි හැදෙන්නේ, මුහුදේ හැදෙන ලූණුත් කන්දේ වැවෙන දෙහිත් එකතු වෙලා. ඒවා බත් එක්ක විතරක් නෙවෙයි, තනියම කන්නත් පට්ට රසයි. ඒත් ඒ රස, ලූණු වෙනමත් සහ දෙහි වෙනමත් කාලා කවදාවත් ගන්න බෑ.
 භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Thursday, November 16, 2017

කරෝල පරිප්පු අයවැය


අයවැය කියෙව්වා. හැට නව අවුරුද්දම වගේ අපි මේ සැරෙත් බලාගෙන හිටියේ මොනවද අඩුවෙන්නේ මොනවද වැඩිවෙන්නේ කියලා. ඒ කියන්නේ, අපිට වැඩක් නෑ අනිත් ඒවා මොනවා කොහොම වුණත්. අඩුවෙන්නේ මොනවද වැඩිවෙන්නේ මොනවද කියලා ලිස්ට් එක කියවලා, ‘මරු අයවැයක්’ ද ‘චාටර් අයවැයක්’ ද කියලා පොදු හෙඩිමක් දෙනවා.ඓතිහාසිකවම අපේ රටේ අයවැය කියන ලියවිල්ල සීනිබෝලයක් රුපියලකින් අඩු කරනවා, හාල්මැස්සෙක් සත පහකින් අඩු කරනවා, පරිප්පු සේරුවක් නිකං දෙනවා වගේ කෑලි වලින් පිරුණු එකක් වෙන්නේ ඒ නිසා. ඊට පස්සේ මාසයක් හමාරක් ගිහාම ආයෙත් ‘අත්‍යාවශ්‍ය භාණ්ඩවල මිල සංශෝධනය කරනවා’ වගේ ටෙක්නිකල් වචනයක් දාලා අඩු කරපු එක අලාභ හිලව්වටත් එක්ක වැඩි කරලා දානවා. මේ ජනතා අභිලාෂය සහ ජනතා මංමුලාව ලංකාවේ දේශපාලනඥයෝ තක්කෙටම කියවලා තේරුම් අරගන ඉන්නේ. ඒ නිසාමයි, රට රටක් හැටියට ඉස්සරහට යන ‘ඩූ ඕ ඩයි’ දාර්ශනික, විප්ලවීය, රුඩිකල් තීන්දු ගන්න බය. එහෙම කරන්න පට්ට උවමනාවක් තිබුණත්, මේ වගේ ජනතාවක් ඉස්සරහා ඒ වගේ සෙල්ලම් දාලා ඊළඟ ඡුන්දේ පරදිනවා වගේ රිස්ක් එකක් ඔවුන් ගන්නේ නෑ. ඉතිං, අයවැයක් කරෝල පරිප්පු වෙනවද දූරදර්ශී වෙනවද කියන එක තීරණය වෙන්නේ ඒ මොහොතේ ඒ රටේ ජනතාවගේ හැසිරීමේ සහ අභිලාෂයන්ගේ හැටියට. ඉල්ලන්නේ බිලීපිත්තක්නම් ඒක දෙන්න පුළුවන්. හැබැයි, ඉල්ලන්නේ සූඩ මාළුවෙක් නම් ඒක දෙනවා. ඒ එහෙම නොවුණොත් ආණ්ඩු වලට සිද්ධ වෙනවා ලොකු අවුලකට මුහුණ දෙන්න.
යම් විදිහකට කරෝල පරිප්පු අයවැය සංස්කෘතිය ජනතාවක් හැටියට අපි ප‍‍්‍රතික්ෂේප කරනවානම් පාලකයින්ට හෝ නායකයින්ට බෑ අපිට කරෝල පරිප්පු දීලා රවට්ටන්න. අර ඉතාම ජනප‍‍්‍රිය කතාවක් තියනවානේ ‘දේශපාලනඥයෝ හිතන්නේ ඊළඟ ඡුන්දේ ගැන, රාජතාන්ත‍‍්‍රිකයෝ හිතන්නේ ඊළඟ පරම්පරාව ගැන’ කියලා. ඔය රාජතාන්ත‍‍්‍රික ගේම් දෙන්න ගිය බොහෝ දෙනෙක් ඊළඟ ඡුන්දෙ පැරදුණා. (වැරදියට ගන්න එපා. ඒකෙන් කියන්නෑ පැරදුණු හැමෝම පට්ට රාජතාන්ත‍‍්‍රිකයි කියලා. සමහරු පැරදුණේ සීමාව ඉක්මවා ගෝත‍‍්‍රික වීම නිසා.) ඊට පස්සේ පත්වෙලා ආපු අනුප‍‍්‍රාප්තිකයෝ අර රාජතාන්ත‍‍්‍රික ලොජික් සියල්ල මල්ලකට දාලා පැත්තකින් තියලා ඊළඟ ඡුන්දේ දිනන්න පුළුවන් වෙන විදිහට ටොපි චොකලට් සීනි බෝල ටිකක් දීලා ටකරන් පුටු මේස ටිකක් බෙදලා ජනතාව බැලන්ස් කරගත්තා. ඒ හින්දා රාජතාන්ත‍‍්‍රිකයෝ දැක්ක හීන මැදියම් රැුයේ දී ම කුජීත වෙලා ගියා.
