Tuesday, November 21, 2017

ලූණු, දෙහි වලට වඩා ලූණුදෙහි පට්ට රසයි..

උණහපුළුවාට උගේ දරුවා මැණිකක්. ඒ වගේම, මේ ලෝකේ ජීවත් වෙන හැම මනුස්සයෙකුටම, සතෙකුටම තම තමන්ගේ දේවල් අනර්ඝයි. ජාතිය ආගම මව කුලය දීපය වගේම වස්තුව ධනය දැනුම වගේ දේවල් දක්වාම ඒක ඔට්ටුයි. ඒ නිසාම අපි හැමෝම දැනගන්න ඕන දේ තමයි, අපි අපේ දේවල් වලට ආදරය කරනවා වගේම ගරු කරනවා වගේම දේවල් වලටත් ගරු කරන්න ආදරය කරන්න අනෙකාට තියන අයිතියට ගරු කරන එක අපි හැමෝගෙම වගකීමක් කියන එක. මේ වගකීම මගහරින හැම අවස්ථාවකදී ම ඊළග තත්ත්පරේදී සිද්ධ වෙන්නේ එකිනෙකා අතරේ ගැටුමක් හට ගන්න එක.
තම තමන්ගේ ජාතිය ආගම කුලය වගේ දේ සම්බන්ධයෙන් ඒ ඒ පුද්ගලයාට තියන අභිමානය අවියෝජනීයයි. දෙමළ කියමනක් තියනවා, ‘සන්නියාසික්කුම් ජාතිමානම් පෝගාදු’ කියලා. ඒ කියන්නේ ලෞකික ආශාවන්ගෙන් විනිර්මුක්ත වුණු සන්නාසියෙකුටත් ජාතිමානය තියනවා කියන එක.
නමුත්, ‘ලෝකේ ඉන්න හොඳම අම්මා ඉන්නේ මට’යි කියලා කියන්න මට අයිතියක් තියනවා වගේම, තව එකෙක්ටත් ඒ කතාවම කියන්න ගෝලීය අයිතිවාසිකමක් තියනවා. ඒත්, තවත් කෙනෙක් තමන්ගේ අම්මා සම්බන්ධයෙන් ඒ කතාව කියනකොට, ‘නෑනෑනෑ එහෙම නෙවෙයි’ කියලා පොල්ලක් අරගන අර මනුස්සයාගේ ඔළුවට පාරක් ගහන්න, බෝතලයක් කඩලා බඩ පසාරු කරන්න, ප්‍රෙට‍්‍රලූයි වැලියි කවලම් කරලා වහළෙට විසි කරලා ගිණිතියන්න අපිට අයිතියක් තියනවාද. එහෙම නැත්නම් ඒ මනුස්සයාගේ කඬේට පැණලා අගුළු කඩලා සීනි තුනපහ ටිකේ ඉඳලා ඔක්කෝම දේවල් ඇදගෙන අපේ ගෙදර ගේන්න අපිට අයිතියක් තියනවාද. නෑ. කිසිසේත්ම නෑ. එහෙම දෙයක් කරනවානම්, ඒ සිතිවිල්ලම ගෝත‍්‍රිකයි. ඒ සිතිවිල්ලම මූසලයි. ඒ සිතිවිල්ලම පසුගාමීයි. ජාතියක් ආගමක් කුලයක් දීපයක් දේශයක් සම්බන්ධයෙන් පවා මේ කාරණාව විශ්වව්‍යාප්තව වලංගුයි.
අද වෙනකොට ලෝකේ පුරාම තැනතැන යුද්ධ. මේවාගෙන් ගොඩක් ඒවා දේශය දීපය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න. තව ඒවා ජාතිය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න. තවත් ඒවා කුලය වර්ගය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්න. ඒ කියන්නේම, අනන්‍යතා පමණ ඉක්මවා විෂයයන් පවට පත් කර ගැනීමේ අවසන් ප‍්‍රතිඵලය වන්නේ මම සහ අනෙකා ස්වකීය අනන්‍යතා උත්තරිතර කරගැනීමේ අරමුණින් ගැටෙනවා කියන එක. මේ ගැටුම් ලෝකයට අලූත් දෙයක් නෙවෙයි. විශ්වය පහල වුණු දවසේ ඉඳලා ඒ ඒ යුගවල හිටපු හැම ජාතියක්ම වගේ ‘මගේ එක තමයි හොඳම එක’ කියලා ඔප්පු කරන්න තරඟ කළා. සටන් කළා. නමුත්, කතාව අවසන් වුණේ සිය දහස් ලක්ෂ මිලියන් ගාණක් නෙවෙයි බිලියන් ගාණක් ජීවිත ඩැහැගෙන. ටි‍්‍රලියන් ගාණක් වටිනා දේපළ ගිණිබත් වෙලා. හරි. කමක් නෑ කියමුකෝ. හැබැයි මෙච්චර දේවල් වෙලාත් කවුරු හරි කෙනෙක් දිනුවාද. නෑ. අවසානයේ දී හැමෝම පරාජය වෙලා, මේ ගෝත‍්‍රිකවාදී විනාශකාරි අරමුණු තවත් පරම්පරවාවකට සේන්දු වුණා. අදත් තැන්තැන්වල අපි මරාගන්නේ ගහගන්නේ ගිණිතියාගන්නේ දිනන්න හිතාගෙන. හැබැයි, මේ වෑයමත් අවසන් වෙන්නේ ජයග‍්‍රහණයක් අත්කර දීමෙන් තොරව. ඒක අපි පිළිගත යුතුයි. ඒ විතරක් නෙවෙයි, මේ වැඩ හරහා අපිත් මේ විනාශකාරි අදහස් තවත් පරම්පරාවකට දායාද කරනවා.
අපි සාන්සාරිකවම කළේ, අමන මෝඩ තකතීරුකම් කරලා ගෙවල් ගිණිතියලා ගේ ගිණිගන්නකොට බරපතලකම තේරුම් ගැනීම. ඇත්තටම කීවොත් අපි මේ ගෙවල් ගිණිතියලා තියෙන්නේ අපේ උවමනාවට හෝ හැඟීමකටම නෙවෙයි. ඒ ඓතිහාසික සත්‍යයක්. ඒ හැමදාම හැමෝම මේ දේවල් කළේ කවුරුහරි අවස්ථාවාදීයකුගේ ගිනිගෙඩියක් ගිලලා. ඊට පස්සේ අපි මොකද්ද කරන්නේ. ඔව්, ගින්න බුරබුරා නගිනකොට ගිනි නිවන්න ළිං කපන්න යනවා. දවස් දෙක තුනක් ඇවිළිලා අර ගින්න ඉමේටම වගේ නිවිලා යනවා. නමුත්, ඒ ගිනිරස්නේ, පුළුටු ගඳ, පිච්චුුණු තැන්වල කැළලි කවදාවත් නැති වෙලා යන්නේ නෑ. ඒ විතරක් නෙවෙයි ගින්න නිවීමත් එක්කම අපි අර ළිඳ කපන එකත් නවත්තලා දානවා. ඒ කියන්නේ, ආයේ දවසක් පොඩි හරි ගින්නත් පටන්ගත්තත් නිවන්න උවමනා වතුර අපි ළග නෑ. සදාතනික උත්තරයක් අපිට නෑ. ඒ ගින්නත් ජාලාවක් වෙලා ඉවර වෙනවා මිසක් ගිනි පුපුරු දානකොටම නිවා දමන්න බෑ. ඔය එක එක වෙලාවට දාන කමිටු, කොමිෂන්, විද්වත් මණ්ඩල වගේ ඒවා හැම එකක්ම ගිනි ගත් ගෙය නිවන්න ගෙදර මිදුලේ ළිඳක් කපන්න හදනවා වගේ ගොන් පාර්ට්. ඒ කිසිම ළිඳක් කපලා ඉවර කළේ නෑ. හරියටම රිලව් ගෙවල් හදනවා වගේ.