ජනතාව කියන විදිහට, එයාලා- ඒ කියන්නේ අපි පට්ට බුද්ධිමත් දාර්ශනිකයි දූරදර්ශීනේ. අවුල තියෙන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්න මන්ත‍‍්‍රීලාගේ ඇමතිලාගේ කියලානේ කියන්නේ. එතකොට මේ වගේ වෙලාවක ඔය කියන ජනතාවගේ හැසිරීම කොයි වගේද. කැමරාවකුයි මයික් එකකුයි අරගෙන ගිහිං නිකමට වගේ දික්කරන්නකෝ ඔය කියන මමත් ඔබත් අයිති වෙන ‘ජනතාව’ට. ජනතාව ඉල්ලන්නේ මොනවද. කට්ටියක් කියනවා කුස්සියට හරි අමාරුයි බඩු මිල අඩු කරන්න කියලා. තව කට්ටියක් කියනවා වාහන වල මිල අඩු කරන්නලූ. ඒ ඇරුණමත් ඉල්ලන්නේම මොනමොනවා හරි නිකං දීපං, සහන දීපං, අඩු කරපං වගේ ඒවා සහ පඩි වැඩි කරපං, දීමනා ඉහළ දාපං වගේ ඒවා. ඔය නිසාමයි අදටත්, ඒ කියන්නේ ඊළඟ ඡුන්දෙදිත් එක්සයිස් පොතක්, කැලැන්ඩරයක්, ලිතක්, ආහාර මල්ලක්, කැරම් බෝර්ඞ් එකක් වගේ මත ජනමතය වෙනස් වෙන්නේ. නිෂ්පාදන ආර්ථිකයක්, ස්වයං පෝෂිත අර්ථ ක‍්‍රමය, අපනයන වෙළදපොළ ජයගැනීම, දැනුම් වෙළඳපොළක් වගේ ඒවා රචනා මාතෘකාවලට පමණක් සීමා වෙලා ඒවාගේ ප‍‍්‍රායෝගික භාවිතාව අතිශයින්ම මන්ධගාමී වෙලා තියෙන්නේ මේ නිසාමයි.
මැක්ස් ඩි-ප‍‍්‍රී කියන අමරිකානු ලේඛකයා කියනවා ධුරයට පත් පාලකයකුගේ පළමු වගකීම යථාර්ථය පහදා දීම. ධුරයේ අවසන් කාරිය ස්තූති කීමයි කියලා. ඔහුට අනුව, ඒ අතර කාලයේ පාලකයා ජනතාවගේ සේවකයෙක් විය යුතුයි කියලා. මං කැමතියි මේකේ විලෝමය මෙතෙන්ට ගේන්න. ජනතාවගේ පළමු වගකීම වෙන්නේ යථාර්ථයට මුහුණ දිය හැකි පාලකයෙක් පත් කර ගැනීම. අවසනුව යථාර්ථ අභියෝග ජයගැනීම පිළිබද පාලකයාගේ සාර්ථකත්වය ජනතාව විසින් විගණනය කළ යුතුයි. ඒ අතර මැද්දේ ජනතාව විසින් තමන්ගේ සේවකයා වුණු පාලකයාගෙන් කළ යුතුව තියන ඇත්ත හා වැදගත් උවමනාවන් දිනාගත හැකි පරිදි හොඳින් හෝ නරකින් වැඩ ගත යුතුයි.
දැන් හිතන්නකෝ මීහරක් බානක් කුඹුරකට අතෑරියා කියලා හාන්න. කන්න තණකොළ දීලා වතුර දීලා පුන්නක්කු දීලා ඔක්කෝම කරලා දාන කුඹුරට. ඉතිං ඒ හරක් ස්වේච්ඡුාවෙන් හානවද. නෑනේ. කෙවිට අරගෙන දක්කන්නේ ගොඩට නම් බාන දුවන්නෙත් ගොඩට. දක්කන්නේ මඩට නම් බාන දුවන්නේ මඩට. දක්කනවද, දක්කනවා නම් ඒ දක්කන්නේ ගොඩටද මඩටද කියන එක ගොවියාගේ වැඩක්. ඒ වැඬේ හරියට කරන්නැතුව මූට කන්නත් දීලා, බොන්නත් දීලා, ඉන්නත් දීලා සලකලා වියදම් කරලා කුඹුරට දැම්මාම හාන්නේ නෑ, එහෙම නැත්තං යන්නේම නොපිටට කියලා ගොනාට බැණලා වැඩක් තියනවාද. පාලකයා කියන ගොනා හැසිරෙන්නේ ජනතාව කියන ගෙවියාගේ අණට සහ කෙවිටි පාරේ දිග පළල බර අනුව. ගොනාගේ හැසිරීමට වගකියන්න ඕනේ ගොවියා මිසක් ගොනා නෙවෙයි. අනෙක් අතට, පුදට ඔබින හරකා පුදටත් කිරට ඔබින හරකා කිරටත් හීයට ඔබින හරකා හීයටත් මසට ඔබින හරකා මසටත් පට්ටි ගොනා පට්ටියටත් ඇති කරන එකත් ගොවියාගේම වැඩක්.