අපිට බෙදිලා වෙන් වෙන්න ඕනේ නම් ඕන තරම් හේතු තියනවා. අපි තුන්වේල නොකා නොබී කල්පනා කරන්නෙත් ඒකම තමයි. හැබැයි, අපි කල්පනා කරන්න ඕනේ අපිට එකතු වෙන්න පුළුවන් විදිහක් ගැන. බෙදීම් එක්ක වාද එක්ක හැදුණු වැඩුණු, ඒකම සැපයි කියලා හිතාගෙන ඉන්න සමහර පත්තියන් වෙච්ච ජීවිත නිවැරදි කරන්න අපිට බැරි වෙයි. ඒත් අපිට පුළුවන් දෙයක් තියනවා. බෙදී වෙන්විමට වඩා එකතුවෙලා ශක්තිමත් වෙන එකේ වටිනාකම අපේ දරුවන්ට කියා දෙන එක. ළපටි වැල් වුණත්, එකතු වුණොත් සවිමත් වෙනවා. ඔවුන් ලොකු මහත් වෙන්නේ ඒ එකට බැඳුණු සවිමත්කමත් එක්ක.
මතක තියාගන්න. ලූණුදෙහි හැදෙන්නේ, මුහුදේ හැදෙන ලූණුත් කන්දේ වැවෙන දෙහිත් එකතු වෙලා. ඒවා බත් එක්ක විතරක් නෙවෙයි, තනියම කන්නත් පට්ට රසයි. ඒත් ඒ රස, ලූණු වෙනමත් සහ දෙහි වෙනමත් කාලා කවදාවත් ගන්න බෑ.
 භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Thursday, November 16, 2017

කරෝල පරිප්පු අයවැය


අයවැය කියෙව්වා. හැට නව අවුරුද්දම වගේ අපි මේ සැරෙත් බලාගෙන හිටියේ මොනවද අඩුවෙන්නේ මොනවද වැඩිවෙන්නේ කියලා. ඒ කියන්නේ, අපිට වැඩක් නෑ අනිත් ඒවා මොනවා කොහොම වුණත්. අඩුවෙන්නේ මොනවද වැඩිවෙන්නේ මොනවද කියලා ලිස්ට් එක කියවලා, ‘මරු අයවැයක්’ ද ‘චාටර් අයවැයක්’ ද කියලා පොදු හෙඩිමක් දෙනවා.ඓතිහාසිකවම අපේ රටේ අයවැය කියන ලියවිල්ල සීනිබෝලයක් රුපියලකින් අඩු කරනවා, හාල්මැස්සෙක් සත පහකින් අඩු කරනවා, පරිප්පු සේරුවක් නිකං දෙනවා වගේ කෑලි වලින් පිරුණු එකක් වෙන්නේ ඒ නිසා. ඊට පස්සේ මාසයක් හමාරක් ගිහාම ආයෙත් ‘අත්‍යාවශ්‍ය භාණ්ඩවල මිල සංශෝධනය කරනවා’ වගේ ටෙක්නිකල් වචනයක් දාලා අඩු කරපු එක අලාභ හිලව්වටත් එක්ක වැඩි කරලා දානවා. මේ ජනතා අභිලාෂය සහ ජනතා මංමුලාව ලංකාවේ දේශපාලනඥයෝ තක්කෙටම කියවලා තේරුම් අරගන ඉන්නේ. ඒ නිසාමයි, රට රටක් හැටියට ඉස්සරහට යන ‘ඩූ ඕ ඩයි’ දාර්ශනික, විප්ලවීය, රුඩිකල් තීන්දු ගන්න බය. එහෙම කරන්න පට්ට උවමනාවක් තිබුණත්, මේ වගේ ජනතාවක් ඉස්සරහා ඒ වගේ සෙල්ලම් දාලා ඊළඟ ඡුන්දේ පරදිනවා වගේ රිස්ක් එකක් ඔවුන් ගන්නේ නෑ. ඉතිං, අයවැයක් කරෝල පරිප්පු වෙනවද දූරදර්ශී වෙනවද කියන එක තීරණය වෙන්නේ ඒ මොහොතේ ඒ රටේ ජනතාවගේ හැසිරීමේ සහ අභිලාෂයන්ගේ හැටියට. ඉල්ලන්නේ බිලීපිත්තක්නම් ඒක දෙන්න පුළුවන්. හැබැයි, ඉල්ලන්නේ සූඩ මාළුවෙක් නම් ඒක දෙනවා. ඒ එහෙම නොවුණොත් ආණ්ඩු වලට සිද්ධ වෙනවා ලොකු අවුලකට මුහුණ දෙන්න.
යම් විදිහකට කරෝල පරිප්පු අයවැය සංස්කෘතිය ජනතාවක් හැටියට අපි ප‍‍්‍රතික්ෂේප කරනවානම් පාලකයින්ට හෝ නායකයින්ට බෑ අපිට කරෝල පරිප්පු දීලා රවට්ටන්න. අර ඉතාම ජනප‍‍්‍රිය කතාවක් තියනවානේ ‘දේශපාලනඥයෝ හිතන්නේ ඊළඟ ඡුන්දේ ගැන, රාජතාන්ත‍‍්‍රිකයෝ හිතන්නේ ඊළඟ පරම්පරාව ගැන’ කියලා. ඔය රාජතාන්ත‍‍්‍රික ගේම් දෙන්න ගිය බොහෝ දෙනෙක් ඊළඟ ඡුන්දෙ පැරදුණා. (වැරදියට ගන්න එපා. ඒකෙන් කියන්නෑ පැරදුණු හැමෝම පට්ට රාජතාන්ත‍‍්‍රිකයි කියලා. සමහරු පැරදුණේ සීමාව ඉක්මවා ගෝත‍‍්‍රික වීම නිසා.) ඊට පස්සේ පත්වෙලා ආපු අනුප‍‍්‍රාප්තිකයෝ අර රාජතාන්ත‍‍්‍රික ලොජික් සියල්ල මල්ලකට දාලා පැත්තකින් තියලා ඊළඟ ඡුන්දේ දිනන්න පුළුවන් වෙන විදිහට ටොපි චොකලට් සීනි බෝල ටිකක් දීලා ටකරන් පුටු මේස ටිකක් බෙදලා ජනතාව බැලන්ස් කරගත්තා. ඒ හින්දා රාජතාන්ත‍‍්‍රිකයෝ දැක්ක හීන මැදියම් රැුයේ දී ම කුජීත වෙලා ගියා.
ජනතාව කියන විදිහට, එයාලා- ඒ කියන්නේ අපි පට්ට බුද්ධිමත් දාර්ශනිකයි දූරදර්ශීනේ. අවුල තියෙන්නේ පාර්ලිමේන්තුවේ ඉන්න මන්ත‍‍්‍රීලාගේ ඇමතිලාගේ කියලානේ කියන්නේ. එතකොට මේ වගේ වෙලාවක ඔය කියන ජනතාවගේ හැසිරීම කොයි වගේද. කැමරාවකුයි මයික් එකකුයි අරගෙන ගිහිං නිකමට වගේ දික්කරන්නකෝ ඔය කියන මමත් ඔබත් අයිති වෙන ‘ජනතාව’ට. ජනතාව ඉල්ලන්නේ මොනවද. කට්ටියක් කියනවා කුස්සියට හරි අමාරුයි බඩු මිල අඩු කරන්න කියලා. තව කට්ටියක් කියනවා වාහන වල මිල අඩු කරන්නලූ. ඒ ඇරුණමත් ඉල්ලන්නේම මොනමොනවා හරි නිකං දීපං, සහන දීපං, අඩු කරපං වගේ ඒවා සහ පඩි වැඩි කරපං, දීමනා ඉහළ දාපං වගේ ඒවා. ඔය නිසාමයි අදටත්, ඒ කියන්නේ ඊළඟ ඡුන්දෙදිත් එක්සයිස් පොතක්, කැලැන්ඩරයක්, ලිතක්, ආහාර මල්ලක්, කැරම් බෝර්ඞ් එකක් වගේ මත ජනමතය වෙනස් වෙන්නේ. නිෂ්පාදන ආර්ථිකයක්, ස්වයං පෝෂිත අර්ථ ක‍්‍රමය, අපනයන වෙළදපොළ ජයගැනීම, දැනුම් වෙළඳපොළක් වගේ ඒවා රචනා මාතෘකාවලට පමණක් සීමා වෙලා ඒවාගේ ප‍‍්‍රායෝගික භාවිතාව අතිශයින්ම මන්ධගාමී වෙලා තියෙන්නේ මේ නිසාමයි.
මැක්ස් ඩි-ප‍‍්‍රී කියන අමරිකානු ලේඛකයා කියනවා ධුරයට පත් පාලකයකුගේ පළමු වගකීම යථාර්ථය පහදා දීම. ධුරයේ අවසන් කාරිය ස්තූති කීමයි කියලා. ඔහුට අනුව, ඒ අතර කාලයේ පාලකයා ජනතාවගේ සේවකයෙක් විය යුතුයි කියලා. මං කැමතියි මේකේ විලෝමය මෙතෙන්ට ගේන්න. ජනතාවගේ පළමු වගකීම වෙන්නේ යථාර්ථයට මුහුණ දිය හැකි පාලකයෙක් පත් කර ගැනීම. අවසනුව යථාර්ථ අභියෝග ජයගැනීම පිළිබද පාලකයාගේ සාර්ථකත්වය ජනතාව විසින් විගණනය කළ යුතුයි. ඒ අතර මැද්දේ ජනතාව විසින් තමන්ගේ සේවකයා වුණු පාලකයාගෙන් කළ යුතුව තියන ඇත්ත හා වැදගත් උවමනාවන් දිනාගත හැකි පරිදි හොඳින් හෝ නරකින් වැඩ ගත යුතුයි.
දැන් හිතන්නකෝ මීහරක් බානක් කුඹුරකට අතෑරියා කියලා හාන්න. කන්න තණකොළ දීලා වතුර දීලා පුන්නක්කු දීලා ඔක්කෝම කරලා දාන කුඹුරට. ඉතිං ඒ හරක් ස්වේච්ඡුාවෙන් හානවද. නෑනේ. කෙවිට අරගෙන දක්කන්නේ ගොඩට නම් බාන දුවන්නෙත් ගොඩට. දක්කන්නේ මඩට නම් බාන දුවන්නේ මඩට. දක්කනවද, දක්කනවා නම් ඒ දක්කන්නේ ගොඩටද මඩටද කියන එක ගොවියාගේ වැඩක්. ඒ වැඬේ හරියට කරන්නැතුව මූට කන්නත් දීලා, බොන්නත් දීලා, ඉන්නත් දීලා සලකලා වියදම් කරලා කුඹුරට දැම්මාම හාන්නේ නෑ, එහෙම නැත්තං යන්නේම නොපිටට කියලා ගොනාට බැණලා වැඩක් තියනවාද. පාලකයා කියන ගොනා හැසිරෙන්නේ ජනතාව කියන ගෙවියාගේ අණට සහ කෙවිටි පාරේ දිග පළල බර අනුව. ගොනාගේ හැසිරීමට වගකියන්න ඕනේ ගොවියා මිසක් ගොනා නෙවෙයි. අනෙක් අතට, පුදට ඔබින හරකා පුදටත් කිරට ඔබින හරකා කිරටත් හීයට ඔබින හරකා හීයටත් මසට ඔබින හරකා මසටත් පට්ටි ගොනා පට්ටියටත් ඇති කරන එකත් ගොවියාගේම වැඩක්.

Tuesday, November 7, 2017

කට්ටඩියන්ට ගිය රටක්


විශ්වාසනයන් ගැන අප‍්‍රමාණව විශ්වාස කරන සමාජයකට ඉතාම ඉක්මනින් දේවල් ඉන්දන්න ලේසියි. අපි රටක් හැටියටත් සංස්කෘතියක් හැටියටත් විශ්වාසයන් ගැන අප‍්‍රමාණව විශ්වාස කරන රටක්. ඒ නිසාම, ඕනම දේක සයන්ටිෆික් වර්ෂන් එකට කළිං අපි වැළඳ ගන්නේ අනිත් එක. මේ රටේ ඉන්න හූනියං හුලවාලි ජීවාන් මැතිරිලි කට්ටඩි හා විජ්ජාකාරයින්ගේ ප‍්‍රමාණය දැක්කහාම අපි හයියෙන් අල්ලගන්නේ මොකද්ද කියලා හොඳටම පේනවා. හැබැයි, අපේ රට විද්‍යාත්මකයි කියන බුද්ධාගමට ප‍්‍රමුඛස්ථානය දුන්නු රටක්. එහෙම රටක, බමුණන්ගේ කට්ටඩියන්ගේ ජිමික්, හරයාත්මක දහමට වඩා බැබලෙන්නේ ඇයි කියලා තේරුම්ගන්න අමාරුයි. කඩදාසියේ තියන අකුරු සහ කටපාඩම් දහම භාවිතාවත් එක්ක තරාදියක දෙපැත්තට ගත්තහම ලොකු පරතරයක්. ‘බුද්ධාගමට ප‍්‍රමුඛස්ථානයක් දුන්නැත්තං මරාගෙන මැරෙනවා’ කියන පරස්පර හැසිරීමේ ඉඳලාම, අපි ඔය කියන බුද්ධාගම පාවිච්චි කරන්නේ ආවරණයක් සහ ආභරණයක් හැටියට. නැත්නම් විලි වහගන්න.
ඕනම ලොක්කෙකුගේ අතක් දිහාට කිට්ටු කරලා බලන්න. ඒ බොහෝ දෙනෙකුගේ අතේ මගුල් මුද්දටයි ආභරණ වලටයි අමතරව නානාප‍්‍රකාර ගල්, හැඩ, රූප දාපු මුදු. එකක් හෝ ඊට වඩා. ටයි එක හරි නැෂනල් එකේ උඩ බොත්තම හරි ගලවලා බැලූවොත් බෙල්ලේ තියන සුර ටික පේනවා. එහෙම නැත්නම් ඉණේ. ඕනම ජිමික් විජ්ජාවක් සිද්ධ වෙන තැනක ඉස්සරහින්ම තියෙන්නේ දාහේ පන්දාහේ නෝට්ටු. ඒ තැන්වල තියෙන වාහන බොහෝමයක් මිලියන් වලින් ගණන් කියන ඒවා. ගේදොර ඇතුළ ගත්තත්, කාර්යාල ගත්තත්, යන එන ඉන්න හිටින හැම තැනම අඩු වැඩි වශයෙන් මේවාගේ කෑලි හොල්මන් කරනවා. ඒත්, කතාකරනකොට මාරම විද්‍යාත්මක මාරම හේතුඵලවාදී රැුඩිකල්.
මෑණිලා-සාමිලා, දිව්‍ය පැන්, තවුතිසා පිරිත් නූල්, මැජික් බෝල වගේ ජිමික් ගැන කියනකොට ලංකාවේ ප‍්‍රසිද්ධම ක්ෂේත‍්‍රය එක තමයි දේශපාලනේ. ඊට පස්සේ ව්‍යාපාර, විභාග, අධ්‍යාපන වගේ දේවල්. එතන ඉඳලා හැම තැනකටම වගේ මේක ඉම්ප්ලිමන්ට් වෙනවා. ඒත්, හිටපු රාජ්‍ය නායකයෙක්ගේ පරාජයත් එක්ක මේ කට්ටඩි පොලිටික්ස් තරමක් දුරට කොලොප්පමක් වුණා. ප‍්‍රතික්ෂේප වුණා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, වේදිකාවල, මාධ්‍යවල සැරට පට්ට ගැහුවා. කුඩු වෙන්න ගැහුවා. සුන්නද්ධූලි කරලා දැම්මා. ඉතිං ඊට පස්සේ. ඔව්.. ඒක ජෝර්ක් කරලා බලයට ආපු සමහර ඇමතිවරු සති ගණන් අමාත්‍යාංශේ වැඩ භාරගත්තේ නෑ. ඇයි ඒ කියලා හොයනකොට නැකැත් නෑතිලූ. ඒ ඒ දවස්වල. දැන් වෙනකොට තත්ත්වේ ඊටත් වෙනස්. දැන් ඒ සමහරු පාර්ලිමේන්තු රැුස්වීමට දෙපාරක් එනකොට, තුන්පාරක් තිරුපති යනවා. නැත්නම් සාමිලාගේ මැණීලාගේ ආශ‍්‍රමවල. බෝලේ බලල ගහන එක පැත්තක තියලා බෙල්ලේ ගෙජ්ජියක් එල්ලාගෙන සෙන්චරියක් දාන්න පුළුවන් කියලා විශ්වාස කරනවා. සෙන්චරි-හැටි‍්‍රක් දානකොට මෑණිගේ බැට් එක සාමිගේ බෝලේ ගැන ඇඞ් දාන කවුරුත් දිගට හරහට ලැජ්ජා නහර පුපුරන්න පරදිනකොට නෑ. ටෙස්ට් රන් දාහක් විතර දුවලා එවන වාහනේ ආරක්ෂාවට දෙහි මිරිස් එල්ලනවා. එහෙම නොකළොත් කොයි වෙලාවේ කන්ඩෙම් වෙයිද දන්නෑ කියලා හිතේ බයක් හදනවා. ඒ අවිශ්වාසය හදනවා. ඒක තමයි මේ කර්මාන්තයේ හැටි.
ඔය කට්ටඩි ජිමික් වැඩියෙන්ම පැළවෙලා තියෙන්නේ ග‍්‍රාමීයව. ඇසතුගස් අඹගස් දෙල්ගස් නාගස් නුගගස් සෙවණවල් වල. ඒවගේ තැන් ඔය වැඩ වලට කියාපු නිජබිම්. සරුවටම දුවන පොඩි පොඩි තැන් වලට අමතරව, මාස් ලෙවල් එකෙන් ගිය මීවැල්ලෑව, දොළුකන්ද වගේ ප්‍රොජෙක්ට් අපිට මුණ ගැහුණේ ගමෙන්. අපි කොහොමත් ආසයි ටිකක් දුර ගිහිං, අලි ගහන කැලෑ මැද්දෙන් ?ක පාන්දරක ගිහිං එන්න. කොහොම වුණත්, ඒවාගෙන් වැඩිම ප‍්‍රතිලාභ භුක්ති විඳින්නේ ගම්වල ඉඳලා පසුකාලීනව නගර වලට ආපු කුලකයට අයත් සංක්‍‍්‍රමණිකයෝ. (ගම ඇතුළේ ඉතුරු වෙච්ච මිනිස්සු ටික, මේ ජිමික් වලට අහුවෙනවා අඩුයි. අගහරුවාදටයි සෙනසුරාදටයි මායං වෙන සාමිලා-මෑණිලා ඉතිරි පස් දවසේ ගහන ගේම් ගැන ඔවුන් දන්නවා ඇති. ඒකේ තියන ඉන්ටර්නල් පොලිටික්ස් ගැන ඔවුන් දන්නවා ඇති. ඒ නිසා වෙන්නැති.)
ස්වාමි විවේකානන්ද කියනවා වගේ, දෙවියන් බඹුන් මෑණියන් සාමියන් දැඩිව විශ්වාස කරනවා වගේ පේන්න තියන ගොඩක් අයගේ යටින් තියන හොඳම ගතිය තමයි, ඔය කාටත් වඩා තමන් ගැන ආත්මවිශ්වාසයක් තියනවා. ආත්මශක්තියක් තියනවා. තමන්ගේ කැපෑසිටි එක ගැන තක්සේරුවක් තියනවා. සුරයක් මුද්දක් ගෙඡ්ජියක් එල්ලාගන්නේ වැඩි හොඳට. ඊටත් වඩා රැුල්ලට. ක්ලාස් එකට. අරහේ ගිහිං නැත්තං, මේක කරලා නැත්තං, එයා හම්බෙලා නැත්තං තමන්ගේ තත්ත්වෙට මදි පුංචිකමක් වගේ මතයක් තියන තමන් ජීවත්වෙන සමාජයේ තියන නිසා ම ඒවා කරනවා. ඉතිං, අපි මොකද කරන්නේ. හැමදාම හැමතැනම වගේ කරන්නේ ඇතුළේ තියන ගැම්ම වෙනුවට එළියේ තියන කෑල්ල ගන්න එක. මදේ වීසි කරලා ලෙල්ල ගිලින එක කොහොමත් අපේ අනන්‍යතාවක්නේ.
දැන් ඕකේ අනික් පැත්ත ගන්නකෝ. ඔය මෑණිලා-සාමිලා ලියලා දුන්නු වෙලාවල් වලට උප්පරවැට්ටි වලට දේවල් පටන් අරගෙන නන්නත්තාර වෙලා හැඳිගෑවිලාම ගිය උදවිය කොහෙද. ඔව්. ඒවා ගැන කාගේවත් සද්ද නෑ. ඒවා ගැන විගනණයක් නෑ. ලෝකේ රවුම් කියන විද්‍යාවට වඩා තැටියක් කියන මිත්‍යාවට තිබුණේ ඉහළ පිළිගැනීමක්. සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ ඒක රජකළා. ඒ නිසාම අභියෝග කරන්න ගිය දහස් ගණනක් මැරුම් කෑවා. සමහරු විද්‍යාව ගැන දැක්කාත් ඒ ගැන සද්ද නැතුව හිටියා. ඇති හැකි බල පුළුවන්කාර උදවිය ඒ පැත්තට හුරේ දාන නිසාම අහිංසක අසරණ මිනිස්සුත් ඒකටම සෙට් වුණා. වැඬේ කරට ගත්තා. ජීවත් වෙන දශක හත අටේ දී, වැල යන අතට මැස්ස ගහගෙන ජීවත් වෙමුයි කියලා කල්පනා කළා. එක පැත්තකින් ඒකේ වරදක් කියන්නත් බෑ. අදත් සිද්ධ වෙලා තියෙන්නේ ඒකම තමයි.
නැකත් තියා, ගේ හරියේ ඔරලෝසුවක්වත් නැතුව නිරුවත් දෙපයින් අණ්ඩ දාපු ඇඳුම් ඇඳලා ඉපණැලි කඳුරු මැද්දෙන් පැණලා ගිහිං ශිෂ්‍යත්වේ ලියලා, අයියා අක්කා ලියපු පොතේ ඉතුරු කොළ ටිකේ නෝට් ලියලා සාමාන්‍යපෙළ ගොඩ දාලා, පන්සලේ පොත්ගුලේ පුස්තකාලේ පොත් පෙරළලා ඒලේවල් ගොඩදාලා ඒ විදිහටම මහපොළෙන් කාලා ඩිග‍්‍රිය ගොඩදාලා ටික ටික චරිත වුණා. එහෙම නැත්නම්, සත පණහක් රුපියලක් මිටමොලවාගෙන ඇවිත් නාටාමි ජොබ් එකේ ඉඳං හැම චාටර් එකක්ම කාලා ටිකටික දියුණු වෙලා චරිතයක් වෙනවා. ඊට පස්සේ දැන්. ඔව්. ගෙදරින් එළියට බහින්නෙත් මෑණිගේ-සාමිගේ කඩදාසියට ඔරලෝසුව මැච් කරලා. මිනිස්සු දේවල් එකතු කරගන්නකොට, ධනය රැුස් කරගන්නකොට, ඉගෙනගන ටිකටික උඩට යනකොට මේ වගේ දේවල් ගැන තියන උනන්දුව ඊට අනුලෝම සමානුපාතිකව වැඩි වෙන බව පේන්න තියනවා. ඇත්තම කතාව නම්, පියවරෙන් පියවර උඩට යනකොට ඒ ඒ පියවරට සමපාත මෑණිලා සාමිලා අපිව හොයාගන එනවා. ඒක හරියට, ද`ඩිප`ඩි ගහලා නැගිටින කාලේ නොමැරී කාලා ඉන්න බත් එකක් ගන්න රුපියල් සීයක් ඉල්ලාගන්න මිනිහෙක් නැති වුණාට, ටිකක් ලොකු වුණාම ලයිෆ් ඉන්ෂූරන්ස් කාරයෝ කේක් බිස්කට් අරගෙන පස්සෙන් එනවා වගේමයි. ඊට පස්සේ එයාලා අපි ඒවාට ඇබ්බැහි කරවනවා.
~ භාරත ප‍්‍රභාෂණ තෙන්නකෝන්

Tuesday, October 31, 2017

Proud to be a බ්ලාබ්ලාබ්ලා


අපි කෙළින්ම කාරණේට බහිමුකෝ. ගිය සුමානේ එක පාරටම ආපු රැුල්ල තමයි ප‍්‍රවුඞ් ටු බී ඇන් අහවලියන්, අහවලියන් ආදී වශයෙන් කිසි කිසි ගාලා ෆෙස්බුක් ප්‍රොෆයිල් පික්චර්ස් මාරු වීම. මේක එන්නේ දීර්ඝ කාලයක් පාසල් අරක්ගෙන හිටපු ගුරුවරුන් සම්බන්ධයෙන් පැමිණි ගුරුමාරු වැඩසටහනත් එක්ක. පුද්ගලිකව අපි දන්න සහ අත්විඳපු සත්‍යයක් තමයි සමහර ගුරුවරු පෙන්ෂන් යන්නෙත් පළවෙනි පත්වීමෙන් හෝ පළමු මාරුවෙන් පස්සේ හම්බෙන පාසල් වලින්. හොද වරායක් හම්බුණු ගමං තදට නැංගුරමක් දාගන්නවා. මේක අධ්‍යාපන සේවයට විතරක් අනන්‍ය අවුලක් නෙවෙයි, හැම රජයේ ආයතනයකම වගේ අඩු වැඩි වශයෙන් තියන තත්ත්වයක්. (දැන් ඒක ගැන කතා කරන්න ගියොත් පිට යනවා.) අපි ලයින් එකට එමු. ප‍්‍රවුඞ් ටු බී අ බ්ලා බ්ලා බ්ලා.. ඔය ප‍්‍රවුඞ්නස් රැුල්ල හා බෙදුම්වාදය මේ වෙලාවේ ගොඩනැගිලා තියෙන්නේ පාසල් මත පිහිටලා වුණාට, හෙට උදේ වෙනකොට ඔය ප‍්‍රවුඞ්නස් එක සෙරෙප්පුසපත්තුබේදවාදය, කළිසම්ගවුම්බේදවාදය, පාන්බනිස්බේදවාදය, බස්කෝච්චිබේදවාදය වගේ ඒවා දක්වා සුපුරුදු පරිදි විචලනය වෙනවා.
දැන් ඔය ‘ප‍්‍රවුඞ් ටු බී ඇන් අහවලියන්’ ප‍්‍රවණතාව ගන්නකෝ. අවුරුදු සීයක් විතර, එහෙම නැත්තං හැට හැත්තෑවක් විතර ඒ ඉස්කෝලෙට ගිය එක එක්කෙනා තම තමන්ගේ ජීවිතේ කරපු කියපු දේවල් හරහා පාසල් වෙත විශාල කීර්තියක් ප‍්‍රශංසාවක් පිළිගැනීමක් අත්කරලා දීලා තියනවා. ඇත්තම කතාව නම්, ඔවුන් කීර්තිමත් වෙලා තියෙන්නේ ඒ ඉස්කෝලෙට ගිය නිසාම නෙවෙයි. (ඒ වෙනුවෙන් ඉස්කෝලෙන් යම් දායකත්වයක් නොලැබුණාම කියන්නම බෑ. නමුත්, සියල්ල සිද්ධ වුණේ එනයින්ම නෙවෙයි.* කොහොම වුණත්, මනුස්සයෙක් වැඩකාරයෙක්, පොරක් වුණාම නිරායාසයෙන්ම සිද්ධ වෙන දේ තමයි කොහේ එකෙද්ද, කොහොටද ඉස්කෝලේ ගියේ, මොකද්ද කැම්පස් එක වගේ දේවල් හොයන එක. ඒ වගේම, එක එක්කෙනා උප්පැන්න දීලා අයිතිය සින්නක්කරට ලියාගන්න එක. එහෙම සිද්ධීන් සිය දහස් ගණනක් ඉතිහාසයේ දිර්ඝ කාලයක් තිස්සේ දිගටම සිද්ධ වුණාම ඒ ගම්, පාසල්, විශ්වවිද්‍යාල සාඩම්භරත්වයට පත් වෙනවා. සාඩම්භරත්වයේ බලය තහවුරු කරගන තියනවා.
මේ සංසිද්ධිය සිදුවෙමින් තියනකොට මෙතෙන්ට නිරන්තරයෙන්ම එනවා ‘තේරුමක් නැතුවම ආඩම්භරයි’ සෙට් එකක්. ‘අපි අහවල් ගමේ හින්දා අපිව ගණන් ගනු’, ‘අපි අහවල් පාසලේ නිසා අප පොරවල් සේ පිළිගනු’ ‘අපි අහවල් කොලීජියට ගිය නිසා අසමසම කොට සලකනු’ කැටගරියේ උදවිය. ඒ කියන්නේ ඉතිහාසයේ මුතුන් මිත්තන් විසින් දිනාගත්ත ජයග‍්‍රහණයන් මිස්යූස් කරලා ආඩම්භර වෙන බහුතර කොටස. අපි අත්දැකීමෙන්ම දන්න දේ තමයි බේරෙන්න අමාරුම, අර කියපු ඓතිහාසික වීරත්වයකට හිමිකම් කියන සැබෑ වීරයින්ගෙන් නෙවෙයි, අනුන්ගේ ලකුණු වලින් පම්පෝරි ගහන කයිවාරුකාරයින්ගෙන් බව. ඔය ආකාරයටම, ‘ඌ අපේ ගමේ එකෙක් ඈෑ’, ‘අපේ ඉස්කෝලේ කොල්ලෙක් ඈෑ’, ‘අපේ කැම්පස් එකේ ඈෑ’.. වගේ කෑලි ඉස්සරහට දාගෙන. මේ වැඬේ හරියට පාලම හදපු ඉංජිනේරුවා නිසොල්මනේ බලාගන ඉන්නකොට, ‘මං ඒ පාලමෙන් එකං වෙලා තියන මනුස්සයෙක්’ කියලා කෑ ගහලා, උඩ පැනලා පාලම හදපු ඉංජිනේරුවාටත් වඩා පදිකයෝ ආඩම්බර වෙනවා වගේ වැඩක්. ඒ විතරක් නෙවෙයි සමහර වෙලාවට ‘එයා මගේ යාළුවෙක්’, ‘ඌ පොඩි කාලේ බත් කෑවේ අපිත් එක්ක’ වගේ දේවල් හරහා මානසික ආවරණයක් හදාගන්න වෙහෙසෙන තැන් ඕන තරම්.
මේ ආකාරයට අපි ආඩම්භර වෙන්න අවස්ථාවක් හදාගන්න ගමන්ම අපි අවකාශයක් හදාගන්න ඕනේ, ‘එතකොට උඹ කවුද’, ‘උඹ ඔය කොලීජියේ ප‍්‍රවුඞ්නස් එක වෙනුවෙන් කරපු කෙන්ගෙඩිය මොකද්ද’ කියලා අපෙන්ම ප‍්‍රශ්න කරගන්න. එහෙම අහපුවහම ඇඩ‍්‍රස් නැතුව නිරුත්තර වෙනවානම් සහ අපිට සිද්ධ වෙනවානම් අපේ ශුන්‍යත්වය සහ හිස්බව වහාගන්න තවදුරටත් තවත් යමකින් හෝ කාගෙන්හරි ආවරණයක් හදාගන්න ඒක ලොකු අවුලක්. ඒක පාසලට පමණක් නෙවෙයි ගම, කුලය, ජාතිය, ආගම, රට වගේ දේවල් ආදි සියල්ල සම්බන්ධයෙනුත් වලංගුයි. ඉංග‍්‍රීසි යෙදුමක් තියනවාිඊැ ිදපැදබැ හදම අදමකා ඉැ චරදමා එද නබදඅ’ කියලා. ‘මිනිස්සු ජීවත් වෙන්න ඕනේ තමන් නිසා දේවල් බැබළෙන විදිහට මිසක්, දේවල් නිසා තමන් බැබළෙන්න බලාගෙන නෙවෙයි’ කියලා උදේ හවස මතුරපු ටීචර් කෙනෙක් අපේ ඉස්කෝලේ හිටියා. ‘මම කැමතියි තමන් ජීවත්වෙන තැන ගැන ආඩම්බර වෙන මිනිහෙක් දකින්න. ඒත් ඊටත් වඩා මම කැමති දේ තමයි, ඒ මනුස්සයා ජීවත් වීම නිසා ගමට ආඩම්භරයක් වෙන මිනිහෙක්ව දකින්න’ කියලා ලින්කන් කියන්නෙත් ඒකම තමයි.
මිනිස්සුන්ගේ ඔළුව උඩ තියන සමහර අහේතුක හා නොවටිනා ආඩම්බරකම් හා ඊනියා අභිමානයන් හරියට දිගුකලක් තිස්සේ අහසේ එකම තැනක තියන වළාකුළු වගේ. ඒ වළාකුළු එතන තියන තාක්කල් මහපොළවට එළිය වැටෙන්නෑ. හාත්පස අඳුරුයි. ඉහළ පෙණෙන උපරිමය සීමිත දුරකට සීමා වෙනවා. වළාකුළු අයින් වුණු සැණින් දුර පෙණෙනවා. පොළොව හිරු එළිය වැටෙනවා. බවභෝග හැදිලා, අටුකොටු සරුසාර වෙනවා. තමන් ල`ග තියනවායැයි හෝ තමන්ට උරුමයැයි සිතා සිටින නමුත්, සත්‍ය වශයෙන්ම තමන් සතුව නැති ධනය නැති බලය නැති යසස නැති කීර්තිය ගැන ආඩම්බර වෙන මිනිහෙකුගේ ඒ අඩම්බර වීම, සිගන්නෙකුගේ වස්තුමාන්නයටත් වඩා අන්තයි.
අනෙකා විසින් ගොඩ නැගූ පෞඩත්වය නාටාමිකු සේ කරපින්නාගෙන යාම වෙනුවට, තවත් එකෙකුට ද ආශාවෙන් කරපින්නාගෙන යා හැකි ආඩම්භරයක් නිර්මාණය කරන මිනිහෙක් වෙන්න අධිශ්ඨාන කරගන්න. කරගමු.

Tuesday, October 24, 2017

මීඩියා’ කියපු පමණින්, ගුලිය පිටින් ගිලිමු ද?

මීඩියා.. ඒ කියන්නේ සාම්ප‍්‍රදායික මාධ්‍යයන් සහ නව මාධ්‍ය කියන දෙකම. අද වෙනකොට ලෝකය මෙහෙයවන ප‍්‍රධානතම මෙහෙයුම්කරුවා බවට පත් වෙලා. පිළිගත්තත් නැතත් අපිට මුහුණදෙන්න සිද්ධ වෙන යථාර්ථය තමයි ඒ. ඇත්තටම කියනවා නම් පරණ පොත පතේ සහ කටපාඩම් දේශන වල කිව්වාත් ‘මීඩියා කියන්නේ රටක හතරවෙනි ආණ්ඩුව’ කියලා, අද වෙනකොට තියන සත්‍යය තත්ත්වය තමයි මීඩියා කියන්නේ ගෝලීය ක‍්‍රියාත්මක බලවත්ම ආණ්ඩුව කියන එක. ඒ කියන්නේ ඒ ඒ රටවල ආණ්ඩු වලට හරි වෙනත් මොනවා හරි දේවල් වලට ඒ ඒ රටවල් වල මොන තරම් බලයක් තිබුණත්, ඒවාට ගෝලීයව තියන වලංගුභාවය මීඩියා වලට වඩා අඩුයි කියන එක. මීඩියා අද ඉන්නේ ඒ තරම්ම ප‍්‍රබල තැනක. ලෝකේට යුද්ධයක් ඕනේද එපාද කියන එකේ ඉ`දලා අපි කන්නේ බොන්නේ මොනවද කියන එක දක්වාම ඍජුව හෝ වක්‍‍්‍රව අපිව පාලනය කරන්නේ මීඩියා විසින්.
හැබැයි ප‍්‍රශ්නයක් තියනවා. මේ තරමටම ප‍්‍රබල මීඩියා, පාලනය වෙන්නේ කොහොමද සහ ඒවා අපිට දෙන්නේ මොනවද කියන එක.
මීඩියා සහ ඒවාගේ වැඩ කරන අය සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ පාලනය වෙන්නේ අර්ථපතීන්ගේ අභිලාෂයන් සහ අභිමථාර්ථයන් අනුව. (දැන් කවුරුහරි ඉස්සරහට පැනලා කීවොත් නෑ නෑ එහෙම නෑ කියලා, වීමේ වැඩි හැකියාවක් තියෙන්නේ ඒ කියන කතාව සත්‍යයක් වීමට වඩා ඒ කියන ආයතනය මාධ්‍ය ආයතනයක් නොවීමට ඇති හැකියාව වැඩි වීමයි.* ඒ කියන්නේ ලංකාවේ විතරක් නෙවෙයි, ලෝකේ හැමෝටම සිද්ධ වෙනවා අර්ථපතීත්වයේ හද ගැහෙන රාවයට හුස්ම ගන්න. අර්ථපතීන් වමට කියනකොට වමටත් දකුණට කියනකොට දකුණටත් සිග්නල් දාන්න. ඒක ලෝකය පුරා සිද්ධ වෙන්නේ අද ඊයෙක ඉ`දලා නෙවෙයි. ලෝකේ මීඩියා බිහිවුණු දවසේ ඉදලාම සිද්ධ වෙන්නේ ඒක තමයි.
ඒ කියන්නේ මෙහෙම එකක්. ලෝකේ සිද්ධවෙන ඕනම සිද්ධියක් සම්බන්ධයෙන් මාධ්‍යකාරයෝ ඒ සම්බන්ධයෙන් දකින දේ සහ ඒ සම්බන්ධනේ තමන්ට වාසි කෑල්ල අපේ අතුරුමුහුණත වුණු පත්තරේ හරි ටීවී එක හරි වෙබ් එක හරි වෙනත් මොකක් හරි මාධ්‍යයක් හරි හරහා එළියට දානවා. ඒක මට සහ අපිට අදාලව එක විදිහක්. තව කෙනෙක්ට සාපේක්ෂව තවත් විදිහක්. ඔය න්‍යාය හෝ පොදු ධර්මතාවය ලයික්ස් පහක් හයක් තියන ෆෙස්බුක් පේජ් එකක ඉ`දලා බීබීසී සීඑන්එන් දක්වා ම පොදු එකක්. සීඑන්එන් එක අමරිකානු දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් දක්වන්නේ තමන්ට වාසි විග‍්‍රහයක්. අන්න ඒ නිසයි ට‍්‍රම්ප්ට සීඑන්එන් එකත් සීඑන්එන් එකට ට‍්‍රම්ප්ත් එහෙම පිටින්ම වහකදුරු වෙලා තියෙන්නේ. ලෝකප‍්‍රසිද්ධ මේ රහසේ ඉදලා හැම දේශයකටම හැම දීපයකටම හැම කොදෙව්වකටම මේක සත්‍යයක්.
‘අරකේ මෙහෙම තිබ්බා’, ‘මේකේ මෙහෙම තිබ්බා’ ඒ හින්දා මේක තමයි ඇත්ත වගේ ඒවා දැන් අපේ ආශ්වාසය ප‍්‍රාශ්වාසය තරම්ම අපේ ජීවිතේ කෑලි බවට පත් වෙලා. දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ අපි පුරුද්දක් හැටියට මේ වැඬේ ම කරපු නිසා, දැන් අපි දන්නවා අපිට වාසි නිව්ස් දාන ඒවා, අපිට වාසි දේවල් කරන ඒවා මොනවද කියලා. ඉතිං අපි දැන් දැන් ගුලිය පිටින් ගිලින්න අපි කැමති අපිව තෘප්තිමත් කරන තැනුත් හොයාගන ඉන්නේ. ඒ නිසා, ඕනම එකක් සම්බන්ධයෙන් ඇත්ත හෝ යථාර්ථය හොයනවට වඩා අපි පෙළඹිලා ඉන්නේ අර සයිට් එකේ, මේ පේජ් එකේ මොනවද කියන්නේ කියලා බලන්න. ඇත්ත හෝ නැත්ත, ඉතිං ඊට පස්සේ අපි ඒ නිශ්චිත ප‍්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් දරන්නේ අර සයිට් එකේ හරි අර පේජ් එකේ හරි මතය. ඒ කියන්නේ ඒවායේ බැක්එන්ඞ් එකේ ඉන්න යම් නිශ්චිත වාසිසහගත අරමුණක් වෙනුවෙන් වැඩ කරමින් ඉන්න ඇඞ්මින්ලාගේ මතය.
මෙහෙමයි. මීඩියා විතරක් නෙවෙයි, ලෝකේ පුරා තියන හැම ගනුදෙනුවකදීම අනෙක් කෙනා උත්සාහ කරන්නේ අපිව අන්දවන්න. අපි කවුරුහරි එක්ක කරන ගනුදෙනුවකදී වුණත් අපි බලන්නේ අපිට වාසි කෑල්ල එළියට දාලා අපේ වාසිය තියාගෙන ඒ ගනුදෙනුව කරන්න. ඉඩමක් විකුණන්න ගිහාම නැති වතුර මවලා පෙන්නනවා. වාහනයක් විකුණන්න ගිහාම මීටරේ ආපස්සට කරකවනවා. අතරමාරුවක් කරගන්න ගිහාම වෙට්ටු දාන වංගු දාන ප‍්‍රමාණය අප‍්‍රමාණයි. දීගයක් දෙන්න ගිහාම කියන දේවල්. ඔව් ඒ ඔක්කෝම කියන කෙනා කියන්නේ තමන්ගේ වාසි කෑල්ල. හැබැයි ඒකෙන් කියවෙන්නේ නෑ ඒ කියන දේ තමයි නිරපේක්ෂ සත්‍යය කියලා. අපි කෙල්ලෙක් දීග දෙන්න යනකොට මනමාලයාට කරන දේම තමයි නිව්ස් එකක් ගහන්න ගිහාම මීඩියා කරන්නෙත්.
දැන් ඉතිං මොකද කරන්නේ.
දැන් මොකද්ද විස`දුම. ඔව්. ඇත්ත දැනගන්න අවශ්‍යයි නම් සහ ඇදගන්න කැමති නැත්නම් එක දෙයයි කරන්න තියෙන්නේ. ඒ තමයි දීගයක් දෙන්න යනකොට හරි කසාදයක් කරගන්න යනකොට හරි කරන උපක්‍‍්‍රම මීඩියා අයිටම්ස් සම්බන්ධයෙන් පවා අපිට කරන්න වෙනවා. ඒ තමයි, ගුලිය පිටින් ගිලින වැඬේ නවත්තන එක.
මේ ගුලිය පිටින් ගිලින්න පුරුදු වීම සහ එසේ කිරීමට ඇබ්බැහි වීම හා කිරීම තුළ මිනිස්සුන්ගේ තිබුණු යමක් සම්බන්ධයෙන් තියන පර්යේෂණාත්මක ගුණයන් සීඝ‍්‍රයෙන් හීන වීගෙන යනවා. මොකක් හරි පේජ් එකක ශෙයාර් වෙලා තිබුණොත් ‘ඉරවල් දෙකක් පායලා’ තියනවා කියලා, ගෙදරින් එළියට බැහැලා අහස දිහා බලලා ඇත්තටම එහෙම එකක් සිද්ධ වෙලාද කියලා බලන්නැති අපි, අර නිව්ස් එක එක ක්ලික් එකකින් ශෙයාර් කරලා ඔව් ඔව් ඉරවල් දෙකක් පායලා තමයි කියලා ඒ වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්න තැනකට පවා පත්වෙලායි ඉන්නේ. ලංකාවේ ජනාධිපති වෙන්න විවාහකයෙන් වෙන්න ඕනේ කියන කතාව ඔය ජාතියේ ප‍්‍රසිද්ධ එකක්. ‘ඔව් ඔව් එහෙම තමයි’ කියන කිසිම කෙනෙක් ආණ්ඩුක්‍‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් හරි ජනාධිපතිවරයා තෝරා පත් කර ගැනීමට අදාල පනතක් පෙරළලා ඒක ඇත්තද, එහෙම එකක් තියනවාද කියලා බලලා නෑ. අනිත් එක තමයි ‘උප්පැන්නේට බෞද්ධ’ කියන කතාව. හැමෝගෙම ගෙදර පෙට්ටගමේ තියන උප්පැන්නේ අරගෙන ඒකේ එහෙම එකක් තියනවාද කියලා නොබලා, මේ ජනප‍්‍රිය මතය වෙනුවෙන් පෙනී ඉන්නවා. ඉතාම සරලව අතට අරගෙන බලන්න පුළුවන් මේ වගේ දේවල් සම්බන්ධයෙනුත් අපේ හැසිරීම එහෙම එකක් නම් අනිත් ඒවා ගැන කවර කතා ද. නේද.
ඒ නිසා අවසනුවත් යෝජනා කරන්න තියෙන්නේ, ලෝකේ ලොකුම එකේ ඉ`දලා ලෝකේ පොඩිම එක වෙනකල් සියලූම මීඩියා එලියට දාන්නේ තමන්ට ඕන එක. සහ තමන්ට පේන එක. හැබැයි, ගුලිය පිටින් ගිලින්න කළිං, ඇත්ත ඒකද කියලා පොඞ්ඩක් හොයලා බලන එක අපිට අදාල වැඩක්. සහ අපි කළ යුතු වැඩක්.

~ Bharatha Prabhashana Thennakoon